Επιστροφή στην κορυφή
Πέμπτη, 14 Δεκ 2017
 
 

Άννα Τσεκούρα : Για μένα ο Έρωτας δεν είχε και ποτέ δεν θα έχει λογική

Δευτέρα, 08 Φεβρουάριος 2016 - 10:45

-a Μέγεθος κειμένου +A





 

 

 

  Συνέντευξη στη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη

 

Αν και η Άννα Τσεκούρα ζει μόνιμα στις Σπέτσες, έχοντας το προνόμιο να είναι προσωπική φίλη μου, δεν ήταν καθόλου δύσκολο να τη συναντήσω για μια συνέντευξη. Γνωρίζω πολύ καλά τη γραφή της, έχω μελετήσει όλα τα βιβλία της  και όσο κι αν ίδια αναφέρει «αρνούμαι τον τίτλο της ποιήτριας όσο και αν με τιμά, προτιμώ το γραφιάς», όσοι την έχουμε διαβάσει, συμφωνούμε ότι είναι η κατ΄ εξοχήν εκπρόσωπος της ερωτικής ποίησης στην Ελλάδα.

 

ΕΡ. Άννα γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Πειραιά. Πιστεύεις πως η θαλάσσια αύρα μπορεί να επηρεάσει τη ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου τόσο ώστε να γίνει ποιητής;

ΑΠ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Πειραιά και πάντα η θάλασσα ήταν για μένα μια πολύ καλή φιλενάδα. Θεωρώ πως οι άνθρωποι που σμιλεύουν την σκέψη τους κοντά στην θάλασσα μεγαλώνουν με μια μεγάλη αίσθηση ελευθερίας. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε ο καθένας να εκφραστεί ποιητικά, αυτό δεν το ξέρω είναι η αλήθεια, αλλά φρονώ πως η θάλασσα μπορεί να σε ταξιδέψει ακόμη και αν την κοιτάζεις μονάχα.

ΕΡ. Εδώ και χρόνια κατοικείς μόνιμα στις Σπέτσες. Τι σε οδήγησε εκεί και τι σε κράτησε;
ΑΠ. Το νησί των Σπετσών το επισκεπτόμουν από την ηλικία των 12 ετών με την μητέρα μου και λόγω οικογενειακών φίλων που είχαν δεσμούς με το νησί. Το νησί το ερωτεύτηκα. Δεν υπήρξε φορά που μπορούσα να διαθέσω κάποιες μέρες και δεν πήγα έστω και για λίγο. Ένιωθα πάντα σαν να είχα αφήσει την ψυχή μου εκεί και επέστρεφα να την βρω. Αργότερα η ζωή με οδήγησε εκεί μόνιμα. Στην αρχή ήταν επαγγελματικοί οι λόγοι. Αργότερα γνώρισα τον σύζυγο μου ήρθε στην ζωή η κόρη μας και μέχρι σήμερα ζω στις Σπέτσες. Δεν νομίζω όμως, πως με κράτησε τόσο η οικογένεια. Γενικά ως άνθρωπος δεν είμαι από εκείνους που εξαρτώνται από το οτιδήποτε. Πάντα στην ζωή μου έλεγα πως θα πρέπει οι άνθρωποι να μπορούν να φεύγουν από κάπου, αν αυτό καταστεί αναγκαίο, μέσα σε ελάχιστο χρόνο. Δεν με κράτησε η οικογένεια. Με κράτησε και με κρατά η μαγεία που ασκεί το μέρος μέσα μου. Θεωρώ πως θα ήταν επιλογή μου να ζω στο συγκεκριμένο μέρος ακόμη και αν η ζωή τα έφερνε έτσι που θα μπορούσα να ζήσω σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

ΕΡ. Είσαι εκπαιδευτικός και συγκεκριμένα καθηγήτρια της αγγλικής γλώσσας. Ποια είναι η σχέση σου με τα παιδιά;

ΑΠ. Τα παιδιά και γενικά οι νέοι άνθρωποι, είναι το ωραιότερο δώρο που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος στην ζωή του. Εγώ διδάσκω μια γλώσσα σαν χιλιάδες άλλες καθηγήτριες, όμως ευελπιστώ πως έχω διδάξει πολλά περισσότερα από αυτό. Για παράδειγμα, όταν μαθητές μου που πια έχουν βρει το δρόμο τους μα κρατούν επαφή μαζί μου με αγάπη και ακόμη και σήμερα, μου εμπιστεύονται προσωπικά τους θέματα, όταν μαθητές μου που βρίσκονται στα χέρια μου τώρα, σε τρυφερές ηλικίες, γελούν και χαίρονται γιατί μπορώ να μοιράζομαι μαζί τους λίγη από την μαγεία των παραμυθιών επειδή πιστεύω στο Καλό του Κόσμου τούτου και όχι στο Κακό που υπάρχει περίσσιο γύρω μας, σημαίνει πολλά για μένα. Τα παιδιά σε βοηθούν να καταλάβεις τον κόσμο και να μην γίνεις ανάλγητος και φοβερός ενήλικας. ( Αν θα με βρείτε ανάλγητο και τρομακτικό ενήλικα, παρακαλώ χαστουκίστε με!) Γενικά, η συναναστροφή με νέους ανθρώπους δεν σου επιτρέπει να γεράσεις.

ΕΡ. Έχεις διατελέσει Πρόεδρος του Συλλόγου γυναικών Σπετσών. Ποια εμπειρία αποκόμισες;  

ΑΠ. Επί δύο συνεχόμενες διετίες οι γυναίκες των Σπετσών με τίμησαν με την επιλογή τους και αυτό μου έδωσε μεγάλη χαρά. Η εμπειρία ήταν ευχάριστη αν και δεν είχα πάντα εύκολο έργο. Δεν είναι όμως τίποτε εύκολο στην ζωή. Ευτυχώς, είμαι μαθημένη στα δύσκολα. Ο Σύλλογος Γυναικών Σπετσών για τον οποίο έχω γράψει και πει πάρα πολλά, άλλα σε συνεντεύξεις μου και άλλοτε σε άρθρα μου σχετικά, δεν είναι μόνο ένας δραστήριος Σύλλογος στις Σπέτσες αλλά τολμά πολλά διαφορετικά πράγματα και βοηθά πολιτιστικά και φιλανθρωπικά εδώ και 33 χρόνια! Στο σχετικό λεύκωμα που επιμελήθηκα, για την επέτειο των 30 χρόνων του συλλόγου μας, αναφέρονται αναλυτικά όλες οι δράσεις του καθώς και μαρτυρίες από ιδρυτικά στελέχη αλλά και τοπικούς φορείς, δημάρχους, συμβούλους και μέλη. Αν πρέπει να πω κάτι πάντως για την συμμετοχή σε ένα διοικητικό συλλόγου, είναι πως θέλει γερό στομάχι, όρεξη για δουλειά και σίγουρα γροθιές σφιγμένες αλλιώς, στην πρώτη δυσκολία το βάζεις στα πόδια ή συμβιβάζεσαι. Αντισυμβατική γαρ… καταλαβαίνεις!!

 ΕΡ. Γνωρίζω ότι έχεις πολιτιστική και ανθρωπιστική δράση. Θέλεις να μας πεις πως δραστηριοποιείσαι;

ΑΠ. Πολιτιστικά κάνω πολλές εκδηλώσεις. Θέατρο, μουσικοποιητικές βραδιές, συμμετέχω όπου χρειαστεί ή ζητηθεί η βοήθειά μου ή η παρουσία μου. Για την ανθρωπιστική δράση θα μου επιτρέψετε να μην πω πολλά και κυρίως λεπτομέρειες. Δεν θεωρώ πως πρέπει να λέγονται τα όποια καλά κάνεις ή οι όποιες προσφορές σου αναλυτικά. Ας πούμε πως δραστηριοποιούμαι στα πεδία της κοινωνικής εξαθλίωσης και της βίας, εκφοβισμού, κακοποίησης, οιασδήποτε μορφής. Το πώς τώρα… Ας μην το αναλύσουμε… Απλά φροντίζω να προσφέρω όσο και όπως μπορώ σε συνανθρώπους μας που δεν δύνανται να ντυθούν ή να τραφούν, να πάρουν φάρμακα και να ζήσουν αξιοπρεπώς, ή φοβούνται να εναντιωθούν σε δυνάστες.

ΕΡ. Με το ραδιόφωνο ποια είναι η σχέση σου;

ΑΠ. Λατρεύω το ραδιόφωνο! Από την πρώτη μου επαφή μαζί του το 2010 στο Δημοτικό ραδιόφωνο Ξάνθης και την εκπομπή τότε «Ξεφυλλίζοντας την Σιωπή», με τις γλυκύτατες Στεφανία, Δήμητρα και Σοφία, ως σήμερα που έχω δικό μου ραδιοφωνικό σύνδεσμο με την βοήθεια του εναλλακτικού διαδικτυακού ραδιοφώνου VIBES RADIO δηλώνω μαγεμένη! Βέβαια να πω εδώ πως οι πολλαπλές μου παρουσίες ραδιοφωνικά συνέβησαν εξαιτίας των βιβλίων μου, μα η αγάπη μου για την μουσική και η παράνοια μου αν θέλετε, να είναι όλα απολύτως οργανωμένα, με οδήγησε σταδιακά στο να οργανώνω και να στήνω εκπομπές. Τώρα το κάνω για μένα την ίδια και το διασκεδάζω πολύ μια που στα Στοιχειά του Έρωτα που εκπέμπουν κάθε Κυριακή στις 7 το απόγεμα δημιουργώ μια εκπομπή που έκτος από καλή μουσική έχει και ένα θέμα λογοτεχνικό. Είναι δηλαδή εκπομπή Λόγου, κυρίως. Ευτυχώς ο κόσμος την έχει αγκαλιάσει και συνεχώς αυξάνεται το ακροατήριο!!

ΕΡ. Η ποίηση πότε μπήκε στη ζωή σου;

ΑΠ. Η ποίηση είναι μέρος της ζωής μου γιατί από παιδί βυθισμένη στην ποίηση με θυμάμαι. Η μητέρα μου από τα δέκα, μου είχε δώσει την Ελληνική Ποιητική Ανθολογία να διαβάζω. Ένα δερματόδετο τόμο που περιείχε αλφαβητικά όλους τους έλληνες ποιητές! Όταν στα δέκα σου έχεις αποστηθίσει Σεφέρη, Άγρα, Ελύτη, Ουράνη, Καβάφη και τόσους άλλους, δεν νομίζω πως έχεις επιλογές να μην σκέπτεσαι ποιητικά. Γράφω και ζωγραφίζω από 14 ετών. Τότε άγουρα και ανώριμα ίσως, σήμερα περισσότερο ανώριμα, ίσως… σκληρότερα και αδιάλλακτα, ίσως… δεν ξέρω, πάντως από πάντα έγραφα!

ΕΡ. «Και τα Σκοτάδια μου, Γέμισαν Φως» είναι ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος το 2008. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι τα σκοτάδια να γεμίσουν φως;

ΑΠ. Τα Σκοτάδια, είναι το πρώτο ολοκληρωμένο έργο που κυκλοφορεί αφού προηγουμένως είχα γράψει και δημοσιεύσει διάφορα κείμενα σε έντυπα και σε ηλεκτρονικά μέσα. Τα Σκοτάδια είναι ένα μυθιστόρημα για την δύναμη των βιωμάτων στην ζωή ενός ανθρώπου. Για την καταλυτική επίδραση τους στην πορεία και στις αποφάσεις που καλούμαστε να πάρουμε. Σκοτάδια κουβαλάμε όλοι μας. Είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι. Τα Σκοτάδια γεμίζουν Φως με ηχηρά συναισθήματα, με δυνατές αισθήσεις, με αποδοχή της ταυτότητάς μας και με αποφασιστική άρνηση σε ότι μας θλίβει. Πρέπει οι άνθρωποι να μάθουμε κάποτε να διεκδικούμε την ευτυχία μας. Δεν είναι εύκολο αλλά πρέπει!

ΕΡ. Με την επανέκδοση του «και τα Σκοτάδια μου γέμισαν Φώς» από τις εκδόσεις Αργοναύτης, ακολουθεί το μυθιστόρημα «Το Ποτάμι της Μοίρας» το 2012. Ο τίτλος του είναι κυριολεκτικός και μεταφορικός. Σε τι αναφέρεται;

ΑΠ. Το Ποτάμι της Μοίρας, είναι πραγματικά ένας τίτλος με διττό ρόλο. Από την μια είναι το ποτάμι της ιστορίας μας που γίνεται μάρτυρας πολλών παθών, πολλών πόθων, πολλών λαθών και πολλών φυγών και είναι συγκεκριμένα το ποτάμι του Αχέροντα. Από την άλλη, στο Ποτάμι της Μοίρας έχουμε να κάνουμε με ένα εντελώς διαφορετικό θέμα από τα Σκοτάδια – Σημείωση: μου αρέσει να γράφω διαφορετικά και να μην επαναλαμβάνομαι, ακόμη και αν ο άξονας των ιστοριών μου είναι ο Έρωτας. Οι ιστορίες μου απαιτώ να έχουν κάτι διαφορετικό να πουν κάθε φορά. – Ενώ στα Σκοτάδια λοιπόν, είχαμε θέματα όπως η ενδοοικογενειακή βία και κακοποίηση, βιώματα που οδηγούν έναν άνθρωπο να αποφασίσει έτσι ή αλλιώς στην ζωή του, στο Ποτάμι, έχουμε την σύγκρουση της αγνής ατόφιας αγάπης με το ψεύδος και την υποκρισία. Όπως αρέσκομαι να λέω για αυτό το βιβλίο, είναι γραμμένο για ένα κάθαρμα! Είναι αληθινή ιστορία όπως και τα Σκοτάδια και είναι μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Ήθελα να γράψω για τον Έρωτα που σε κατακρεουργεί – όχι δίχως ευθύνης σου προσωπικής ίσως μα ακόμη και έτσι, δεν σου είναι εύκολο να παραδεχτείς πως έπεσες θύμα του. Το βιβλίο αυτό μιλά για την άλλη πλευρά του Έρωτα εκείνη την σκοτεινή, την αδυσώπητη, που χειραγωγεί τον απέναντι που τον αισθάνεται.

ΕΡ. Το 2012 επίσης, κυκλοφορεί η 1η ποιητική συλλογή σου που έχει το τίτλο «Σπαραγμοί Θνητών, Λυγμοί Αθανάτων». Σε τι αναφέρεται;

ΑΠ. Ναι, έπειτα από πάρα πολλά χρόνια που έγραφα τέτοιου είδους κείμενα (ποιητικά όπως τα ονομάζουν, η ίδια αρνούμαι τον τίτλο της ποιήτριας όσο και αν με τιμά, προτιμώ το γραφιάς που είναι γενικό και δεν με φέρνει σε δύσκολη θέση. Προς Θεού, εγώ ποιήτρια; Όπως η Πολυδούρη, η Πλαθ η Ντικινσον ή ή μέγιστη Κική Δημουλά;) έπειτα από πολλά χρόνια δημοσιεύσεων τέτοιων κειμένων ακόμη και μέσα στα μυθιστορήματά μου, πείσθηκα πως θα έπρεπε να τολμήσω μια προσπάθεια και είπα ναι στην έκδοση αυτών. Η συγκεκριμένη συλλογή είναι μια αναφορά στον ανίκητο έρωτα. Κανείς ποτέ δεν γλύτωσε από τον έρωτα, ούτε θνητός ούτε αθάνατος. Είναι καταγραφές ετών. Είναι κείμενα που γεννήθηκαν στιγμές που πέθαινα από την έλλειψη κάποιου προσώπου ή από αντίδραση για ότι ένιωθα πως με κατακτούσε. Γιατί πρέπει να σας πω πως όσο καλώς ορίζω τον έρωτα στην ζωή, τόσο τον αντιμάχομαι χρόνια!  Πολεμούσα την συντριπτική του δύναμη να σε σκλαβώνει.  Από την στιγμή που ερωτεύεσαι και μπλέκεσαι στα δίχτυα του παύει η ελευθερία σου, θολώνει το μυαλό σου και μόνο έρμαιο συναισθημάτων μπορείς να είσαι. Όσο και αν το λαχταρώ αυτό το δόσιμο, αντιφατικά σχεδόν, το πολεμάω.  Έχω γκρεμιστεί στο συναίσθημα αλλά έχω και προσπαθήσει να αποφύγω την παράδοση σε αυτό, πολλές φορές.  Σπαραγμοί Θνητών, αφού όλοι μας του υποκλινόμαστε και μας υποδουλώνει. Λυγμοί Αθανάτων, αφού ακόμη και οι Θεοί στην παγκόσμια μυθολογία, ερωτεύονταν παράφορα και φερόντουσαν ως θνητοί όταν το συναίσθημα αυτό το απόλυτο τους κυρίευε. Σπαραγμοί Θνητών γιατί έχω συρθεί και έχω πληγώσει το σώμα και την ψυχή μου όπως όλοι μας, για έναν έρωτα. Λυγμοί Αθανάτων, επειδή ο ίδιος ό Έρωτας είναι ένας αιώνιος, αθάνατος Λυγμός…

ΕΡ. Το 2013 κυκλοφορεί η 2η ποιητική συλλογή σου με τίτλο «Για το σημάδι Σου». Σε ποιο σημάδι αναφέρεσαι;

ΑΠ. Το Για το Σημάδι Σου, είναι ένας λαβύρινθος στην κόλαση. Αποτελείται από τρία μέρη. Το πρώτο είναι κείμενα παθιασμένα, σχεδόν παράφρονα από την κραυγή που ενέχουν συγκαλυμμένη κάτω από τους στίχους τους. Είναι στίχοι γραμμένοι με οργή,  οργασμό ψυχής, εξουσιαστική διάθεση κάποιες φορές μα και απόλυτη διάθεση παράδοσης, κάποιες άλλες. Κείμενα που παρακαλούν τον Έρωτα να Με σημαδέψει. Να Σε σημαδέψει. Να Μας σημαδέψει! Το δεύτερο μέρος είναι μια σειρά διηγημάτων, μικρών κειμένων με συγκεκριμένες μικρές ιστορίες που μιλούν για την Απώλεια. Απώλεια θανάτου και απώλεια ερωτικού χωρισμού. Μιλούν για το σημάδι της απώλειας, το σημάδι της χαμένης αθωότητας, το σημάδι της αλόγιστης βίας. Το τρίτο μέρος είναι αφιερωματικό. Είναι αφιερωμένο σε μια πολύ καλή φίλη μου αλλά και εξαίρετη δημοσιογράφο που λάτρεψε το ομώνυμο ποίημα «Για το Σημάδι Σου» που κοσμεί το οπισθόφυλλο, πολύ πριν το εντάξω στην συλλογή. Η Ματούλα Παντελίδου βραβευμένη δημοσιογράφος και ιδιοκτήτρια, τότε, του σταθμού «Παλμός της Ρόδου, Ραδιόφωνο», εκτός από άριστη γνώστης της λογοτεχνίας και της ποίησης είναι και μια γυναίκα που δημιουργεί μοναδικές συνθέσεις από σκόρπιους στίχους και λόγια λογοτεχνών με μοναδικό τρόπο. Εξαιτίας των εμπνεύσεων που είχα διαβάζοντας δικές μου και άλλων συνθέσεις που επιμελήθηκε, της αφιέρωσα το βιβλίο και φυσικά το τρίτο μέρος έχει όλα τα κείμενα που εμπνεύστηκα εξαιτίας των δικών της συνθέσεων.

ΕΡ. Το μυθιστόρημα «Το Ταγκό της Σκιάς» εκδόθηκε το 2014 και γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία. Πως το εμπνεύστηκες;

ΑΠ. Το Ταγκό της Σκιάς γεννήθηκε μόλις τελείωσε το Ποτάμι. Ήταν το προσωπικό μου στοίχημα με την μυθοπλασία. Τα δύο προηγούμενα μυθιστορήματα ήταν αληθινές ιστορίες και η δομή και γενικότερα, η διαδικασία της γραφής τους ήταν διαφορετική. Στο Ταγκό, μιλώ για μια παράξενη εξαφάνιση πέντε νέων από την έπαυλη του ενός εξ αυτών είκοσι χρόνια πριν, στο νησί των Σπετσών. Αρχικά εμπνεύστηκα το γεγονός, την εξαφάνιση δηλαδή και έπειτα το τοποθέτησα στο νησί που διαμένω και η ίδια, τα τελευταία είκοσι χρόνια ως μόνιμη κάτοικος. Σκέφτηκα πως ήθελα να γράψω ένα βιβλίο δίχως κανένα αληθινό συμβάν, μα γεμάτο αληθινά στοιχεία και περιγραφές. Να υμνήσω το νησί μου και τον λατρεμένο αυτό τόπο τοποθετώντας μια ιστορία μου εδώ. Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο για τα μυστικά που μόνο κακό προκαλούν. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να κρατά τον αναγνώστη σε διαρκή αγωνία και αμφιβολία. Το στοίχημα μου ήταν αν θα μπορούσα με κάτι εντελώς φανταστικό να το καταφέρω αυτό με τους αναγνώστες. Ευτυχώς από την αποδοχή που είχε, μπορώ να αντιληφθώ πως το κέρδισα το στοίχημα. Το Ταγκό όμως, είναι και ένα βαθιά ερωτικό βιβλίο αφού τα πάντα γύρω από την αστυνομική πλοκή έχουν να κάνουν με τον Έρωτα που πνίγει κάθε ήρωα αυτού του βιβλίου, ζωντανό ή όχι, υπαρκτό ή ανύπαρκτο.

ΕΡ. Πριν λίγο καιρό εκδόθηκε η ποιητική συλλογή σου με τίτλο «Η Πόρνη που την έλεγαν Μοναξιά». Γιατί επέλεξες αυτό το τίτλο; 

ΑΠ. Η Πόρνη που την έλεγαν Μοναξιά… Οι τίτλοι είναι το πρώτο που γεννιέται. Πριν υπάρξει το περιεχόμενο έχει γεννηθεί ένας τίτλος στο κεφάλι μου. Σε ότι έχω γράψει έτσι συμβαίνει. Σε αυτό που γράφω τώρα την «Ποινή της Ελευθερίας» έτσι γεννήθηκε. Ήρθε ο τίτλος στο νου και έπειτα γέμισε. Είναι γιατί ξέρω τι θέλω να πω και έπειτα αρχίζω να το καταγράφω. Πρώτα είναι μια κεντρική ιδέα και έπειτα αναλύεται. Παράξενο, αλλά και με την Πόρνη έτσι συνέβη. Μια γυναίκα που λέμε πως είναι Πόρνη χρησιμοποιεί το σώμα της πάνω σε άλλα σώματα και επιτρέπει σε σώματα να κακοποιούν το δικό της. Όμως μια πόρνη που λέγεται Μοναξιά, ίσως, δεν ήταν ποτέ πόρνη και δεν είχε παρά επιθυμίες, που όμως δεν έγιναν πραγματικότητα. Έπειτα, η Μοναξιά πάει με όλους, δεν κάνει διακρίσεις και είναι μια άλλη πόρνη της καθημερινότητάς μας. Για αυτό ακριβώς και στο βιβλίο αναφέρονται και τα δύο φύλα. Διαβάζουμε κείμενα που αφορούν τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες. Όλο το μυστικό του τίτλου κρύβεται στο δίστιχο του εξωφύλλου μου. «Συμβιώνω με τον Έρωτα χιλιάδες χρόνια κι όμως, διάγω βίο μοναχικό.»

ΕΡ. Σε γνωρίζουμε ως την ποιήτρια του έρωτα. Πόσο ερωτικό είναι το νέο βιβλίο σου;  

ΑΠ. Το «ποιήτρια» με φέρνει σε δύσκολη θέση, ειλικρινά και θέλω να στο καταθέσω αυτό. Ευχαριστώ όσους με ονομάζουν έτσι αλλά είναι βαριά τιμή και ευθύνη.
Το βιβλίο τώρα, είναι η κατάθεση δυνατών συναισθημάτων, παράδοσης, παραδοχής και  κατακρήμνισης, άρνησης και αναίρεσης, την στιγμή που θέλω να παραμείνω αυτόνομη και κυρίαρχη του εαυτού μου. Είναι μια σειρά κειμένων που υπήρχε λόγος όταν γράφηκαν επειδή τα πυροδότησε μια αδυναμία, μια τρυφερότητα, ή μια αποχώρηση. Δεν ξέρω πόσο ερωτικό είναι, ξέρω όμως πως είναι πέρα για πέρα αληθινό το συναίσθημα του πνιγμού που περιγράφει τις στιγμές που η έλλειψη γιγαντώνεται και η Μοναξιά μας πνίγει. Την στιγμή που η ερωτική διάθεση κονταροχτυπιέται με την έλλειψη, ο εγωισμός και η περηφάνια με την αδυναμία της έλξης, η αποδοχή του συναισθήματος με την παραδοχή της ήττας στον έρωτα. Ερωτισμός όμως, υπάρχει σε κάθε έκφανση της ζωής, πιστεύω. Προσωπικά δεν μπορώ να λειτουργήσω αν δεν νιώθω ερωτισμό στις σχέσεις μου. Θέλω το άρωμα και η αίσθηση της ερωτοτροπίας, του πάθους και ενίοτε, του φλερτ να κυριαρχεί στις δράσεις μου. Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να γράψω δίχως αυτό το στοιχείο.

ΕΡ. Ποιες είναι οι «Χαμένες ώρες»;

ΑΠ. Χαμένες Ώρες είναι ένα κείμενο μέσα στην Πόρνη που την έλεγαν Μοναξιά. Γραμμένο για τις χαμένες ώρες των ανδρών που καταναλώνονται σε ανούσιες συναναστροφές επειδή τίποτε δεν τους γεμίζει. Άνδρες που δεν μπορούν να νιώσουν γεμάτοι και χορτάτοι, γιατί το συναίσθημα τους το βασικό είναι η  Μοναξιά και τίποτε και κανείς δεν μπορεί να το διασπάσει. Ένα επιπλέον στοιχείο της Πόρνης είναι ότι εμπεριέχει κείμενα που είναι γραμμένα από έναν αρσενικό εαυτό. Σαν να μιλά ένας άντρας και όχι μια γυναίκα. Μου αρέσει αυτό. Το κάνω συχνά στις γραφές μου και του μυθιστορήματος και των κειμένων.

ΕΡ. Θέλουμε από σένα μια «Κατάθεση προσωπική» σε σχέση με τις λέξεις Ελευθερία – Πάθος.

ΑΠ. Για μένα το πάθος για την ελευθέρια είναι όπως το οξυγόνο μου. Δεν μπορώ να ζω να υπάρχω να ερωτεύομαι δίχως να νιώθω ελεύθερη. Όμως όπως γράφω καις την Πόρνη, το να ζεις με πάθος την κάθε στιγμή δεν σου επιτρέπει να είσαι ελεύθερος πάντοτε..  Για περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε το αντίστοιχο κείμενο της Πόρνης…

ΕΡ. Στον έρωτα υπάρχουν αδιαπραγμάτευτα και διαπραγματεύσιμα;

ΑΠ. Ο Έρωτας είναι αδιαπραγμάτευτος. Συμβαίνει. Σε κατακλύζει, σε απογειώνει ή σε καταβαραθρώνει, αλλά δεν αφήνει περιθώρια για διαπραγματεύσεις.  Τα μόνα διαπραγματεύσιμα στις σχέσεις είναι εκείνα που μπαίνουν στην λογική. Για μένα ο Έρωτας δεν είχε και ποτέ δεν θα έχει λογική, οπότε… τον ζεις αδιαπραγμάτευτα!

ΕΡ. Ο έρωτας χρειάζεται δικαιολογίες ή ερμηνείες;

ΑΠ. Σαφώς και δεν χρειάζεται δικαιολογίες. Οι δικαιολογίες είναι διαπραγματεύσεις τρόπον τινά. Επαναλαμβάνω πως στον έρωτα δεν χωρούν διαπραγματεύσεις.  Όσο για τις ερμηνείες, πολλοί προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε όχι το όνομα του ούτε και το συναίσθημα, την δύναμή του προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε, αλλά προσωπική μου άποψη είναι πως δεν χρειάζεται ούτε ερμηνείες. Τον βιώνεις ως δεδομένο, μοίρα, πεπρωμένο. Είναι κίνητρο, αφορμή, αιτία και αποτέλεσμα! Είναι τα πάντα!

ΕΡ. Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

ΑΠ. Νομίζω πως δεν έχει χρώμα, παίρνει ότι του δώσουμε. Λευκό για την αθώα τρυφερή έλξη, μαύρο για την εγωιστική κτητική διάθεση γαλάζιο για την ελευθερία που σου προσφέρει να νιώθεις παντοδύναμος όπως ο Θεός.

 

ΕΡ. Και το Πάθος τι χρώμα έχει;
ΑΠ. Κόκκινο αδιαπραγμάτευτα.

 

ΕΡ. Ποια είναι η σχέση του ερωτικού πάθους με το λάθος;

ΑΠ. Δεν θεωρώ λάθος και πάθος συνώνυμα ούτε και σχετικά.  Το κάθε ένα λειτουργεί αυτόνομα τόσο, όσο και αλληλένδετα. Για παράδειγμα το λάθος μας μπορεί να μην έχει να κάνει με το ερωτικό πάθος και αντίστοιχα, το ερωτικό πάθος δεν είναι λάθος. Είναι συναίσθημα και δεν μπορεί να χαρακτηρίζεις ως λάθος ένα συναίσθημα, ένα ένστικτο. Δεν νομίζω πως μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τα λάθη παθιασμένα, ούτε και τα ερωτικά μας πάθη, λάθη.  Ζούμε ότι μας γεμίζει ακόμη και αν είναι λάθος για όλους τους άλλους. «Θα πάω και ας μου βγει και σε κακό…» τραγουδά ο Παπάζογλου…

 

ΕΡ. Ποιο είναι το παιχνίδι του έρωτα;

ΑΠ. Στο Ποτάμι γράφω πως μοιάζει με Σκάκι. Αν οι αντίπαλοι είναι ισάξιοι η παρτίδα μπορεί να κρατήσει χρόνια. Στο Ταγκό γράφω πως είναι μια θρασύτατη παρτίδα Πόκερ. Όταν θα σηκωθείς από την τσόχα του η θα πρέπει να του τα έχεις πάρει όλα ή να του έχεις δώσει τα ρέστα σου!

 

ΕΡ. Μπορείς να μου γράψεις μια φράση ερωτική, ποιητική που θα εμπνευστείς για τους αναγνώστες του Now24gr ?

ΑΠ. «… είναι και εκείνος ο αλήτης ο χρόνος που πάντα σε κλέβει στο μέτρημα και δεν προλαβαίνεις να απολαύσεις την ήττα σου από τον Έρωτα,  να απολαύσεις το γκρέμισμα…»

 

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία να πω κατά αρχήν. Ευχαριστώ πολύ και το μέσο και εσένα Μαίρη μου. Τέλος, να πω αυτό που λέω και στην εκπομπή μου κάθε φορά που ολοκληρώνω την μετάδοση. Να λέτε ότι νιώθετε. Κανείς δεν γνωρίζει το χρόνο του. Μη φοβάστε το συναίσθημα που γεννιέται μέσα σας. Αφεθείτε, βυθιστείτε, χαθείτε σε ότι σας κάνει και χαμογελάτε. Ακόμη και αν δεν κρατήσει για πάντα – τι κρατά για πάντα άλλωστε-  θα σας έχει κάνει σοφότερους και πλουσιότερους.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 

;



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: