Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
29 Σεπ 2022
Πολιτισμός

Αλίκη Αλιφέρη: Κάθε άνθρωπος έχει αξίες που κληρονόμησε, έμαθε ή ανέπτυξε

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Αλίκη Αλιφέρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της, Τζανής Αλιφέρης, ήταν φωτογράφος, οπερατέρ και κινηματογραφικός παραγωγός. Η μητέρα της, Ιωάννα, γραμματέας στο Αναμορφωτικό Κατάστημα Αρρένων Κορυδαλλού. Τελειώνοντας το σχολείο, παρακολούθησε μαθήματα υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου σαν ακροάτρια. Πριν τελειώσει η σχολική χρονιά, έφυγε για τη Γερμανία, όπου γράφτηκε στη φιλολογική σχολή του πανεπιστημίου του Μονάχου, με  δευτερεύουσες  σπουδές: Ιστορία Θεάτρου και Δημοσιογραφία. Παράλληλα με τις σπουδές, εργάστηκε σαν ελεγκτής κινηματογραφικών κοπιών (celluloid) σε διάφορα εργαστήρια, όπως της Bavaria Film, Arnold und Richter, Constantin Film AG, Globus-Film. Γυρίζοντας στην Αθήνα, απασχολήθηκε για λίγο στις εκδόσεις. Στη συνέχεια, δημιούργησε το «Γερμανότυπο Νηπιαγωγείο». Δυο δεκαετίες αργότερα, μεταπήδησε στις εκδόσεις σαν συντονίστρια και photo editor εβδομαδιαίου περιοδικού. Σήμερα, ασχολείται με τη γραφή και τη μελέτη της ιστορίας και φιλοσοφίας. Είναι παντρεμένη με τον συγγραφέα Θωμά Σιταρά, με τον οποίο έχουν μια κόρη, τη Φοίβη. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Γεννηθήκατε στην Αθήνα από πατέρα φωτογράφο, οπερατέρ, κινηματογραφικό παραγωγό και μητέρα γραμματέα σε αναμορφωτικό κατάστημα. Είχαν κάποια επιρροή στον χαρακτήρα σας, τα εντελώς διαφορετικά επαγγέλματα των γονιών σας;

ΑΛΙΚΗ ΑΛΙΦΕΡΗ: Στο σπίτι μας έπνεαν διάφοροι άνεμοι. Η αυστηρότητα της μητέρας εναλλασσόταν με την καλλιτεχνική αντιμετώπιση του πατέρα μας, με την προοδευτική στάση της πρώην σουφραζέτας γιαγιάς και τη διασκεδαστική συμπεριφορά της ανέμελης ανύπαντρης αδελφής της. Αυτός ήταν ο πυρήνας της οικογένειας που ζούσε κάτω από την ίδια στέγη. Η θρήσκα γιαγιά από την πλευρά του πατέρα και τα αδέλφια του διέθεταν άλλη νοοτροπία. Ο ερασιτέχνης ιστορικός παππούς μας ενδιαφερόταν μόνο για την κλασσική Ελλάδα. Αυτοί οι άνθρωποι μου έδωσαν να καταλάβω νωρίς ότι δεν υπάρχει μία μόνο σωστή κοσμοθεωρία. Τη σχέση μου με το απόλυτο. 

Μ.Γ.: Μεγαλώνοντας ενώ στραφήκατε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού θεάτρου, την εγκαταλείψατε για να σπουδάσετε φιλολογία, ιστορία θεάτρου και δημοσιογραφία στο Μόναχο. Που οφειλόταν αυτή η αιφνίδια στροφή; 

Α.Α.: Τα μαθήματα στη Σχολή του Εθνικού Θεάτρου μου επέτρεψε να παρακολουθήσω ως ακροάτρια ο τότε διευθυντής της κ. Άγγελος Τερζάκης. Θυμάμαι ακόμα έντονα πόσο με εντυπωσίασε ο τρόπος που αποδέχτηκε το αίτημά μου. Μόλις δεκαοχτώ χρονών εγώ τότε και φανατική επισκέπτρια του θεάτρου. Η σχολή θα γέμιζε το χρονικό κενό μέχρι την αποχώρησή μου για σπουδές Θεατρολογίας στο εξωτερικό. 

Μ.Γ.: Επιστρέφοντας στην Αθήνα δημιουργήσατε το Γερμανότυπο Νηπιαγωγείο. Τι σας έκανε ν΄ αλλάξετε και πάλι διαδρομή;

Α.Α.: Σήμερα μου ακούγεται υπεροπτικό, τότε όμως οι πρώτες εμπειρίες με έκαναν να αισθανθώ ότι δεν επιθυμούσα να εργαστώ για το θέατρο στον ελλαδικό χώρο. Μπορεί να ένοιωσα δέος. Όπως και να ‘χει, έκρινα ότι ήθελα να αφοσιωθώ σε κάτι λιγότερο επικίνδυνο για μένα. Κάτι «πιο άκακο, πιο καθαρό» ισχυριζόμουν τότε. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν στη νηπιακή αγωγή και την τότε επικρατούσα τάση της αντιαυταρχικής εκπαίδευσης. Κι αφού είχα επαφές με το πρότυπο νηπιαγωγείο του πανεπιστημίου του Μονάχου, το οποίο διηύθυνε ο εξέχοντας Έλληνας καθηγητής κ. Β. Φθενάκης, αποφάσισα να δημιουργήσω κάτι παρόμοιο. 

Μ.Γ.: Τελικά μεταπηδήσατε στις εκδόσεις σαν συντονίστρια και Photo editor εβδομαδιαίου περιοδικού. Θεωρείτε τον εαυτό σας ανήσυχο πνεύμα που αναζητεί διαρκώς νέους ορίζοντες;

Α.Α.: Οι εμπειρίες και η ασταμάτητη γνώση μέσα από το διάβασμα, σεμινάρια και ανταλλαγή απόψεων με αξιόλογους συνομιλητές μου πρόσφεραν (κι ακόμα προσφέρουν) τη δυνατότητα να ασχοληθώ με θέματα που γενούν ανεξάντλητα ενδιαφέροντα και καθιστούν την καθημερινότητα θελκτικότερη. Στο νηπιαγωγείο αφιέρωσα είκοσι δημιουργικά χρόνια κι άλλα δώδεκα στον χώρο των εκδόσεων. 

Μ.Γ.: Παράλληλα, ασχολείσαι με τη συγγραφή βιβλίων. Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν΄ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Α.Α.: Από παιδί έγραφα ιστορίες στο μυαλό, αλλά ποτέ δεν έβρισκα χρόνο να ασχοληθώ σοβαρά. Δεκαετίες «πολύ» παντρεμένη, με μία κόρη, ένα μεγάλο σπίτι, συν τα τόσα που κυνηγούσα (φοβούμενη μην τα χάσω), το γράψιμο έπρεπε να περιμένει για ωριμότερους καιρούς. Η σχετική γαλήνη που απέκτησα μου έδωσε τη δυνατότητα να συγκεντρωθώ σε πολύ λιγότερα πράγματα και να δώσω προτεραιότητα στο γράψιμο. 

Μ.Γ.: Τι είδους βιβλία γράφετε;

Α.Α.: Το «Ναρκοπέδιο του Έρωτα» αποτελείται από πέντε αστυνομικές ιστορίες που έχουν σχέση με τον καταστροφικό έρωτα και μια ιστορία αγάπης, η οποία διατρέχει το βιβλίο και αφορά τον αστυνομικό που αναλαμβάνει την εξιχνίαση των εγκλημάτων. Το δεύτερο μυθιστόρημα που μόλις τελείωσα είναι πολύ διαφορετικό στο θέμα και το ύφος. Το τρίτο, που μόλις άρχισα, δείχνει να πηγαίνει σε άλλη κατεύθυνση, προς το παρόν.

Μ.Γ.: Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στο «Το ναρκοπέδιο του έρωτα» που κυκλοφόρησε πρόσφατα;

Α.Α.: Με την προσωπική αναζήτηση για κάτι καλύτερο. Τα δύο βασικά πρόσωπα του μυθιστορήματος, η Αύρα Νέσσου και ο Σάββας Καλλίνης, τραγουδούν διαφορετικά τραγούδια, αλλά χορεύουν όμορφα παρέα. Στα τριάντα αποφασίζουν αλλαγή πορείας, αντιλαμβανόμενοι τα λάθη που έκαναν στην πρώτη δεκαετία της ενήλικης ζωής τους. Δεν είναι λίγοι οι άνθρωποι που άλλα σπούδασαν κι αλλού βρήκαν επαγγελματική αναγνώριση ή ικανοποίηση. Οι πέντε ιστορίες που περιέχει το βιβλίο θίγουν σε πολλά επίπεδα το θέμα της εξουσίας και τις στενές ανθρώπινες σχέσεις, όπως τον έρωτα, τη φιλία, την αγάπη και την έννοια της οικογένειας. 

Μ.Γ.: Πότε ο έρωτας βρίσκεται σε ναρκοπέδιο;

Α.Α.: Από τη στιγμή που για να ερωτευτείς πρέπει να ξεκλειδώσεις εσωτερικές ανάγκες και να αφεθείς στη φαντασία, ο έμπρακτος έρωτας φαντάζει σαν ένα πεδίο όπου κανείς περιμένει να πάρει ολοκληρωτικό δόσιμο έναντι ό,τι ιδιωτικότερου έχει να προσφέρει. Ο έρωτας είναι από τις μεγαλύτερες δοκιμασίες που μπορεί να βιώσει ο άνθρωπος ψυχολογικά. Μπορεί να αποκαλύψει το ποσοστό του σαδομαζοχισμού που διαθέτει ο καθένας, τις σκοτεινές περιοχές των αισθήσεων και καμουφλαρισμένους πόθους. Μπορεί να εξελιχτεί σε αγάπη, έξη, ψυχασθένεια, ακόμα και καταστροφή. 

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο ήρωας του βιβλίου σας αστυνομικός Σάββας Καλλίνης;

Α.Α.: Για να το θέσω κάπως χιουμοριστικά, το κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος ανήκει στους καλούς αστυνομικούς. Σκόπευε να γίνει γιατρός. Οι ανάγκες της ζωής όμως τον έσπρωξαν στο τμήμα Εγκλημάτων κατά της Ζωής, όπου ξεχώρισε με τις ικανότητές του. Όταν ο προϊστάμενος τον έχρισε επικεφαλής ομάδας, πολλοί ζηλόφθονοι συνάδελφοι του κόλλησαν πειραχτικά τον (διφορούμενο) τίτλο του «αρχηπιπίλα». Αυτή η θέση έδωσε στον Σάββα Καλλίνη τη δυνατότητα να εφαρμόσει το δικό του σύστημα προσέγγισης ανθρώπων και πραγμάτων. Τη δική του μέθοδο αξιολόγησης στοιχείων και δεδομένων. 

Μ.Γ.: Τι είδους υποθέσεις έχει να αντιμετωπίσει με την ιδιότητά του;

Α.Α.: Το μυθιστόρημα περιλαμβάνει πέντε ιστορίες. Μία από αυτές ασχολείται με τη δολοφονία ενός σημαντικού πολιτικού παράγοντα και το παρασκήνιο που δυσχεραίνει την επίλυσή της. Έπειτα είναι η υπόθεση της μυστικής σχέσης ενός δολοφονημένου δικηγόρου, στην οποία επεμβαίνει αποφασιστικά ένας παραδειγματικός δικαστής. Δύο υποθέσεις αφορούν κατά συρροή δολοφόνους με πολύ διαφορετικά αίτια και τέλος, υπάρχει μια ανεξιχνίαστη υπόθεση διακεκριμένων ληστειών με θύματα. Με αυτή αρχίζει το βιβλίο και με αυτή τελειώνει. Είναι η βασικότερη υπόθεση που μετατρέπεται σε προσωπική για τον αστυνομικό Σάββα Καλλίνη.  

Μ.Γ.: Ποια επιρροή έχουν στον χαρακτήρα του και στον τρόπο που βλέπει τους ανθρώπους και τις καταστάσεις;

Α.Α.: Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχει εργασία που σε αφήνει τελείως ανεπηρέαστο. Το επάγγελμα του αστυνομικού έρχεται σε επαφή με πολλές πτυχές της ζωής που λίγοι τις αγγίζουν προσωπικά. Το τμήμα Εγκλημάτων κατά Ζωής έχει να κάνει με τον θάνατο καθημερινά. Ο Σάββας συγκατοικεί με τον θάνατο από μικρός, αφού έχασε τους γονείς σε βρεφική ηλικία. Πιστεύει πως η ζωή είναι μια συνδιαλλαγή με το ξεψύχισμα… μέχρι που ερωτεύεται. Τον απασχολεί πώς ο δράστης φτάνει στον φόνο ξεκόβοντας από τη συλλογική λογική. Τα κινητά σύνορα μεταξύ θύματος και θύτη. Η διαχείριση της εξουσίας που χειρίζεται επαγγελματικά και πώς αντιμετωπίζει τη δική του συσσωρευμένη ένταση. Την πετά; Τη μασάει; Τι του απομένει; 

Μ.Γ.: Στο οπισθόφυλλο αναφέρεται ότι «το βιβλίο θίγει τη δύναμη της εξουσίας και τις διαπλοκές των κρατούντων». Τι σας ώθησε να γράψετε για αυτό το θέμα;

Α.Α.: Πολλά καθημερινά θέματα που άπτονται της εξουσίας και η αέναη αναζήτηση για αγάπη. 

Μ.Γ.: Υπάρχουν αξίες που αναδεικνύονται στις σελίδες του;

Α.Α.: Σίγουρα. Υπάρχουν και αστεία κείμενα που σκοπεύουν σε αυτό. Κάθε άνθρωπος έχει αξίες που κληρονόμησε, έμαθε ή ανέπτυξε. Οι περισσότερες έχουν σχέση με τη θρησκεία, τη μόρφωση και την κοινωνία. Τα βασικά πρόσωπα του βιβλίου μου διαφέρουν ως προς τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω τους. Ο αναγνώστης θα τα κρίνει με τις δικές του αντιλήψεις. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας στηρίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα ή αφορά εξ  ολοκλήρου μυθοπλασία;

Α.Α.: Κάποια συμβάντα και στοιχεία από ξεχωριστές προσωπικότητες γνωστών μου προσώπων με βοήθησαν στο χτίσιμο των χαρακτήρων και της πλοκής του έργου. Ωστόσο δεν θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω βιογραφικό, ούτε αφήγηση γεγονότων. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σας;

Α.Α.: Τα αισθήματα έπαιζαν γιο-γιο. Από αϋπνία, βασανιστική ενδοσκόπηση και κλάμα, μέχρι ευφορία και ευδαιμονία.

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που θέλετε να εισπράξει ο αναγνώστης με την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου;

Α.Α.: Να ευχαριστηθεί το διάβασμα. Να γελάσει με τα αστεία μέρη. Να προβληματιστεί δημιουργικά με τις ανθρώπινες σχέσεις που περιγράφει και να προσέξει ιδιαίτερα αυτές που θα τον απωθήσουν. Να μην το παρατήσει, εάν δεν ακολουθεί το στιλ που έχει συνηθίσει να διαβάζει. Πολλά λέω. Νομίζω ότι κάθε αναγνώστης που επιλέγει ένα μυθιστόρημα έχει αναπτύξει μηχανισμούς να το εκτιμήσει.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Α.Α.: Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

*Το μυθιστόρημα «Το ναρκοπέδιο του έρωτα» της Αλίκης Αλιφέρη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ε

Related posts