Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
24 Σεπ 2021
SLIDER

Ανδρέας Γ. Ανδρουλιδάκης: Εγώ έχω την πένα της ψυχής

Της Κατερίνας Πλουμιδάκη

Ο Ανδρέας Ανδρουλιδάκης, ποιητής και δημοσιογράφος, μιλάει στον «Ε.Κ.» με ανάσες ψυχής και μας εξιστορεί κομμάτια από τη ζωή του μέσα από μια συνέντευξη καρδιάς και αλήθειας.

Μας μιλά για τον έρωτα, ποιητής του έρωτα γαρ, αλλά παράλληλα ξύνει την ψυχή του περιγράφοντας με ένα ξεχωριστό ποιητικό λόγο τον πόνο και τις θηριωδίες της Κατοχής μέσα από ιστορικά ντοκουμέντα.

Στις 24/6/21 έγινε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

-Μιλήστε μας για σας.

Γεννήθηκα  στο  Ροδάκινο  Ρεθύμνου, ένα χωριό γαντζωμένο  πάνω στα χαράκια του Κρυονερίτη  με θέα το απέραντο γαλάζιο του  Νότιου Κρητικού Πελάγους.

Εκεί που η θρούμπη η ρίγαν με την  ελιά κάνουν ένα εκρηκτικό μείγμα  ζωής. Ένα πανέμορφο χωριό με  παραδόσεις και ιστορία.

Ένα τόπο παράδεισο που ο Θεός  δεν ήταν τσιγκούνης στα χρώματα  όταν το ζωγράφιζε. Εκεί είναι το ησυχαστήριο ζωής.

Έχω δύο παιδιά, την Μαρία  και  τον Γιώργο, και πριν από 9 μήνες  ήρθε στη ζωή  μας ο εγγονός μου  ο Βασίλης Αλεξίου.

Επί 26 χρόνια ήμουν δημοσιογράφος στο Παρόν της  Κυριακής με την στήλη μου  ‘’Αποστολικά και  άλλα ‘’ και παράλληλα η ποίηση είχε κάνειεισοδισμό στην ψυχή  μου.

Έμαθα να ξεχωρίζω την πένα από την κομματική ιδιότητα. Να μην  πολιτικολογώ δημοσιογραφώντας και να μην δημοσιογραφώ  πολιτικολογώντας.

Έχω κυκλοφορήσει 6  ποιητικές συλλογές και συνεχίζω.

Επίσης έχω εκδώσει την ‘’Γιαγιά μου την Βαγγελίτσα‘’, ένα βιβλίο  για την δική μου γιαγιά που έκαψαν οι  Γερμανοί ζωντανή  στην Καλή Συκιά στο Ρέθυμνο  επειδή δεν πρόδωσε τα μυστικά  που γνώριζε για τη δράση των ανταρτών στα μέρη της.

Όσο για την  δημοσιογραφία υπάρχει η Κedenews που  γράφω  ανελλιπώς.

Συνάντηση με τον αξιότιμο Πρέσβη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ελλάδα Κύριο Κυριάκο Κενεβέζο

-Έχετε αναδείξει εύστοχα μέσα από τα πολυάριθμα ποιήματά σας κάθε μέρος της Ελλάδας που υπέφερε στην Κατοχή.

Το  τελευταίο  μου βιβλίο ‘’Μνήμες  Κατοχής, ανοιχτές πληγές στον

χρόνο’’ αφορά τις θηριωδίες της τριπλής κατοχής στη χώρα μας την  περίοδο 1941 έως 1945. Γερμανική Κατοχή, Βουλγάρικη Κατοχή, Ιταλική Κατοχή.

Περιγράφω  με τη δική μου πένα μέσα από μαρτυρίες και  ιστορικές αλήθειες τι συνέβη τότε. Με σεβασμό στην Μνήμη των νεκρών αλλά  και μια υπόσχεση.

Δεν…λησμονώ..

Συνάντηση με τον τέως Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κύριο Προκόπη Παυλόπουλο μαζί με τον εκδότη της Κάπα Εκδοτικής κύριο Κουλεδάκη Θεόδωρο και τον γιό του Γιώργο Ανδρουλιδάκη.

Πείτε μας για το τελευταίο σας βιβλίο και για το καινούργιο βιβλίο που ετοιμάζεται.

Θα κυκλοφορήσει αρχές του 2022 η νέα μου ποιητική συλλογή, ‘’Μνήμες Μικρασιάτισσες, πληγές που πονάνε ακόμα.’’

Είναι μια τριλογία Καταστροφή, Ξεριζωμός, Προσφυγιά και περιγράφω    τα φριχτά βασανιστήρια, τις εκτελέσεις, τους αποκεφαλισμούς, τους βιασμούς των γυναικών, τα ποτάμια αίμα που χύθηκαν, τον ξεριζωμό, τις κακουχίες, την προσφυγιά.

Με τον δικό μου ποιητικό τρόπο φωνάζω δυνατά. Όχι δεν ήταν συνωστισμός  στη Σμύρνη, ήταν Γενοκτονία.

Είναι  έγκλημα.

Κυρία  Πλουμιδάκη,

έφτυναν τα παιδιά οι μανάδες στα στόματα για να ξεδιψάσουν και να μην πεθάνουν από τη δίψα, στοιβάχτηκαν πάνω σε σαπιοκάραβα  ψάχνοντας ελπίδα κι όταν πέθαινε ένα παιδί πάνω στο καράβι, η μάνα το  έβαζε πάνω στο μαντήλι της και το άφηνε στη θάλασσα άταφο να χαθεί  στο  χρόνο και αυτό το έκανε για να μην μολυνθούν οι άλλοι πρόσφυγες που ήταν  μαζί.

Αυτά και άλλα πολλά περιγράφω στη νέα μου ποιητική συλλογή που θα την εκδώσει η ΚΑΠΑ  ΕΚΔΟΤΙΚΗ, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό, ντοκουμέντα αλλά και σκίτσα που έχει κάνει ο γνωστός ζωγράφος Βασίλης  Προκόπος.

Μαζί με την κόρη του Μαρία Ανδρουλιδάκη.

Ο έρωτας είναι το κυρίαρχο κομμάτι της ζωής μας κι εσείς γράφετε για τον έρωτα.

Σωστά, ο έρωτας είναι η ζωή κι εγώ είμαι οπαδός αυτής της αλήθειας.

Οι φίλες και φίλοι μου με αποκαλούν ποιητή του έρωτα. Εγώ απλά στοιχίζω λέξεις.

Θα σας πω μέσα από την ακυκλοφόρητη και ατιτλοφόρητη ποιητική μου συλλογή τη θέση  μου, την  άποψή  μου για  τον  έρωτα.

‘’Κρήνες  έτρεχαν

θεία  κοινωνία πόθου

στις  ανταύγειες  του  ορίζοντα.

Και  εμείς συλλογιζόμαστε

τα   ορθογώνια τρίγωνα

μιας  αγκαλιάς.

Και  η  θάλασσα

ανέβηκε να  γλυκοφιλήσει

την  καταιγίδα,

καθώς  απλωνόταν  στο  πανωφόρι  της

ο  θεός ο  μέγας.

Ο  Έρωτας.

Ανεμοδαρμένα   ύψη

έψαλαν  ωσαννά,

καθώς  παλιννοστούσε

στις  φλέβες

ο  των  υδάτων και  θαλασσών

υμνωδός….’’

Και τα ιστορικά σας ποιήματα;

Είναι αλήθεια πως η ποιητική ιστορική περιγραφή είναι μια δύσκολη  υπόθεση.

Όμως, όπως μου λένε, τα  καταφέραμε… η ποίηση να είναι παρούσα στα  μεγάλα ιστορικά γεγονότα.

Φωτογραφία με τον πρώην Πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου.

-Πώς παρουσιάζετε τον πόνο, τη βαρβαρότητα και την ωμότητα στην ποίησή σας;

Είναι όντως μια δύσκολη διαδικασία.

Σου ζευγαρίζουν την ψυχή σου, σου την ξεχερσώνουν οι ψυχές που  κυκλοφορούν πλάι σου και ψάχνουν δικαίωση. Έχει  πολύ πόνο η περιγραφή,  έχει πολύ δάκρυ η ανάγνωση, η περιπολία του νου στις αλήθειες της  ιστορίας.

Έχει πολύ θυμό, οργή, πόνο ψυχής η εξιστόρηση τέτοιων γεγονότων.Θέλει τόλμη η περιγραφή, θέλει ψυχή η πένα όταν μιλάς για τέτοιας έκτασης  θηριωδίες.

Αλήθεια ποιος μπορεί να μας πει πώς ένιωσε το μικρό παιδί σαν έμπαινε η  Γερμανική σφαίρα στο κορμάκι του στα Καλάβρυτα.

Πώς ένιωσε η γιαγιά μου η  Βαγγελίτσα σαν την πέταγαν πάνω στις φωτιές  και την έκαιγαν ζωντανή μπροστά στα αθώα μάτια των τριών κοριτσιών  της.

Πώς ένιωσε η Αλεξάνδρα, μόλις  20  χρόνων, από το Κομμένο της Άρτας που δεν πρόλαβε να ξαπλώσει στο νυφικό κρεβάτι της γιατί την έσφαξαν.

Πώς άραγε θα ένιωσε η ηρωίδα μάνα από το Δοξάτο Δράμας που την  ανάγκαζαν οι Βούλγαροι φασίστες να μετρά σφαίρες στο άψυχο κορμί του  γιού της και να αναγκάζεται να πληρώνει 200 λέβα την κάθε σφαίρα στον  δολοφόνο του παιδιού της…

Συνάντηση με τον Δήμαρχο Νέας Φιλαδέλφειας και Νέας Χαλκηδόνας κύριο Γιάννη Βούρο και την Συγγραφέα και Καθηγήτρια Μουσικής και Φωνητικής κυρία Μάρω Θεοδωράκη.

Θα μπορούσα να γράφω για μέρες τέτοιες σκηνές.

Όμως δεν μπορώ να μην αναφέρω τα τρία αδερφάκια στο Κεφαλοβρύσι στο  Ηράκλειο που τα έσφαξαν και έβαλαν τα κεφάλια τους κοντάρια να τα  βρεί  ο αντάρτης πατέρας τους.

Αυτά περιγράφω στις Μνήμες Κατοχής που θέλω να γίνει κτήμα και της  Ομογένειας και η ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ θα κάνει τα πάντα να φθάσει στα χέρια  της.

Τα  ίδια και χειρότερα έκαναν και οι Τούρκοι το 1922 στη Μικρά Ασία.

Έσφαζαν Ρωμιούς, τους αποκεφάλιζαν, βίαζαν τις Ρωμιές, άρπαζαν παιδιά  από τις αγκαλιές τους, έκαιγαν ζωντανούς…

Πώς να ένιωθε η μάνα η Ρωμιά με το ακέφαλο παιδί αγκαλιά, ψάχνοντας το  κεφάλι του παιδιού της και να μην της επιτρέπουν οι Τσέτες φονιάδες να το  θάψει…

Όλα  αυτά και άλλα χειρότερα είναι η αλήθεια της ιστορίας. Και δεν κάνω  τον γενναίο, την αλήθεια έχω κάνει ποίημα για να μην ξεχαστούν  τα  γεγονότα.

-Τι σας ωθεί να θελετε να βγάλετε όλο αυτό τον πόνο;

Μεγάλωσα σε ένα ιστορικό μαρτυρικό χωριό, το Ροδάκινο Ρεθύμνου. Η μάνα  μου μικρό κορίτσι, παρούσα με τις αδερφές της στο κάψιμο της μάνας τους στην Κατοχή, μπροστά στα μάτια τους, μου έλεγε καθημερινά τον πόνο και  την ορφάνια της.

Ύστερα το χωριό μου καμένο από άκρη σε άκρη, πώς να μην είχα βιώματα  και ευαισθησίες.

Κατόπιν συνάντησα τον φίλο μου, Γιώργο  Καραμάνο, που ίδρυσε την

‘’Δεν  Λησμονώ’’, μια  Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

και μου ζήτησε στις φωτογραφίες που υπάρχουν από τα Γερμανικά αρχεία  και αποτελούν την έκθεση, να γράψω ποιήματα.

Έτσι και έγινε, και την έκθεση την εγκαινίασε ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, κος Προκόπης Παυλόπουλος, ο μόνος Πρόεδρος  που αγκάλιασε τα Μαρτυρικά μας χωριά και δίνει μάχες για τις Γερμανικές  αποζημιώσεις.

Έτσι προέκυψε και το βιβλίο μου.

Μαζί με τον καλό του φίλο, Γιατρό κύριο Παναγιώτη Τσαρούχα και τον γιό του Γιώργο Ανδρουλιδάκη.

Με τι άλλο ασχολείστε;

Ασχολούμαι με τον εγγονό μου, γράφω στίχους και απολαμβάνω την παρέα καλών φίλων.

-Γιατί κόψατε το μουστάκι σας;

Ελληνική  ταινία: Φαίδων Γεωργίτσης.

Έτσι κι εγώ.

Μου ζήτησε  να λευτερώσω τις τρίχες από το μουστάκι, κοινώς να τις κόψω  για να κερδίσω την Ελευθερία.

Έτσι την έλεγαν και το έκανα.

-Ποιο θεωρείται ότι είναι το νόημα της ζωής;

Θα τις αρπάξω τις στιγμές.

Και δεν θα τις αφήσω

μιά αστραπή είν΄η ζωή

και θέλω να την ζήσω.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς κυρία  Πλουμιδάκη.

Είναι εξαιρετική τιμή για μένα η επικοινωνία με τον Απόδημο

Ελληνισμό με τους απανταχού Έλληνες, την ψυχή και την ανάσα του Έθνους  μας.

Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Εθνικός Κήρυκας της Αμερικής

*** Στη βασική φωτογραφία:

Ομιλία του Ανδρέα Ανδρουλιδάκη,σε εκδήλωση της Κυπριακής Πρεσβείας στην Αθήνα προς τιμήν του Βάσου Λυσσαρίδη

Related posts