Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
29 Νοέ 2021
Πολιτισμός

Άννη Παπαθεοδώρου:Πάντα ένοιωθα πως επένδυα σε ανθρώπινες σχέσεις

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Άννη Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Δούλεψε σε διάφορες εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα και στη συνέχεια εργάστηκε στην Εμπορική Τράπεζα. Από το 2012 είναι συνταξιούχος. Μετά τη συνταξιοδότησή της ασχολήθηκε κυρίως με θέματα της πόλης. Κυψελιώτισα γέννημα θρέμμα, ανήκει σε μια άτυπη συλλογικότητα, την Ομάδα Κατοίκων Κυψέλης. Δεν εγκατέλειψε ποτέ το ενδιαφέρον της για την οικονομία, καθώς και την πολιτική, διαβάζοντας πάρα πολλά σχετικά βιβλία.

Σημαντικό ενδιαφέρον της είναι το σκάκι, και είναι μέλος του Α.Ο. Πήγασος Κυψέλης. Ζει πάντα στην Κυψέλη και έχει έναν γιο.

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Μόλις κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σου με τίτλο «Οι τρεις τους». Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του βιβλίου;

ΑΝΝΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ: Πρόκειται για μια ιστορία φιλίας μεταξύ τριών κοριτσιών, που ξεκινά την δεκαετία του ΄70 και συνεχίζεται για όλη τους τη ζωή, καθώς εκείνες μεγαλώνουν και ωριμάζουν. Μαζί με τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί από τότε μέχρι σήμερα, στην πολιτική, την οικονομία, την κοινωνία αλλά και στις ιδέες των ανθρώπων και στον τρόπο σκέψης τους, ο αναγνώστης παρακολουθεί και τις αλλαγές των ηρώων σε ατομικό επίπεδο, καθώς και τα συναισθήματα που δημιουργούν η φιλία, ο έρωτας, η μητρότητα, η προδοσία, η συγχώρεση.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τη συγγραφέα Άννη Παπαθεοδώρου

Μ.Γ.: Τρεις λευκοντυμένες γυναίκες εμφανίζονται στο εξώφυλλο του βιβλίου, οι οποίες είναι οι κεντρικές ηρωίδες σου. Το λευκό χρώμα είναι τυχαίο ή έχει κάποιον συμβολισμό;

Α.Π.: Θα μπορούσε να συμβολίζει την αγνότητα των αισθημάτων, της φιλίας που δένει τις τρεις τους και της αγάπης που τις ενώνει.

 Μ.Γ.: Πως θα χαρακτήριζες την κάθε μια τους με ένα επίθετο; 

Α.Π.: Η Βιβή είναι η αισθηματίας, η Εύη η αγωνίστρια και η Λία η παθιασμένη.

Μ.Γ.: Ποιο είναι το βασικό στοιχείο που τις ενώνει; Υπάρχει κάτι να τις χωρίζει;

Α.Π.: Το πρώτο που τις ενώνει είναι η αγάπη που έχει αναπτυχθεί ανάμεσά τους και φυσικά το γεγονός ότι ανήκουν στην ίδια γενιά και μεγαλώνουν με τις ίδιες προσλαμβάνουσες. Ενώ φαίνεται πως έχουν την ίδια αφετηρία και τα ίδια όνειρα, στην πορεία η κάθε μια τραβά έναν διαφορετικό δρόμο από τις άλλες, τον προσωπικό της δρόμο, όπου καθώς οι ζωές τους μπερδεύονται, μοιράζονται ένα μυστικό που τις δένει αμετάκλητα αλλά και τις χωρίζει ταυτόχρονα.

 Μ.Γ.: Η προσωπικότητα που διαμορφώνουμε καθορίζει τη ζωή που θα ζήσουμε ή η ζωή που ζούμε διαμορφώνει την προσωπικότητα που αναπτύσσουμε, είναι ένα δικό σου ερώτημα. Έχεις κατασταλάξει στην απάντηση;

Α.Π.: Νομίζω πως πρόκειται για το αιώνιο ερώτημα: «γεννιόμαστε ή γινόμαστε;» που έχει απασχολήσει τους φιλοσόφους, τους ποιητές, τους ψυχολόγους και ένα σωρό άλλους. Μέσα μου πιστεύω πως παρότι ο άνθρωπος γεννιέται άγραφος (ή σχεδόν άγραφος) έχει μέσα του κάποια στοιχεία ή κάποιες ροπές, που τον ωθούν να χρησιμοποιήσει τις εμπειρίες που η ζωή του δίνει με έναν ορισμένο τρόπο. Πιστεύω στην ρήση του Βάρναλη πως «ο άνθρωπος γεννιέται και καλός και κακός. Γίνεται κακός γιατί τον αδικούνε».

Μ.Γ.: Τι συμβολίζει για τις τρεις φίλες ο κόκκινος καναπές στο σπίτι φωλιά της Βιβής εκτός από σημείο συνάντησης για απομόνωση των τριών τους;

Α.Π.: Ο κόκκινος καναπές είναι υπαρκτός. Βρίσκεται στο σπίτι μου και είναι για μένα το ησυχαστήριο μου, το απάγκιο μου. Στο βιβλίο συμβολίζει το μέρος όπου οι τρεις τους ενώνονται, μοιράζονται τα μυστικά τους, τις χαρές τους και τις λύπες τους. Είναι η αγκαλιά που τις χωράει και τις κλείνει μέσα της, στα καλά και στα κακά.

Μ.Γ.: Τι εκπροσωπεί για τη Λία η νύχτα, όπως αναρωτιέται και η ίδια;

Α.Π.: Η νύχτα εκπροσωπεί το πάθος. Όλα τα σημαντικά και τα έντονα για την Λία γίνονται την νύχτα. Ο έρωτας είναι για την νύχτα και ο έρωτας είναι η κινητήριος δύναμη για κείνην.

Μ.Γ.: Και τι ονειρευόταν συνήθως η Εύη;

Α.Π.: Η Εύη ονειρεύεται να αλλάξει τον κόσμο. Ονειρεύεται έναν καλύτερο κόσμο, επηρεασμένη βέβαια από τη γενιά της μεταπολίτευσης στην οποία μεγάλωσε και η οποία την επηρέασε βαθιά.

Μ.Γ.: «Χάνονται γενιές ολόκληρες τις περιόδους των μεγάλων και σημαντικών αλλαγών»» γράφεις. Οι τρεις φίλες, γεννήθηκαν στην αρχή του ’60. πως επηρεάστηκαν από την εποχή τους;

Α.Π.: Οι τρεις φίλες έζησαν την εφηβεία τους στην γενιά της μεταπολίτευσης, που όλοι, έχοντας μόλις βγει από την δικτατορία, ήταν πολιτικοποιημένοι. Έζησαν την γενιά της αναζήτησης, της κριτικής, των οραμάτων και των αγώνων για έναν άλλον κόσμο, πιο δίκαιο, με ισότητα και αδελφοσύνη. Έζησαν επίσης την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, την οικονομική ανάπτυξη, την πρόοδο στην επιστήμη και στην τεχνολογία καθώς και την ανάπτυξη του άκρατου καταναλωτισμού όπως και την δημιουργία προτύπων διαφορετικών από εκείνων της προηγούμενης δικής τους εποχής. Όμως, παρότι προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα και στις νέες εποχές, τα δικά τους βιώματα, όνειρα και ιδέες, θα τις ακολουθήσουν σε όλη τους τη ζωή.

Μ.Γ.: Ο Μιχάλη, ένας επαρχιώτης,  ανήκει στην «της Μεταπολίτευσης χαμένη γενιά», όπως και οι τρεις γυναίκες. Μπορούσε «ν΄ απεκδυθεί τον μανδύα που ήταν ντυμένος όλα τα χρόνια ή που άλλοι τον είχα ντύσει μ΄ αυτόν»;

Α.Π.: Ο κόσμος εξελίσσεται, άλλοτε προς το καλό και άλλοτε όχι. Εμείς εξελισσόμαστε μαζί του, αλλάζουμε και προχωράμε ή οπισθοδρομούμε. Καθώς «τα ύστερα κρίνουν τα πρώτα» μόνο όταν απομακρυνθούμε στο χρόνο μπορούμε να πούμε αν μια αλλαγή ήταν για καλό ή κακό, αν μας έφερε μπροστά ή αν μας πήγε πίσω. Σε κάθε περίπτωση, κουβαλάμε πάνω μας την εποχή της νεότητάς μας, την εποχή της ανάπτυξης της προσωπικότητάς μας, των ιδεών και των απόψεων μας που έχουν καλλιεργηθεί από την οικογένειά μας, τον κοινωνικό περίγυρο, την εκπαίδευση που έχουμε λάβει αλλά και την εποχή. Ακόμα και όταν εξελισσόμαστε, πάντα κουβαλάμε μέσα μας τις πρώιμες εκδοχές του εαυτού μας.

Μ.Γ.: «Πάντα, η ¨κακομοίρα¨ η απατημένη είναι ένα πρόσωπο άξιο οίκτου, γιατί εις βάρος της θα ήταν και τα σχόλια του κόσμου» γράφεις. Πιστεύεις ότι ισχύει μέχρι σήμερα αυτό; 

Α.Π.: Οι άνθρωποι, πάντα έχουμε την τάση να λυπόμαστε τον αδικημένο. Πιστεύω πως ο απατημένος άνθρωπος, είτε άντρας είτε γυναίκα, είτε στην ερωτική σχέση είτε στην επαγγελματική σχέση είτε οπουδήποτε, πάντα θεωρείται αδικημένος.

Μ.Γ.: Μετά από ένα διαζύγιο, «πως να μεταβάλεις μια ήδη στημένη ζωή, ήδη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου» αναρωτιέσαι για μια από τις φίλες. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι κι από τι εξαρτάται; 

Α.Π.: Είναι εξαιρετικά δύσκολο όταν γκρεμίζεται μια ζωή κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, που σε κάνει ευτυχισμένο. Όμως πάντα εξαρτάται αν αυτή η ζωή ήταν στην πραγματικότητα τέτοια ή ήταν προϊόν της φαντασίας σου ή της επιθυμίας σου. Πάντα είναι δύσκολο να απαρνηθείς μια στρωμένη και σταθερή ζωή και να ξεκινήσεις από την αρχή, είτε αυτό πρόκειται για γάμο, για σχέση, για δουλειά, για τόπο εγκατάστασης. Όλα νομίζω εξαρτώνται από την απόφαση που μπορεί ή δεν μπορεί να πάρει κάποιος και την ελπίδα του να ζήσει καλύτερα. Όλα εξαρτώνται από το πόσο μπορεί να διακινδυνεύσει. Οι άνθρωποι συνήθως προτιμάμε μια κακή ισορροπία από μια νέα αρχή που αναγκαστικά ξεκινά από ένα σημείο ανισορροπίας. Προτιμάμε το κακό γνωστό από το άγνωστο που μπορεί να είναι καλύτερο, είναι ωστόσο αβέβαιο.

Μ.Γ.: Ποια συναισθήματα προκαλεί η απομυθοποίηση ενός ανθρώπου που κάποιος/α έχει αγαπήσει πολύ;

Α.Π.: Ο έρωτας μπορεί να είναι τυφλός αλλά η αγάπη δεν είναι. Η απομυθοποίηση έρχεται συνήθως -εγώ πιστεύω- όταν τελειώνει ο έρωτας. Είναι τότε που βλέπεις τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, όπως πραγματικά είναι και όχι με τα χαρακτηριστικά που ο έρωτας συνήθως προσδίδει στο αντικείμενό του. Αν μετά από αυτό μείνει η αγάπη, τότε, πιστεύω, όλα είναι εύκολα, απλά και «ιδανικά πλασμένα». Και τότε ο έρωτας μπορεί να ζωντανέψει και πάλι.

Μ.Γ.: Ήταν δικαιολογημένη η «αναπηρία», όπως τη χαρακτηρίζεις, που προκάλεσε στη Βιβή η μεγάλη αλλαγή στη ζωή της;

Α.Π.: Αυτό ήταν που ένοιωθε εκείνη και μάλιστα είχε όλες τις απαραίτητες δικαιολογίες γι’ αυτό. Ένα όνειρο που γκρεμίστηκε που όμως τα συντρίμμια του τα έκρυψε μέσα της και δεν τα πέταξε ποτέ μακριά. Εγκλωβισμένη στο όνειρο ήταν. Δεν μπορώ να πω αν ήταν δικαιολογημένη ή μη. Πως να κρίνουμε τον άλλον αν δεν φορέσουμε τα παπούτσια του και αν δεν κάνουμε τα ίδια βήματα με κείνον στην ζωή;

Μ.Γ.: «Δυο απέραντοι θρήνοι δεν χωρούν στο ίδιο σπίτι, κάτω από την ίδια στέγη» γράφεις μετά από τον θάνατο του πατέρα της Λίας και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Ποιες συνέπειες είχε αυτό στην ψυχολογία της Λίας εφόσον, στηρίζοντας τη μητέρα της, η ίδια δεν είχε το περιθώριο να θρηνήσει;

Α.Π.: Η Λία αναγκάστηκε να θάψει τον θρήνο της μέσα της. Αναγκάστηκε να θρηνήσει βουβά. Και ο βουβός θρήνος δεν τελειώνει ποτέ.

Μ.Γ.: «Δεν θεωρώ τη δουλειά σε τράπεζα παραγωγική, ούτε καν ηθική» απευθύνει η Εύη στις φίλες της. Θεωρούσε ότι όποιος δουλεύει σε τράπεζα είναι κηφήνας και ανήθικος; Πως δικαιολογεί τα λόγια της; Ως πρώην τραπεζικός υπάλληλος συμφωνείς μαζί της;

Α.Π.: Θα ήταν τουλάχιστον αχαριστία εκ μέρους μου κάτι τέτοιο. Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει κι εμένα η τράπεζα ήταν για πολλά χρόνια το σπίτι μου, την έζησα από μέσα και μπορώ να βεβαιώσω πως οι υπάλληλοι -παρά την γενική αντίληψη- ήταν και τότε και σήμερα, πολύ σκληρά εργαζόμενοι και με αίσθηση ευθύνης. Οπότε όχι δεν συμφωνώ. Οι «κηφήνες» και οι «ανήθικοι» υπάρχουν σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους, δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο κάποιων και αυτό έχει να κάνει με τους ανθρώπους και όχι με το είδος απασχόλησης.

Η άποψη που εκφέρει η Εύη, είναι μία άποψη που επικρατούσε για πολύ καιρό και σε αρκετά μεγάλη μερίδα ατόμων σύμφωνα με τις αντιλήψεις και το κλίμα της εποχής. Η ίδια άποψη που επικρατεί και για τους δημόσιους υπαλλήλους. Είναι η τάση μας να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε ευνοημένους και μη, να τους βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι και να τους κατηγοριοποιούμε, συνήθως με άδικο τρόπο.

Μ.Γ.: «Οι αυταπάτες είναι που μας δίνουν προορισμό» όπως σκέφτεται η Λία;

Α.Π.: Τα όνειρα και οι στόχοι είναι που μας δίνουν προορισμό. Τα όνειρα όμως, σύμφωνα με την άποψη της Λίας, μετά από την περιπετειώδη ζωή της, τις εμπειρίες και τις απογοητεύσεις της, είναι αυταπάτες. Οπότε εξαρτάται από εμάς να πλάσουμε τα όνειρά μας τέτοια ώστε να είναι πραγματοποιήσιμα και όχι καταδικασμένα εξ αρχής. Όπως και να έχει όμως, οι στιγμές που ονειρευόμαστε είναι υπέροχες και αυτό είναι πάντα όφελος. Άλλωστε πως μπορούμε να ζήσουμε χωρίς όνειρα;

Μ.Γ.: Βιβή, Εύη και Λία. Μέσα στην «αστείρευτη αγάπη» που δένει τις τρεις φίλες πως προκύπτει η ανάγκη της «λυτρωτικής συγχώρεσης» που αναφέρεται στο οπισθόφυλλο;

Α.Π.: Παρά την μεταξύ τους αγάπη και καθώς οι συνθήκες της ζωής τους υπήρξαν ιδιαίτερες και παράξενες, η κάθε μια από αυτές κρύβει και ένα μυστικό. Έχουν όμως και το κοινό μυστικό που τις ενώνει και συγχρόνως τις χωρίζει. Από αυτά τα μυστικά είναι που προκύπτει η ανάγκη της συγχώρεσης της μίας προς την άλλη αλλά και προς τους ανθρώπους που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή τους και τις πλήγωσαν.

Μ.Γ.: «Ό,τι δεν ξέρεις, δεν σε πληγώνει» γράφεις. Η ευτυχία της άγνοιας είναι προτιμότερη από τη γνώση της αλήθειας; Και τι γίνεται όταν η αλήθεια βγει στην επιφάνεια;

Α.Π.: Κατά την δική μου άποψη είναι σίγουρα και πάντα προτιμότερη η αλήθεια. Είναι πάντα προτιμότερο να ζεις με αλήθεια και με κάθε κόστος. Δεν ξεχνώ ποτέ την ρήση του Καμύ: Ελεύθερος είναι εκείνος που δεν χρειάζεται να λέει ψέματα.

Μ.Γ.: Η Λία είναι το κορμί, η Εύη το μυαλό κι η Βιβή η αγάπη. Τελείως διαφορετικές και ταυτόχρονα ίδιες. Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική πορεία μαζί τους;

Α.Π.: Ήταν ένα παράξενο ταξίδι με τις τρεις τους. Προσπάθησα να καταλάβω την καθεμιά τους και να τις αποδεχτώ με τα καλά και τα κακά τους. Πρώτα εγώ έπρεπε να τις δικαιολογήσω και να βρω τις εξηγήσεις για τις πράξεις της κάθε μιας. Και όταν τις βρήκα τις αγάπησα και τις τρεις, τις συμπόνεσα. Σ΄ αυτό το ταξίδι ένοιωσα και θυμό, και οργή, και λύπη αλλά και θαυμασμό και περηφάνια και τελικά αγάπη.

Μ.Γ.: Πάνω στη φιλία βασίζεται η ιστορία που αφηγείσαι. Πόσο σημαντική είναι για σένα η φιλία; Έχεις φιλίες τόσο δυνατές και μακροχρόνιες όσο των τριών ηρωίδων σου;

Α.Π.: Το έχω πει πάρα πολλές φορές και θα το λέω για πάντα, πως για μένα η φιλία είναι πάρα πολύ σπουδαία. Υπήρξα μοναχοπαίδι και το έλλειμμα ενός αδελφού ή μιας αδελφής το υποκατέστησα με τους φίλους. Κάποιοι επενδύουν σε σπίτια, ακίνητα, λεφτά, εγώ πάντα ένοιωθα πως επένδυα σε ανθρώπινες σχέσεις. Ναι, έχω δυνατές και μακροχρόνιες φιλίες που με κάνουν να νοιώθω περήφανη και ασφαλής.

 Μ.Γ.: Ξεχώρισες κάποια από τις τρεις ηρωίδες σου ώστε να της δώσεις δικά σου χαρακτηριστικά και να ταυτιστείς μαζί της;

Α.Π.: Ήταν και οι τρεις τους για μένα τόσο υπέροχες που δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ με την μία μόνο. Νοιώθω σαν τον γονιό που αγαπά όλα του τα παιδιά το ίδιο. Κάποιο μπορεί να το προσέχει περισσότερο επειδή είναι πιο ασθενικό, από κάποιο μπορεί να έχει περισσότερες απαιτήσεις γιατί το θεωρεί πιο έξυπνο, ενώ κάποιο μπορεί να το φορτώνει με περισσότερες δουλειές και αγγαρείες γιατί το θεωρεί πιο δυνατό. Κάπως έτσι ένοιωσα για τις τρεις τους.

 Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Α.Π.: Ευχαριστώ κι εγώ, για τις ευχές και για τις πολύ ιδιαίτερες και ξεχωριστές ερωτήσεις που μου έδωσαν την ευκαιρία να μιλήσω για το βιβλίο μου.

*Το μυθιστόρημα «Οι τρεις τους» της Άννης Παπαθεοδώρου κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

 

Related posts