Subscribe Now
Trending News
Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
14 Ιούλ 2024
SLIDER

Αλεξία Κέπελη: Βρίσκομαι σε μόνιμη αναζήτηση τόσο για όσα είμαι αλλά και για όσα κάνω

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη* 

Η Αλεξία Κέπελη γεννήθηκε το 1996 στην Αθήνα όπου κατοικεί μέχρι και σήμερα. Το 2014 άρχισε να φοιτά στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, στο τμήμα Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού. Το 2020 ολοκλήρωσε το Μεταπτυχιακό της στην Πολιτιστική Διαχείριση στο ίδιο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Η αγάπη της για τον πολιτισμό και ειδικότερα για τη λογοτεχνία ξεκίνησε από τα μαθητικά της χρόνια και εντάθηκε χάρη στις μετέπειτα σπουδές της. Άρχισε να ασχολείται με τη συγγραφή σε μικρή ηλικία και έχει δημοσιεύσει κείμενα σε διάφορες ιστοσελίδες. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Είστε συγγραφέας. Μιλήστε μας για τον άνθρωπο Αλεξία.

ΑΛΕΞΙΑ ΚΕΠΕΛΗ: Αρχικά, νιώθω πως βρίσκομαι σε ένα διαρκές στάδιο εξέλιξης σε ό,τι αφορά τη συγγραφή. Δεν θέλω να επαναπαύομαι. Βρίσκομαι σε μόνιμη αναζήτηση τόσο για όσα είμαι αλλά και για όσα κάνω.

Κατά τα άλλα, αγαπώ το διάβασμα, μπορώ να κολυμπάω στη θάλασσα μέχρι να μετατραπώ σε δαμάσκηνο, λατρεύω τον καφέ και τα χριστουγεννιάτικα λαμπάκια (τα χρυσά, όχι τα πολύχρωμα), θα μπορούσα να ζήσω με σοκολάτα, μου αρέσουν οι ανούσιες συζητήσεις που διαρκούν μέχρι κάποιες εξωφρενικά ακατάλληλες ώρες και είναι γεμάτες λογομαχίες, συνειδητοποιήσεις και όνειρα και οι προτιμήσεις μου στη μουσική είναι αψυχολόγητες (περνάω από Wardruna σε Einaudi σε System of a Down μέσα σε ένα βλεφάρισμα). 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Α.Κ.: Δεν υπήρξε κάποιο «κλικ». Η μετάβαση από την ανάγνωση στη συγγραφή έγινε σταδιακά. Πάντα είχα το συνήθειο να επεκτείνω τις ιστορίες που διάβαζα (ή που παρακολουθούσα σε ταινίες) με διαφορετική πλοκή, με νέους χαρακτήρες κ.λπ. Κάποια στιγμή, σκέφτηκα μια καινούργια, δική μου ιστορία και άρχισα να τη γράφω σε ένα τετράδιο το οποίο έδινα στις φίλες μου στα διαλείμματα του σχολείου για να διαβάζουν. Οι ίδιες αποτέλεσαν την έμπνευση για μερικούς από τους πρώτους μου χαρακτήρες. 

Μ.Γ.: Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σας ενθάρρυνε στα πρώτα σας συγγραφικά βήματα;

Α.Κ.: Σίγουρα οι φίλες μου. Γιατί, επί της ουσίας, ήταν οι μόνες που γνώριζαν πως έγραφα. Με ενθάρρυνε πολύ η ανυπομονησία τους να μαθαίνουν τη συνέχεια της ιστορίας. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που δεν αντέχετε ως άνθρωπος ή/και ως συγγραφέας;

Α.Κ.: Τα βασικότερα είναι μάλλον η αγένεια και η υπεροψία. Πραγματικά δεν με απασχολεί κυρίως ποιος ή τι είναι κανείς, αν είναι ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης που πέρασε ποτέ από το πρόσωπο της γης, αν είναι ζάμπλουτος, πανέξυπνος ή απίστευτα ταλαντούχος – να είναι πρώτα από όλα άνθρωπος. Να είναι ευγενής με τους γύρω του. Να δείχνει κατανόηση. Να εκτιμά και να προσπαθεί να μπαίνει στα παπούτσια των άλλων. Όσο περισσότερο μπορεί. Δεν είναι πάντα εφικτό, αλλά η προσπάθεια πρέπει να γίνεται. 

Μ.Γ.: Το νέο βιβλίο σας έχει τον τίτλο «Η Κυριαρχία της Σιωπής». Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του;

Α.Κ.: Η «Κυριαρχία της Σιωπής» αφορά μια κάπως παράξενη κοινωνική συνθήκη. Στο μέλλον που έχω φανταστεί οι χώρες έχουν ενοποιηθεί σε Τομείς και η μοναδική, επίσημη γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι τα Αγγλικά. Οι πολιτισμικές διαφορές των ανθρώπων έχουν εξαλειφθεί σχεδόν ολοκληρωτικά και οι ζωές τους καταδυναστεύονται – αν και, κατά τη δική τους άποψη, μάλλον διευκολύνονται σημαντικά – από το Σύστημα Άργος. Το Άργος είναι, μεταξύ άλλων, κάτι σαν πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και ένα μέσο επιτήρησης, καθώς οι πολίτες των Τομέων είναι υποχρεωμένοι να ποστάρουν συνεχώς τι κάνουν μέσα στην ημέρα τους, να φροντίζουν να συγκεντρώνουν ακολούθους και να χτίζουν με αυτόν τον τρόπο το κοινωνικό τους status.

Κομβικό στοιχείο της ιστορίας αποτελεί το γεγονός ότι οι κάτοικοι των Τομέων δεν επιτρέπεται να επικοινωνούν με οποιονδήποτε άλλο τρόπο πέρα από το Άργος. Δεν μιλούν και δεν κοιτάζονται καν. Όποιος δεν συμμορφώνεται με τους κανόνες ή δεν είναι ευχαριστημένος με την κατάστασή του, καταλήγει στην πρώτη περίπτωση σε κάποιο Αναμορφωτήριο και στη δεύτερη σε κάποια μονάδα θεραπείας.

Η Άμπερ Ντόνοβαν, η βασική πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, απολαμβάνει πολλά προνόμια στο πλαίσιο αυτού του Συστήματος, μέχρι που μια απόπειρα εναντίον της ζωής της ανατρέπει εντελώς τα δεδομένα.

Για εμένα είχε ενδιαφέρον το να παρουσιάσω αυτήν την ανησυχητική κατάσταση, σε μια κοινωνία την οποία χαρακτηρίζουν οι αποκλεισμοί, μέσα από τα μάτια μιας πολύ επιφανειακής, τουλάχιστον στην αρχή, νεαρής κοπέλας. 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να γράψετε για το συγκεκριμένο θέμα;

Α.Κ.: Νομίζω πως μου φάνηκε ενδιαφέρον το να πάρω μια κατάσταση που έβλεπα καθημερινά (μια παρέα ανθρώπων σε ένα τραπέζι να είναι σιωπηλή και αφοσιωμένη στα κινητά) και να την επεκτείνω μέχρι το άκρο της. Παράλληλα, αυτή η ανάγκη να είμαστε συνεχώς συνδεδεμένοι, συνεχώς εκτεθειμένοι, συνεχώς στο κινητό, η ανάγκη να παρουσιάζουμε μια τέλεια εικόνα για τη ζωή μας, ενώ τα πράγματα μάλλον είναι κάτι λιγότερο από ιδανικά για πολύ κόσμο σήμερα, είναι κάτι που ήθελα να σχολιάσω. Γιατί ήθελα ή γιατί έπρεπε να το κάνω; Δεν είμαι σίγουρη. Είναι κάτι που προσωπικά με προβληματίζει και αναρωτήθηκα αν θα μπορούσε να προβληματίσει και άλλους στον ίδιο βαθμό. Ίσως, εν μέρει, να φοβάμαι ότι η διαδικτυακή, κατασκευασμένη εικόνα μας θα αποκτήσει κάποια στιγμή περισσότερη σημασία από ότι εμείς οι ίδιοι. Και αυτός ήταν ένας τρόπος να εκφράσω την ανησυχία μου. 

Μ.Γ.: Κατά τη διάρκεια της συγγραφής τα προσωπικά συναισθήματα του συγγραφέα εκφράζονται μέσω της γραφής του;

Α.Κ.: Σίγουρα. Δεν μπορείς να είσαι εντελώς αποστασιοποιημένη από όσα γράφεις. Μέσα στις σελίδες υπάρχει αποτυπωμένος ο τρόπος που σκέφτεσαι. Γράφεις ως εσύ. Όχι ως κάποια άλλη. Βεβαίως, υπάρχει και κάποια απόσταση ανάμεσα στις σκέψεις και τα συναισθήματα που δίνεις στους χαρακτήρες σου και σε όσα είσαι, σκέφτεσαι και νιώθεις εσύ. Εγώ δεν είμαι η Άμπερ ή η Βίβιαν ή ο Μαξ, ούτε έχω τις εμπειρίες που φαντάστηκα για εκείνους· εμπειρίες που στο κάτω κάτω τους διαμόρφωσαν, όπως μας διαμορφώνουν όλους τα όσα βιώνουμε.

 Μ.Γ.: Υπάρχουν αξίες που ακυρώνονται (από πρόσωπα ή καταστάσεις) και άλλες που αναδεικνύονται μέσα από την ιστορία που αφηγείστε;

Α.Κ.: Φαντάζομαι πως ο κάθε αναγνώστης θα αντλήσει τα δικά του συμπεράσματα σχετικά με αυτό. Ωστόσο, προσωπικά δεν μου αρέσει να ακυρώνω οτιδήποτε, γιατί δεν πιστεύω ότι είμαι σε θέση να κρίνω ή να κατακρίνω τις επιλογές των άλλων. Αλλά νομίζω πως σίγουρα η αξία της φιλίας, το να κατανοούμε και να ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον, αλλά και η αξία της ελευθερίας (της ελεύθερης βούλησης ιδιαίτερα) είναι κομβικές και αναδεικνύονται σε κάποιον βαθμό στην ιστορία.

Από την άλλη πλευρά, μπορεί για κάποιον να είναι στόχος ζωής το να έχει πολλά χρήματα και να ζει άνετα, επειδή δεν τα είχε ποτέ στο παρελθόν. Για κάποιον άλλο μπορεί το να μιλά μέσα από μια οθόνη να είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορεί να επικοινωνήσει με άνεση. Για κάποιον άλλο πάλι μπορεί οι φωτογραφίες και τα ποστ να είναι η διασκέδασή του. Υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους οι φίλοι τους είναι πιο σημαντικοί από την οικογένειά τους, για x λόγους, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της οικογένειας.

Ελπίζω το μυθιστόρημά μου να μην οδηγεί σε απόλυτα ξεκάθαρα συμπεράσματα σχετικά με το τι είναι «καλό» ή «κακό».

Αν υπάρχει κάτι με το οποίο ξεκάθαρα διαφωνώ, αυτό είναι οι ακραίες καταστάσεις. Γι’ αυτό και στο μυθιστόρημα έχουμε να κάνουμε με μια πολύ ακραία κατάσταση η οποία ενίοτε στηλιτεύεται. 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάποιο βιβλίο που σας επηρέασε ως άνθρωπο ή ως συγγραφέα και ποιο είναι αυτό;

Α.Κ.: Υπάρχουν πολλά βιβλία που με έχουν επηρεάσει σημαντικά. Μερικά από αυτά είναι «Ο μικρός Πέρσης», της Μαίρη Ρενώ, «Τα Ανεμοδαρμένα Ύψη» της Έμιλι Μπροντέ, «Η δίκη», του Κάφκα, «Το άλλο πρόσωπο της Γκρέις», της Μάργκαρετ Άτγουντ, «Τα Δαιμόνια», του Άντριου Ντέιβιντσον, «Το Σπίτι των Πνευμάτων», της Ιζαμπέλ Αλιέντε… Και αν με ξαναρωτούσατε, θα σας έλεγα άλλα τόσα διαφορετικά βιβλία. 

Μ.Γ.: Οι κριτικές παίζουν ή δεν παίζουν ρόλο στην πορεία ενός βιβλίου και γιατί;

Α.Κ.: Εξαρτάται. Σε ό,τι αφορά τις προτιμήσεις του κοινού, ελπίζω οι κριτικές (κριτικών ή και του ίδιου του κοινού) να μην παίζουν τον πρωταρχικό ρόλο, γιατί το ότι επηρεάζουν τον κόσμο σε έναν βαθμό είναι μάλλον δεδομένο. Πιστεύω πως το γούστο είναι υποκειμενικό και είναι σημαντικό να το διαμορφώνει κανείς αφού έχει πρώτα δοκιμάσει και απορρίψει ή αποδεχτεί κάτι με βάση τη δική του προσωπικότητα. Και νομίζω πως, εντέλει, αυτό γίνεται. Αν διαβάσει κάποιος μια κακή κριτική, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι δεν θα διαβάσει το βιβλίο για να κρίνει από μόνος του αν συμφωνεί με αυτήν την άποψη. Ούτε σημαίνει ότι θα το μισήσει απαραίτητα. Αντίστοιχα, αν διαβάσει μια διθυραμβική κριτική, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι θα του αρέσει το έργο. 

Μ.Γ.: Ένα βιβλίο πρέπει να έχει μηνύματα ή απλά να ευχαριστεί τον αναγνώστη;

Α.Κ.: Η άποψή μου είναι πως τα «πρέπει» και η δημιουργία κάθε είδους, ειδικά όταν έχει ως τελικό στόχο να μας βοηθήσει να εκφραστούμε, δεν συμβαδίζουν. Προσωπικά δεν ξεκινάω ποτέ να γράφω οτιδήποτε με τη σκέψη «Θέλω να περάσω αυτό το μήνυμα». Εντούτοις, είναι ευτύχημα αν εγείρονται ορισμένοι προβληματισμοί μέσα από ένα έργο. Και πάλι, όμως, κάθε αναγνώστης θα εστιάσει και θα προβληματιστεί με διαφορετικά πράγματα. Ή ίσως και με κανένα. Ο αναγνώστης δεν είναι υποχρεωμένος να αναζητά παντού τι θέλει να πει ο ποιητής. Κάποιος μπορεί να θέλει να διαβάσει απλώς για να διασκεδάσει· να περάσει την ώρα του ευχάριστα.

Και κάτι εξίσου σημαντικό: Ο προβληματισμός και η ευχαρίστηση δεν είναι δύο πράγματα που πρέπει απαραίτητα να αναιρούν το ένα το άλλο. 

Μ.Γ.: Αν αναζητούσαμε το βαθύτερο μήνυμα του βιβλίου σας, ποιο θα ήταν αυτό κατά τη γνώμη σας;

Α.Κ.: Υπάρχει, ελπίζω, στο βιβλίο ένα έναυσμα για να προβληματιστούμε και να αναρωτηθούμε για ορισμένα πράγματα. Αν διάβαζα την «Κυριαρχία της Σιωπής» ως αναγνώστρια, μάλλον θα προβληματιζόμουν σχετικά με το πόσο πολύ τείνουμε να απομονωθούμε. Πόσο απαραίτητη φαίνεται να έχει γίνει η επικοινωνία μέσα από τα κινητά, οι τέλειες φωτογραφίες, το να είμαστε όλοι επιτυχημένοι, όλοι χαρούμενοι, όλοι όμορφοι, ενώ όλοι μένουμε κλεισμένοι στην προσωπική μας φούσκα όλη την ώρα, χωρίς να βρίσκουμε σημεία σύνδεσης με τους ανθρώπους γύρω μας. Και θα αναρωτιόμουν τι μπορεί να σημαίνει αυτό για εμάς τελικά.

Αλλά πιστεύω ότι κάθε αναγνώστης αντλεί από ένα έργο αυτό που αντιλαμβάνεται ή που χρειάζεται ή που επιθυμεί ο ίδιος σε κάθε δεδομένη στιγμή της ζωής του. 

Μ.Γ.: Πιστεύετε ότι οι Έλληνες διαβάζουν; Και τι είδους βιβλία επιλέγουν; 

Α.Κ.: Δεν έχω κάνει την έρευνα που θα χρειαζόταν για να μπορώ να πω με σιγουριά αν οι Έλληνες διαβάζουν ή αν όχι. Νομίζω, όμως, ότι ο καθένας επιλέγει βιβλία με βάση το γούστο του και ανάλογα και με τον σκοπό για τον οποίο διαβάζει. Άλλοι θέλουν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους και άλλοι να εντρυφήσουν σε συγκεκριμένα θέματα. Άλλοι περιορίζουν τις επιλογές τους με το σκεπτικό ότι δεν προλαβαίνουν να διαβάσουν όλα τα βιβλία που θέλουν, άρα κάποια βιβλία δεν τα επιλέγουν γιατί τα κατατάσσουν χαμηλότερα στη δική τους «λίστα». Και κάποιοι διαβάζουν επειδή νιώθουν ότι «πρέπει». 

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο επόμενος συγγραφικός στόχος σας;

Α.Κ.: Για αρχή, θα επιχειρήσω να γράψω ένα καλό sequel!

Το μυθιστόρημα «Η κυριαρχία της σιωπής» της Αλεξίας Κέπελη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη πόλη. 

*Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τα μυθιστορήματά της «Ζάχαρη άχνη» (11/2019) και Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ (6/2021) κυκλοφόρησαν το από τις εκδόσεις Ωκεανός. Από τις ίδιες εκδόσεις, το φθινόπωρο 2022 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα.