Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
10 Αυγ 2022
Πολιτισμός

Βασιλική Ακαρέπη: Η ζωή μας με τους πόνους αλλά και τα δώρα της είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας  

 Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Βασιλική Ακαρέπη γεννήθηκε στην Αθήνα και κατοικεί στον Κορυδαλλό. Είναι απόφοιτος του Tμήματος Nηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται κυρίως με τη συγγραφή και την αρθρογραφία. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Τι είναι αυτό που σε κατευθύνει προς τη συγγραφή, πώς μια ιδέα έρχεται και σφηνώνεται στο μυαλό σου και τι μπορεί να αποτελεί έμπνευση;

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΑΚΑΡΕΠΗ: Στην συγγραφή με κατευθύνει μια εσωτερική ανάγκη που είχα από μικρό παιδί για να εκφραστώ μέσω του γραπτού λόγου. Το ερέθισμα μπορεί να είναι μια παράξενη είδηση που άκουσα, μια κουβέντα που έγινε μεταξύ φίλων, ή κάτι που διάβασα σε ένα βιβλίο και μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Συνήθως, είναι πολλά μαζί που ενώνονται σαν ένα παζλ μέσα στη σκέψη μου και δημιουργούν μια ιστορία.

Μ.Γ.: «Μνημοσύνη» είναι ο τίτλος του νέου σου βιβλίου. Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του;

Β.Α.: Με μια πολυπρόσωπη ιστορία που εξελίσσεται παράλληλα σε δύο χρονικές περιόδους. Στο παρόν συναντάμε την Ισιδώρα να προσπαθεί να ανακαλύψει μόνη της αυτά που η μητέρα της της αποκρύπτει και για τον λόγο αυτό ταξιδεύει στη Λευκομηλιά και στο παρελθόν. Βλέπουμε την ιστορία μιας οικογένειας και πώς οι οικογενειακοί και φιλικοί δεσμοί διαμορφώνονται μέσα στο πέρασμα του χρόνου, με φόντο τους μύθους του Ολύμπου και το πανηγύρι των μουσών.

Μ.Γ.: «Η ζωή συσφίγγει τις ανθρώπινες σχέσεις εκεί που δημιουργούνται κενά, ενώνει τους ανθρώπους που μένουν πίσω…» γράφεις στη αρχή του βιβλίου. Αν συμβαίνει αυτό στους ήρωές σου, πιστεύεις ότι συμβαίνει γενικότερα ή εξαρτάται από τις εκάστοτε συνθήκες;

Β.Α.: Το συναντάμε και στη ζωή μας συχνά, η απώλεια έχει απίστευτη δύναμη. Οι συνθήκες όμως καθορίζουν αν οι άνθρωποι θα έρθουν πιο κοντά ή θα απομακρυνθούν. Ενίοτε συμβαίνει και αυτό. Αν οι σχέσεις δεν είναι φτιαγμένες από το γερό υλικό της αγάπης, μετά από μια απώλεια μπορούν και να διαλυθούν. Στην περίπτωση των δύο γυναικών η σχέση μάνας-κόρης ενδυναμώθηκε, έπειτα από τον θάνατο του πατέρα.

Μ.Γ.: «Άραγε οι άνθρωποι προβλέπουν τα γεγονότα που πρόκειται να συμβούν, ή τα προκαλούν;» αναρωτιέται η ηρωίδα σου Ισιδώρα. Ποια είναι η απάντησή σου;

Β.Α.: Νομίζω ότι κανένας δεν έχει ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό. Είναι κάτι που κι εμένα με προβληματίζει. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που έχουμε ένα προαίσθημα και λέμε «κάτι θα γίνει, κάτι θα γίνει», αλλά ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι με το να το λέμε συνεχώς δεν το προκαλούμε εντέλει εμείς να συμβεί;

Μ.Γ.: Τι είναι «Το πανηγύρι των Μουσών» που αναφέρεται στο βιβλίο, αφορά κάτι που συμβαίνει ή πρόκειται για δική σου έμπνευση;

Β.Α.: Είναι ένα πανηγύρι αφιερωμένο στις εννέα μούσες και τη μητέρα τους τη Μνημοσύνη. Δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα έτσι όπως παρουσιάζεται μέσα στο βιβλίο, είναι δική μου έμπνευση. Βέβαια, έχω αντλήσει αυτή την έμπνευση από παρόμοια έθιμα που υπάρχουν στη χώρα μας. 

Μ.Γ.: «Τα δράματα άλλωστε τρέφουν τις ψυχές των ανθρώπων στις μικρές κοινωνίες» γράφεις. Πού πιστεύεις ότι οφείλεται αυτό και γιατί όχι και οι χαρές;

Β.Α.: Και με τις χαρές συμβαίνει, απλώς το δράμα έχει μεγαλύτερη δύναμη. Σοκάρει, προβληματίζει, παραδειγματίζει κάποιες φορές και σημαδεύει την καθημερινότητά μας με τρόπο που η χαρά δεν μπορεί να το κάνει ίσως επειδή δεν περιέχει μέσα της ένα από τα πιο ισχυρά συναισθήματά μας, τον φόβο.

Μ.Γ.: «Και να ήξεραν οι άνθρωποι τι πρόκειται να γίνει, μπορεί τα ίδια λάθη να έκαναν» είναι λόγια προς την Κική από την πεθερά της. Τι θέλει να της τονίσει;

Β.Α.: Η ζωή μας με τους πόνους αλλά και τα δώρα της είναι αποτέλεσμα των επιλογών μας, και πως αν είχαμε την ευκαιρία να επιλέξουμε ξανά, από ανησυχία μήπως χάσουμε και ό,τι καλό αποκτήσαμε ίσως πάλι τις ίδιες επιλογές να κάναμε. 

Μ.Γ.: «Λιγομίλητη και συγκρατημένη ακόμα και στις εκφράσεις αγάπης προς την κόρη της» ήταν η Άντζελα. Πού οφειλόταν αυτή η εγκράτεια συναισθημάτων προς την κόρη της;

Β.Α.: Αυτή η εγκράτεια οφείλεται σε όλα όσα έχουν καταγραφεί μέσα στην ψυχή της. Προς το τέλος της ιστορίας η Ισιδώρα μπορεί πια να κατανοήσει τη μητέρα της. 

Μ.Γ.: «Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν περισσότερα λόγια απ’ όσα χρειάζονται για να περιγράψουν και να αναλύσουν την αλήθειά τους» γράφεις. Γιατί η αλήθεια χρειάζεται πολλά λόγια και ανάλυση, είναι δυσκολότερα πιστευτή από ένα ψέμα;

Β.Α.: Πράγματι, κάποιες φορές η αλήθεια μοιάζει απίστευτη μπροστά σε ένα ψέμα που απαντά πειστικά σε αυτό που οι άλλοι προσμένουν ως απάντηση. Τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του Ηλία είναι ένα παράδειγμα.

Μ.Γ.: Η Ισιδώρα «γέμιζε τις μπαταρίες της με καθαρό αέρα και εμπειρίες» στη Λευκομηλιά. Ποιες ήταν αυτές οι εμπειρίες;

Β.Α.: Η γνωριμία της με τον Στέλιο λειτουργεί για εκείνη λυτρωτικά, καθώς και η περιήγησή της σε έναν τόπο που τον νιώθει παράξενα οικείο.

Μ.Γ.: Οι μύθοι που υπάρχουν στο βιβλίο σου είναι υπαρκτοί ή πρόκειται για δική σου μυθοπλασία;

Β.Α.: Ο μύθος για τις δυο πηγές του Άδη από τις οποίες πρέπει να πιει νερό η ψυχή, και ο μύθος του «φόνου» του Ορφέα στον Ενιπέα από τις μαινάδες είναι υπαρκτοί και τους ανακάλυψα κατά τη διάρκεια της έρευνας για το βιβλίο. Όλοι οι άλλοι μύθοι, καθώς και το τραγούδι της Λευκής Μηλιάς είναι προϊόντα μυθοπλασίας.

 Μ.Γ.: «Ποτέ δεν μπορεί κανείς να είναι απολύτως σίγουρος ότι ο άνθρωπος που έχει βγει από εκεί μέσα (φυλακή), έχει σωφρονιστεί εντελώς» αναφέρει ο Στέλιος, ένας σύγχρονος μορφωμένος άνθρωπος, στην Ισιδώρα. Είναι αυτή η επικρατούσα άποψη για τους αποφυλακισθέντες;

Β.Α.: Είναι ένας φόβος που έχει ο Στέλιος, έχοντας υπόψιν του και τον λόγο για τον οποίο φυλακίστηκε ο Ηλίας. Δεν μπορεί να γνωρίζει πώς έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητα αυτού του ανθρώπου. Ωστόσο, έχει την καλή διάθεση να τον κατανοήσει, όσο αυτό γίνεται, και να του δώσει την ευκαιρία να ενταχθεί στην κοινωνία της Λευκομηλιάς. Δυστυχώς δεν συμβαίνει από όλους αυτό και όπως το βλέπουμε στο βιβλίο, έτσι και στη ζωή μας, ο φόβος για το άγνωστο μας κάνει πάντα επιφυλακτικούς. Θέλει χρόνο μέχρι να εμπιστευτούμε τον άλλον. Χρειάζεται να έχουμε την ενσυναίσθηση για να τον κατανοήσουμε. Η Λένα για παράδειγμα –μια άλλη ηρωίδα του βιβλίου– τη διαθέτει.  

Μ.Γ. : Η Κική συμφωνεί με την πεθερά της ότι «Είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά. Δεν ξέρεις ποτέ ποιο είναι το σωστό να κάνεις». Ποια είναι η άποψή σου, όχι ως συγγραφέας, αλλά ως μητέρα;

Β.Α.: Αυτή η συζήτηση των δύο γυναικών είναι εμπνευσμένη από τα δικά μου βιώματα ως μητέρα εφήβου. Πράγματι, δεν γνωρίζεις το απόλυτα σωστό, μα με γνώμονα την αγάπη και την κατανόηση, νιώθεις ποιο θα ήταν ίσως το σωστότερο για εκείνο έχοντας πάντα ανοιχτά μάτια και αφτιά για να αφουγκραστείς τις ανάγκες του. Τις δικές του ανάγκες.

Μ.Γ.: «Για κάποιον λόγο η μοίρα μας οδηγεί εκεί που έχουμε ανάγκη να βρεθούμε» σκέφτεται η Ισιδώρα. Πιστεύεις ότι ισχύει αυτό;

Β.Α.: Ναι ισχύει ως ένα βαθμό. Δεν ξέρω αν είναι μοίρα ή αν εμείς επιλέγουμε υποσυνείδητα την πορεία που θα ακολουθήσουμε, όμως η ζωή μου έχει δείξει πολλές φορές ότι έπειτα από μια αναποδιά, ανοίγει ένας καινούριος δρόμος και με οδηγεί εκεί που τελικά είχα την ανάγκη να βρεθώ.  

Μ.Γ.: «“Τι θα πει ο κόσμος” έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την προσωπική ευτυχία» σκέφτεται η Κική. Πόσο «βαρύ» είναι αυτό το «τι θα πει ο κόσμος» ώστε να επηρεάζει σκέψεις, αποφάσεις, πράξεις;

Β.Α.: Είναι πολύ βαρύ όταν το επιτρέπουμε να μας διαβρώσει. Όταν το αφήνουμε να καθορίζει το ποιοι είμαστε και το τι έχουμε καταφέρει. Οι προηγούμενες γενιές μεγάλωσαν με την πεποίθηση ότι αυτό που λέει ο κόσμος είναι πιο σημαντικό από αυτό που λέει η ψυχή. Τα τελευταία χρόνια σιγά σιγά αυτό τείνει να περιοριστεί και γίνεται όλο και πιο κατανοητό ότι η ευτυχία είναι προσωπική μας υπόθεση. 

Μ.Γ.: «Αν μπορούσαμε να καταλάβουμε ό ένας τον άλλον, η ζωή μας θα ήταν διαφορετική» αναφέρει η Κική στον Ηλία. Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να καταλάβουν ο ένας τον άλλον;

Β.Α.: Ο εγωισμός και η αλαζονεία, είναι δυο από τα πολλά στοιχεία που μας κρατούν μακριά. Φυσικά, ο κάθε άνθρωπος έχει και τα δικά του τείχη που υψώνει που είναι χτισμένα από τις πεποιθήσεις του, από τις εμπειρίες του και τα ψυχικά του τραύματα.  

Μ.Γ.: «Με τρέλαινε, το ότι έπρεπε να αποδείξω κάτι, λες και το όφειλα στον κόσμο» είναι λόγια του Ηλία. Από πού πηγάζει η ανάγκη στους ανθρώπους να θέλουν να αποδείξουν κάτι στον κόσμο;

Β.Α.: Από την ανάγκη μας να μας αποδεχτεί το κοινωνικό σύνολο και να χωρέσουμε μέσα στα στερεότυπα που δημιούργησε η κοινωνία για εμάς, παραβλέποντας αυτό που επιτάσσει η ψυχή μας. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική πορεία του βιβλίου και ποια καταστάλαξαν μέσα σου γράφοντας τη λέξη τέλος;

Β.Α.: Στα δυο χρόνια που διήρκησε η συγγραφή της Μνημοσύνης πέρασαν από μέσα μου όλα τα συναισθήματα που βίωναν οι ήρωές μου. Χαρές και λύπες, άφηναν κι από ένα σημαδάκι μέσα στην ψυχή μου, κι ήταν σαν να ζούσα κι εγώ μαζί τους στη Λευκομηλιά. Όμως υπήρχαν και συναισθήματα που μου ήταν δύσκολο να διαχειριστώ και ας ήταν δική μου η ιστορία που γραφόταν. Υπάρχουν σκηνές που με συγκλόνισαν και με δυσκόλεψαν εξαιτίας της συναισθηματικής φόρτισης που μου προκαλούσαν. Στο τέλος ένιωσα λυτρωμένη και ανάλαφρη.  

Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και εύχομαι καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο σου.

Β.Α.: Ευχαριστώ πολύ κι εγώ κι εύχομαι σε όλο τον κόσμο υγεία και αγάπη.

*Το μυθιστόρημα «Μνημοσύνη» της Βασιλικής Ακαρέπη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Related posts