Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
31 Οκτ 2020
SLIDER

Απομόνωση: Η νέα εμπειρία στη ζωή μας

 Από την Εβελίνα Χατζησταυράκη

Περιμέναμε πως θα κρατήσει λίγο. Δύο εβδομάδες μωρέ, το πολύ. Μα τελικά η μοίρα μας επιφύλασσε κάτι διαφορετικό. Μια, όχι και τόσο, ευχάριστη έκπληξη. Μια υποχρεωτική καραντίνα, κάτι πρωτόγνωρο για όλους, η οποία διήρκεσε δύο μήνες. Δεν υπήρχε άλλο μονοπάτι. Ο μονόδρομος προς την ασφάλεια όλων μας ήταν διαρκής και δύσκολος. Ήταν αδύνατο να θυσιαστεί η δημόσια υγεία στον βωμό των λίγων αδίστακτων που δεν μπορούσαν να συμμορφωθούν με τα μέτρα.

Έτσι, κυβέρνηση και επιστήμονες καλούν όχι μόνο την Ελλάδα, αλλά και όλο τον κόσμο να περιορίσει τις συναναστροφές του και τις εξόδους του στον μέγιστο βαθμό.

Ο κορωνοϊός έκλεισε στο σπίτι δισεκατομμύρια ανθρώπους προκειμένου να σπάσει η αλυσίδα διάδοσης του ιού. Ποτέ ξανά δεν ήταν τόσο εύκολο να σώσουμε ανθρώπινες ζωές, από την άνεση του καναπέ μας. Οι κινήσεις και τα μέτρα που πάρθηκαν από επιστήμονες και κυβέρνηση φαίνεται πως απέδωσαν σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, για αυτό άλλωστε μετράμε όλοι αντίστροφα για την 4η Μαΐου, τη μέρα που σηματοδοτεί την έναρξη σταδιακής άρσης των μέτρων και τη λήξη της καραντίνας. Η διάδοση του φονικού κορωνοϊού περιορίστηκε σημαντικά, μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε πως προλάβαμε τα χειρότερα (βλέπε 2.000 θανάτους στις ΗΠΑ σε μια ημέρα).

Μπορεί να έσπασε όμως η αλυσίδα διάδοσης του ιού, αλλά μαζί με αυτήν έσπασε και η αλυσίδα της αντοχής των περισσότερων ανθρώπων. Δυστυχώς, η εξαναγκαστική καραντίνα σε εσωτερικό χώρο για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα οδηγεί συχνά σε αυτό που αποκαλείται ως “cabin fever”. Έχει χαρακτηριστεί ως μια κλειστοφοβική αντίδραση  ενός ατόμου ή μιας ομάδας, που εκδηλώνεται με έντονη ευερεθιστότητα και ανησυχία. Συχνά μάλιστα συνδέεται και με εποχιακές συναισθηματικές διαταραχές. Το “cabin fever” έχει περιγραφεί ως έννοια και στη λογοτεχνία, το 1866 από τον Ντοστογιέφσκι στο  βιβλίο “Έγκλημα και Τιμωρία”.

Η καραντίνα, αν όχι για όλους, σίγουρα για αρκετούς είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία που τους βγάζει από την ασφάλεια της καθημερινότητας. Μην ξεχνάμε ότι η δύναμη της συνήθειας, το πρόγραμμα και η ρουτίνα, μας δίνουν μια αίσθηση ελέγχου και ηρεμίας. Συνεπώς, η προσαρμογή στη νέα κατάσταση μας φέρνει αντιμέτωπους με δυσάρεστα συναισθήματα, όπως το άγχος, η απογοήτευση.

Η καραντίνα που βιώσαμε όλοι είχε πολλά στάδια. Σαν να βιώναμε συνεχώς μια νέα κατάσταση, έπρεπε κάθε μέρα να συνηθίζουμε κάτι καινούριο. Αρχίσαμε να «χωνεύουμε» πως δε θα πηγαίνουμε στη σχολή, στη δουλειά, καθόλου κακή ιδέα για αρχή, σωστά; Δεν θέλαμε όλοι ένα διάλειμμα; Ε να όμως που το διάλειμμα αυτό κράτησε περισσότερο.

Όλη μας η ζωή μεταφέρθηκε στο διαδίκτυο. Μαθήματα, δουλειά, φιλίες, διασκέδαση, τα πάντα. Και όλα αυτά με τη συνοδεία μιας πιτζάμας. Ποιος το φανταζόταν ότι θα φέρναμε εις πέρας σημαντικές υποχρεώσεις με τέτοια ένδυση;

Σε κάποιες χώρες εδώ και κάποια χρόνια είχαν λύσει τα προβλήματα γραφειοκρατίας με το διαδίκτυο και ίσως η καραντίνα να μας έκανε καλό γιατί απλοποιήσαμε τη ζωή μας.

Πως να συνηθίσουμε όμως πως δε θα μπορέσουμε να αντικρίσουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα; Τους φίλους μας, τους συγγενείς μας, τα πρόσωπα με τα οποία δε θέλουμε να αποχωριστούμε ούτε λεπτό; Τηρήσαμε τις αποστάσεις για να τους κρατήσουμε όλους ασφαλείς. Και εμάς, και αυτούς που αγαπάμε. Πόσο άσχημο είναι να πετυχαίνουμε έναν δικό μας άνθρωπο στον δρόμο και να μην μπορούμε αυθόρμητα να τον αγκαλιάσουμε επειδή φοβόμαστε να μην βλάψουμε τον ίδιο, αλλά και εμάς;

Καταλήξαμε να θεωρούμε τον συνάνθρωπό μας εν δυνάμει εχθρό. Να έχουμε μια ακραία καχυποψία για όποιον περνάει από δίπλα μας. Θα μπορέσουμε πάλι άραγε να περπατήσουμε ήρεμοι στο δρόμο χωρίς να σκεφτόμαστε πως ο περαστικός είναι ένας πιθανός κίνδυνος για εμάς;

Φόβος για την επόμενη μέρα, ανασφάλεια, μοναξιά, στέρηση. Συναισθήματα που πρέπει να εκφράσουμε διαδικτυακά, μέσα από ένα τηλέφωνο, μια οθόνη, γιατί πολύ απλά η επαφή με τους άλλους δεν είναι επιτρεπτή.

Η μάχη με αυτόν τον αόρατο και ύπουλο εχθρό δεν ήταν, ούτε πρόκειται να είναι καθόλου εύκολη. Μπορεί να φτάσαμε στα όριά μας, μπορεί να πέρασε η ψυχολογία μας από 40 κύματα, μα μόνο κερδισμένοι μπορούμε να βγούμε από έναν τόσο σκληρό αγώνα.

Αντιληφθήκαμε, με τον πιο σκληρό τρόπο, την αξία της υγείας μας, την αξία της ανθρώπινης ζωής, την ανάγκη που έχουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Όμως, η πιο σημαντική κατάκτηση από την καραντίνα ήταν η εξής: γίναμε πιο ανεκτικοί, πιο σκληροί. Παλέψαμε με τα χειρότερα αισθήματά μας, είδαμε στη ζωή μας να έρχονται τα πάνω-κάτω, αλλά συνεχίσαμε. Λυγίσαμε, μα προχωρήσαμε. Αυτό μετράει!

Σε 2 μέρες από τώρα, θα μπορέσουμε επιτέλους, να βρεθούμε πάλι, όλοι μαζί. Τηρώντας πάντα τους κανόνες που έχουν ορίσει οι ειδικοί, βέβαια. Ας αρχίσουμε να μετράμε αντίστροφα για τη μέρα που θα καταφέρουμε να δούμε ξανά τα άτομα που αγαπάμε, αναλογιζόμενοι βέβαια το πόσα πράγματα καταφέραμε να κατακτήσουμε στην περίοδο απομόνωσης! Η επόμενη μέρα θα μας βρει διαφορετικούς, μα σίγουρα καλύτερους από πριν.

Η αντιξοότητα δημιουργεί ανθρώπους και η ευημερία δημιουργεί τέρατα.

-Βίκτωρ Ουγκώ, 1802-1885, Γάλλος συγγραφέας

Related posts