Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
26 Σεπ 2021
Πολιτισμός

Άννη Παπαθεοδώρου: Τώρα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη την ενότητα

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

Η Άννη Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Δούλεψε σε διάφορες εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα και στη συνέχεια εργάστηκε στην Εμπορική Τράπεζα. Από το 2012 είναι συνταξιούχος. Μετά τη συνταξιοδότησή της ασχολήθηκε κυρίως με θέματα της πόλης. Κυψελιώτισα γέννημα θρέμμα, ανήκει σε μια άτυπη συλλογικότητα, την Ομάδα Κατοίκων Κυψέλης. Δεν εγκατέλειψε ποτέ το ενδιαφέρον της για την οικονομία, καθώς και την πολιτική, διαβάζοντας πάρα πολλά σχετικά βιβλία. Σημαντικό ενδιαφέρον της είναι το σκάκι, και είναι μέλος του Α.Ο. Πήγασος Κυψέλης. Ζει πάντα στην Κυψέλη και έχει έναν γιο. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Άννη, με το βιβλίο «Η γέννηση ενός νέου κόσμου» που κυκλοφόρησε πρόσφατα ολοκληρώθηκε η τριλογία σου «ΕΥΤΟΠΙΑ». Ποια είναι τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν μετά από αυτό το συγγραφικό ταξίδι σου;

ΑΝΝΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ: Από την μία μεριά είμαι χαρούμενη που το ταξίδι ολοκληρώθηκε, αλλά από την άλλη νοιώθω μελαγχολία. Είναι μάλλον η ίδια μελαγχολία που νοιώθει μία μητέρα, όταν το παιδί της ξεκινάει την αυτόνομη ζωή του και εκείνη πρέπει να το αποχωριστεί. Τρία χρόνια έζησα παρέα με τους ήρωες της Ευτοπίας, έζησα στον κόσμο τους και τώρα που εκείνοι έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, εγώ πρέπει να τους αποχωριστώ και δεν σας κρύβω πως κάποιες φορές σκέφτομαι: πως θα ζήσω τώρα χωρίς την Ευτοπία;

Μ.Γ.: Ποιες ήταν οι συγγραφικές δυστοπίες που αντιμετώπισες κατά τη διάρκεια των τριών βιβλίων;

Α.Π.: Η συγγραφική «δυστοπία» που αντιμετώπισα ήταν πως, παρότι ήταν η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα, προέκυψε τριλογία. Όταν ξεκίνησα να γράφω δεν είχα ιδέα ότι θα κατέληγε έτσι. Όταν τελείωσα το πρώτο βιβλίο, δεν είχα στο μυαλό μου το δεύτερο. Ήξερα πως δεν είχα τελειώσει με την ιστορία, όμως δεν είχα ιδέα τι θα ακολουθούσε. Το ίδιο συνέβη και όταν τελείωσα το δεύτερο βιβλίο. Το κάθε βιβλίο ξεκινούσε από μόνο του και ακολουθούσε μία δική του πορεία. Η «δυστοπία» σ’ αυτήν την περίπτωση, ήταν πως δεν είχα από πριν την εικόνα για την κατάληξη της ιστορίας.

Μ.Γ.: «Τα χρόνια του μανιφέστου», «Η φλόγα της επανάστασης», «Η γέννηση ενός νέου κόσμου» είναι οι επί μέρους τίτλοι της τριλογίας. Μπορείς να μας πεις με δυο λόγια, σε τι είδους μανιφέστο αναφέρεται, που οφείλεται η φλόγα της επανάστασης και πως προκύπτει η γέννηση ενός νέου κόσμου;

Α.Π.: Το Μανιφέστο είναι μία διακήρυξη πολιτικο-κοινωνικού περιεχομένου στην οποία αναφέρονται οι αρχές ενός κινήματος. Αυτό είναι και το Μανιφέστο του βιβλίου: μια διακήρυξη που εγκαθιδρύει μια παγκόσμια διακυβέρνηση και ένα σύνολο νόμων που την διέπουν, που ελέγχουν τις γεννήσεις και τους θανάτους, τα επαγγέλματα των νέων, δημιουργούν επαγγελματικές ζώνες και χίλια μύρια κακά που καταργούν την ελευθερία, την παιδεία, την υγεία, την επικοινωνία, ακόμα και την ιστορία. Το Μανιφέστο αυτό εγκαθιδρύει έναν σκοτεινό κόσμο κατά πως βολεύει τους λίγους που κυβερνούν.

Η φλόγα της επανάστασης ανάβει, όπως είναι φυσικό, όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν την δεινή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει λόγω της συγκεκριμένης διακυβέρνησης, λόγω του Μανιφέστου.

Η γέννηση ενός νέου κόσμου προκύπτει όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να αντιδράσουν δυναμικά, να πάρουν στα χέρια τους τις ζωές τους, να αλλάξουν τον κόσμο και προχωρούν στην πολυπόθητη επανάσταση.

Μ.Γ.: Τα τρία βιβλία είναι εξαρτώμενα το ένα από το άλλο ή διαβάζονται και αυτοτελώς;

Α.Π.: Πιστεύω πως μπορούν να διαβαστούν αυτοτελώς, αυτό άλλωστε σημαίνει και τριλογία. Από μυθιστορηματικής πλευράς, σίγουρα είναι αυτοτελή, ωστόσο η συνολική εικόνα τόσο του κόσμου και της κοινωνίας που περιγράφεται όσο και των ξεχωριστών ηρώων, είναι ολοκληρωμένη  με την ανάγνωση και των τριών.

Μ.Γ.: «Τα χρόνια του μανιφέστου» και «Η φλόγα της επανάστασης» γνώρισαν πολύ μεγάλη επιτυχία και αγαπήθηκαν πολύ από τους αναγνώστες. Τι έχεις να τους πεις προκειμένου να τους δελεάσεις να διαβάσουν «Η γέννηση ενός νέου κόσμου»;

Α.Π.: Δεν χρειάζεται να τους δελεάσω, γιατί είναι εκείνοι που με «δελέασαν» και με έσπρωξαν να γράψω το τρίτο βιβλίο. Εκείνοι που το περίμεναν με αγωνία, ελπίζοντας πως η δυστοπία θα αλλάξει και θα μεταμορφωθεί σε μια πραγματική Ευτοπία. Παρόλα αυτά, μπορώ να τους πω, πως το τέλος έρχεται καταιγιστικό, ανατρεπτικό και ελπιδοφόρο.

Μ.Γ.: Είχες ως παράδειγμα κάποιες πολιτικές-κοινωνικές συνθήκες κατά τη διάρκεια της συγγραφής της τριλογίας;

Α.Π.: Η τριλογία ξεκίνησε μέσα στην κρίση και εννοείται πως γράφτηκε κάτω από αυτές τις συγκεκριμένες πολιτικές-κοινωνικές συνθήκες και μάλιστα εξ αιτίας αυτών. Η ανεργία, η φτώχεια, η εγκληματικότητα, ο φόβος για τους ξένους, ο ρατσισμός, η βία, οι άνθρωποι που έψαχναν στα σκουπίδια, οι αυτοκτονίες, η έλλειψη θέρμανσης και φαρμάκων, η υποβάθμιση της υγείας, της παιδείας, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, ήταν το έναυσμα, ήταν τα αγκάθια που με οδήγησαν στον θυμό από την μια και στο ξέσπασμά του με το γράψιμο της τριλογίας.

Μ.Γ.: Που βασίστηκε η ιδέα συγγραφικής δημιουργίας του μανιφέστου;

Α.Π.: Όλα αυτά που μόλις ανέφερα, με έκαναν να σκέφτομαι τι θα επακολουθήσει μετά. Φαντάστηκα την χειρότερη εκδοχή ή την ακραία κατάληξη της κρίσης και αυτήν περιέγραψα. Έτσι προέκυψε το Μανιφέστο.

Μ.Γ.: Και που η ιδέα σχηματισμού του Πρώτου χωριού;

Α.Π.: Η ιδέα ήταν πως δεν μπορούσα να μείνω αμέτοχη σ΄ έναν  τόσο δύσμορφο και δυστοπικό κόσμο. Έπρεπε να υπάρχει ο αντίποδας. Το καλό απέναντι στο κακό. Το δίκαιο απέναντι στο άδικο. Η ισότητα απέναντι στην ανισότητα. Η ευτυχία απέναντι στην δυστυχία. Έπρεπε να υπάρχει λύση. Η απάντηση ήταν το Πρώτο Χωριό.

Μ.Γ.: Η ελευθερία έχει όρια και πως διασαφηνίζονται;

Α.Π.: Η γενική αρχή είναι πως η ελευθερία η δικιά μου σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.  Μπορούμε να οικοδομήσουμε τον ατομικό μας μικρόκοσμο όπως επιθυμούμε χωρίς να παρεμβαίνουμε, επεμβαίνουμε και παρενοχλούμε τον μικρόκοσμο του άλλου. Αυτό είναι το όριο της ελευθερίας.

Απόλυτη ελευθερία δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ. Είμαστε κοινωνικά όντα, ζούμε σε οργανωμένες κοινωνίες και είμαστε σε αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους, οπότε οφείλουμε να ακολουθούμε κανόνες και νόμους. Αυτοί είναι και τα όρια της ελευθερίας. Το θέμα είναι αυτά τα όρια να είναι ίδια για όλους και να αφήνουν στο άτομο το περιθώριο να αναπτύσσεται και να ζει την ζωή του κατά την βούλησή του και χωρίς καταναγκασμούς.

Μ.Γ.: Οι κόσμος φτιάχτηκε άνισος. Είναι εφικτή η πλήρης ισότητα;

Α.Π.: Ο κόσμος φτιάχτηκε άνισος ως προς τις ικανότητες, τα χαρίσματα, τις δυνατότητες του κάθε ατόμου. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο έξυπνοι, το ίδιο όμορφοι, το ίδιο καλοί σε κάτι. Ούτε έχουμε όλοι τα ίδια ταλέντα και τα ίδια χαρίσματα. Αλλά δεν έχουμε όλοι και το ίδιο σημείο εκκίνησης, όπως για παράδειγμα τα παιδιά στην Αφρική. Όμως όταν μιλάμε για ισότητα δεν μιλάμε γι’ αυτό. Μιλάμε για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των ανθρώπων. Και είναι εκεί που θα έπρεπε και θα μπορούσε να υπάρχει πλήρης ισότητα. Όπως και στις ευκαιρίες που δίνονται σε κάποιον για να αναπτύξει τα ιδιαίτερα ταλέντα και χαρίσματά του. Θα έπρεπε όλοι να έχουμε ίσες ευκαιρίες και ίση πρόσβαση στην υγεία, στην παιδεία, στην εργασία. Εκεί ναι, θα μπορούσε να είναι εφικτή η πλήρης ισότητα.

Μ.Γ.: Θα μπορούσαν να εφαρμοσθούν οι συνθήκες του Πρώτου, χωριού μετέπειτα Ευτοπίας, στον υπαρκτό κόσμο του βιβλίου αλλά και στον πραγματικό που βιώνουμε;

Α.Π.: Στην κοινωνία όπως είναι σήμερα όχι. Στο Πρώτο χωριό δεν υπάρχει χρήμα, δεν υπάρχει εξουσία με την έννοια του ενός αρχηγού και της διοίκησης, δεν υπάρχει ατομική ιδιοκτησία. Είναι ένα ιδιότυπο καθεστώς συλλογικών αποφάσεων και δράσεων, κοινοκτημοσύνης και άμεσης δημοκρατίας. Για να εφαρμοστεί στον υπαρκτό κόσμο, θα έπρεπε να αλλάξουν πολλά σ΄ αυτόν με πρώτο και κύριο την αντίληψή μας για τα πράγματα, για την ζωή, για την ευτυχία.

Μ.Γ.: Πόσο χρόνο σου πήρε η συγγραφή της τριλογίας;

Α.Π.: Τρία βιβλία, τρία χρόνια.

Μ.Γ.: Είχες εξ αρχής ολόκληρη την τριλογία στο μυαλό σου ή τελειώνοντας το ένα βιβλίο άρχιζες να σκέπτεσαι τη συνέχειά του;

Α.Π.: Όταν τελείωσε το πρώτο βιβλίο, ήξερα πως μπορεί να συνεχιστεί και ήθελα να το συνεχίσω, αφού οι ήρωές του είχαν γίνει πια μέρος της ζωής και της καθημερινότητάς μου, όμως δεν είχα ιδέα πως θα το έκανα. Το ξεκίνησα και είναι σαν να γράφτηκε μόνο του. Οι ήρωες με οδηγούσαν μόνοι τους, είχαν αυτονομηθεί. Στο τρίτο όμως ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα. Το τρίτο βιβλίο μιας τριλογίας είναι, πιστεύω, αυτό που αγχώνει πιο πολύ τον συγγραφέα, ιδιαίτερα αν δεν έχει την ιστορία από πριν στο μυαλό του -όπως εγώ- γιατί πρέπει να δώσει ένα ικανοποιητικό τέλος που να μην είναι κατώτερο των προσδοκιών των δικών του αλλά και των αναγνωστών του. Πρέπει να είναι αντάξιο των άλλων δύο, ιδιαίτερα αν αυτά έχουν αγαπηθεί, όπως έγινε με τα δύο πρώτα βιβλία της Ευτοπίας. Όταν τελείωσε και το δεύτερο, δεν είχα ιδέα τι έπρεπε να κάνω στο τρίτο και αυτό μου δημιούργησε μεγάλο άγχος. Όμως και πάλι οι ήρωες με έβγαλαν από αυτήν την κατάσταση και έδωσαν την δική τους λύση.

Μ.Γ.: Ποιο σημείο της τριλογίας σε συγκίνησε περισσότερο και ποιον/ποιαν από τους ήρωές σου «αγάπησες» περισσότερο;

Α.Π.: Πιστεύω πως όσες φορές και αν διαβάσω το τρίτο βιβλίο και την βασική ανατροπή και αποκάλυψη, που δεν θέλω για ευνόητους λόγους να την αναφέρω, θα συγκινούμαι και θα δακρύζω κάθε φορά.

Μ.Γ.: Οι ανατροπές στα βιβλία είναι πάρα πολλές. Φαινόταν σαν να ήθελες ν΄ αποκαταστήσεις τη φήμη κάποιων ηρώων σου. Ήταν δική σου επιθυμία ή σε καθοδηγούσαν οι ίδιοι;

Α.Π.: Όπως ήδη είπα, οι ήρωες σχεδόν αυτονομήθηκαν και στην πραγματικότητα κανείς δεν ήταν όπως φαινόταν. Ευαισθητοποιήθηκαν, αφυπνίστηκαν, άλλαξαν. Μέσα από τις δυσκολίες και τα προβλήματα, επικράτησαν και κέρδισαν τα καλά τους στοιχεία. Μάλλον αυτό ήταν που ήθελα να πω τελικά: πως μπορούμε να αλλάξουμε και τους εαυτούς μας και τα πράγματα.

Μ.Γ.: Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι για έναν δυστοπικό κόσμο να μετατραπεί σε ευτοπικό; Τι είδους θυσίες χρειάζονται;

Α.Π.: Όλα τα πράγματα, όλες οι αλλαγές που προσπαθούμε να επιφέρουμε, χρειάζονται προσπάθεια και αγώνα. Τίποτα στη ζωή δεν χαρίζεται. Όλα πρέπει να τα κατακτήσουμε, να τα κερδίσουμε. Και αυτό -πλην εξαιρέσεων- ποτέ δεν είναι εύκολο. Πάντα μια αλλαγή, σημαίνει το γκρέμισμα του προηγούμενου και την οικοδόμηση του νέου. Κι αυτό εκτός του ότι δεν είναι εύκολο, πάντα απαιτεί θυσίες οι οποίες είναι συνήθως ευθέως ανάλογες του μεγέθους της αλλαγής. Οι μεγάλες αλλαγές απαιτούν μεγάλες θυσίες. Το είδος της θυσίας έχει να κάνει με το είδος της αλλαγής. Αν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει να είμαστε έτοιμοι για μεγάλες και δύσκολες θυσίες.

Μ.Γ.: Δεδομένου ότι ήδη έχουν προηγηθεί τα δυο πρώτα βιβλία της ΕΥΤΟΠΙΑΣ, ποια είναι τα σχόλια που έχεις εισπράξει από τους αναγνώστες σου;

Α.Π.: Τα δύο πρώτα βιβλία απέκτησαν ένα πολύ φανατικό κοινό, τολμώ να πω. Είναι αυτοί οι αναγνώστες που περίμεναν με αγωνία το τρίτο και που μου έδωσαν δύναμη να το γράψω. Μου έδωσαν την βαθιά θέληση να το ολοκληρώσω με έναν τρόπο που θα τους ικανοποιούσε, τόσο αυτούς όσο και εμένα. Οι περισσότεροι αναγνώστες θεώρησαν το βιβλίο προφητικό και αυτό στην αρχή τουλάχιστον με τρόμαξε. Τώρα πια έχω σχεδόν συνηθίσει αυτόν τον χαρακτηρισμό και το μόνο που λέω είναι πως αν είναι προφητικό το δυστοπικό του κομμάτι, τότε υπάρχει και ο αντίποδας που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και αυτός προφητικός

Μ.Γ.: Η αφήγηση της ιστορίας γίνεται μέσα από περιγραφές των ηρώων σου που μοιάζουν με προσωπικά ημερολόγια. Γιατί επέλεξες αυτόν τον τρόπο απόδοσης;

Α.Π.: Νομίζω πως στην πραγματικότητα αυτός με επέλεξε. Ο κάθε ήρωας σκεφτόταν διαφορετικά και είχε ανάγκη να μιλήσει. Είχε ανάγκη να πει τις δικές του ενδόμυχες σκέψεις, να εξομολογηθεί. Εγώ αυτό που έκανα ήταν να ακούσω τον καθένα τους ξεχωριστά και να αποτυπώσω τις σκέψεις τους στο χαρτί.

Μ.Γ.: Τρία βιβλία ΕΥΤΟΠΙΑΣ ολοκληρώθηκαν. Και τώρα τι ακολουθεί;

Α.Π.: Η πραγματικότητα καμιά φορά μας υπερβαίνει. Δεν είναι τι επιλέγουμε εμείς να κάνουμε αλλά σε τι αυτή μας σπρώχνει. Η νέα πραγματικότητα φτιάχνει στο μυαλό μου πολλές εικόνες. Όμως δεν θέλω να ασχοληθώ με μια νέα δυστοπία όπως αυτή φαίνεται να ξημερώνει. Έτσι δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Νομίζω πως όπως συνέβη με την Ευτοπία, θα ξυπνήσω ένα πρωί και κάτι καινούργιο θα πλανάται στο μυαλό μου, κάτι καινούργιο που θα θέλει να αποτυπωθεί σε χαρτί.

Μ.Γ.: Το τελευταίο διάστημα βιώσαμε και σε κάποιο μέτρο εξακολουθούμε να βιώνουμε μια δυστοπική κατάσταση λόγω του Covid-19. Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι ήρθαν πιο κοντά ή ότι απομακρύνθηκαν;

Α.Π.: Οι άνθρωποι έχουν την τάση να ενώνονται απέναντι σε έναν κοινό εχθρό. Αυτός όμως εδώ ο εχθρός, πήρε την μορφή του διπλανού μας, του συγγενή μας, του φίλου μας, του γείτονά μας. Αυτό έκανε τους ανθρώπους να βλέπουν τους άλλους ως επικίνδυνους και σε συνδυασμό με τον υπέρμετρο φόβο που κατέλαβε τους πάντες, στην αρχή τουλάχιστον, δημιούργησε απόσταση και απομάκρυνση. Ωστόσο πιστεύω πως αυτή η απομάκρυνση δεν μας ταιριάζει. Δεν την αντέχουμε και δεν μπορούμε να ζήσουμε μ΄ αυτήν. Πιστεύω πως τώρα, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη την ενότητα και το πλησίασμα του ενός με τον άλλον.

Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ για τις συνεντεύξεις που μου παραχώρησες στο συγγραφικό ταξίδι της τριλογίας κι εύχομαι να τα ξαναπούμε σύντομα με κάποιο νέο βιβλίο σου. Καλοτάξιδη η ΕΥΤΟΠΙΑ σου.

Α.Π.: Εγώ ευχαριστώ για τις τόσο όμορφες ευχές και ευχαριστώ κυρίως για τις τόσο ιδιαίτερες, ενδιαφέρουσες και επίκαιρες ερωτήσεις που μου έδωσαν την ευκαιρία να μιλήσω για την ολοκληρωμένη πια Ευτοπία.

* Η τριλογία ΕΥΤΟΠΙΑ της Άννης Παπαθεοδώρου κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. 

Μαίρη Γκαζιάνη       

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

Related posts