Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Σεπ 2021
Πολιτισμός

Αλέξανδρος Κάσσης: Μια ερωτική σχέση είναι ένα παιχνίδι ρόλων

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Αλέξανδρος Κάσσης γεννήθηκε στον Πειραιά. Του αρέσει να ταξιδεύει. Δεν του αρέσει να επαναλαμβάνεται. Το σημείο αναφοράς του είναι κρυμμένο στα βιβλία του, στους δίσκους του, στα μέρη όπου έζησε και στους ανθρώπους που συνάντησε. Προσπαθεί να ζει ανέμελος. Συνεχίζει να επιβιώνει, μάλλον από σύμπτωση. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Τι σημαίνουν για εσάς η μουσική, η συγγραφή, τα ταξίδια; Πότε καταφεύγετε σε καθένα από αυτά;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΣΣΗΣ: Είναι δομικά στοιχεία/συνιστώσες μου. Δεν θα ήμουν εγώ –έτσι όπως είμαι αυτή τη στιγμή– χωρίς αυτά. Τώρα πότε καταφεύγω σε αυτά; Όποτε υπάρχει λόγος. 

Μ.Γ.: Διαβάζω στο βιογραφικό σας ότι προσπαθείτε να ζείτε ανέμελος. Ποιες είναι οι δυσκολίες που συναντάτε σ’ αυτήν την προσπάθεια;

Α.Κ.: Θα απαντήσω με ερώτηση. Ποιος είναι αβίαστα ανέμελος; Τροφή για σκέψη που θα απαντήσει και στην ερώτηση. 

Μ.Γ.: Επίσης, αναφέρετε ότι συνεχίζετε να επιβιώνετε, μάλλον από σύμπτωση. Πώς ακριβώς το εννοείτε;

Α.Κ.: Δεν εννοώ κάτι παραπάνω από αυτό που λέω. Επιβίωση δεν είναι μόνο το να αναπνέεις. Είναι να έχεις διατηρήσει επίσης την αξιοπρέπεια και τη λογική σου. Βαλλόμαστε καθημερινά από τόσα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε και γίνονται τόσα για εμάς χωρίς εμάς, που πραγματικά αν όντως επιβιώνω, είναι από σύμπτωση. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σας με τίτλο «Όσα απέμειναν από τους εραστές». Τι συναντάει ο αναγνώστης στις σελίδες του;

Α.Κ.: Την ιστορία ενός πρώην ζευγαριού που συναντιέται τυχαία μετά από χρόνια και αποφασίζει να περάσει μια νύχτα στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, για να αναζητήσει όλα όσα έμειναν αναπάντητα και δεν άφηναν τον κύκλο τους να κλείσει και κατά συνέπεια έναν υγιή καινούργιο, για τον καθένα ξεχωριστά, να ξεκινήσει. Νομίζω ότι αναδεικνύεται η παρακαταθήκη της οποιασδήποτε ερωτικής μας σχέσης, στην πορεία της ζωής μας.    

Μ.Γ.: Η ιστορία που αφηγείστε εξελίσσεται στο Παρίσι και σε παρελθόντα χρόνο στην Αθήνα. Γιατί επιλέξατε το Παρίσι, σημαίνει κάτι ιδιαίτερο για εσάς;

Α.Κ.: Το Παρίσι είναι μια πόλη που μου αρέσει πάρα πολύ αλλά δεν παίζει κανένα ρόλο στην ιστορία. Η επιλογή της έγινε γιατί απλά είναι ένα μέρος που μπορεί κάποιος να βρεθεί και για επαγγελματικούς αλλά και για προσωπικούς λόγους, όπως συμβαίνει και με τον Μιχάλη και την Αλεξάνδρα, τους βασικούς ήρωες της ιστορίας. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που προκύπτει ως δίλλημα όταν δυο εραστές συναντιούνται μετά από χρόνια και αναζητούν την απάντηση «ώστε να μπορέσουν να προχωρήσουν»; Τι τους κράταγε να μην πάνε μπροστά;

Α.Κ.: Το δίλλημα είναι τι θέλει ο ένας από τον άλλο. Όταν αυτό δεν έχει διασαφηνιστεί –όχι με λόγια αλλά βαθιά μέσα τους– δυσκολεύονται να πάνε μπροστά γιατί πάντα έχουν την αμφιβολία «τι θα γινόταν αν», ειδικά όταν κάτι έχει μυθοποιηθεί έστω και λίγο στο μυαλό μας. 

Μ.Γ.: «Ό,τι και αν τους προέκυψε, παρέμειναν εραστές» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Με ποιον τρόπο;

Α.Κ.: Δεν χρειάζεται να συνεχίζεις να κάνεις έρωτα με τον άλλο για να διατηρείς την ιδιότητα του εραστή μεταξύ σας. Αρκεί μια σκέψη, μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, ένα φιλί, ένα άγγιγμα, μια συζήτηση ή μια βοήθεια του ενός προς τον άλλο. Ανθρώπινα, όμορφα κι υγιή πράγματα δηλαδή. 

Μ.Γ.: «Στην προσπάθεια να εκφράσουμε την αλήθεια στην οποιαδήποτε μορφή της, λέμε πολλές φορές τα μεγαλύτερα ψέματα» γράφετε. Πώς γίνεται το ψέμα να ξεπηδάει μέσα από την αλήθεια;

Α.Κ.: Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές αποφεύγουμε να πούμε την αλήθεια, τουλάχιστον ευθέως, γιατί φοβόμαστε τις επιπτώσεις που μπορεί να υπάρξουν. Έτσι λέμε μικρά ή μεγάλα ψέματα στα όρια αυτού που θέλει να ακούσει ο άλλος κι ελπίζουμε ότι θα καταλάβει μόνος του κάποια στιγμή την αλήθεια. Συνήθως όμως μάταια… 

Μ.Γ.: «Το παρελθόν επιστρατεύεται καμιά φορά όταν το παρόν χρειάζεται βοήθεια» αναφέρετε σε άλλο σημείο. Πώς το εξηγείτε αυτό;

Α.Κ.: Το παρελθόν είναι η βάση για το παρόν. Όταν λοιπόν το πράγμα δεν τσουλάει, ξαναγυρνάς πίσω και παίρνεις πάλι φόρα, μπας και τα καταφέρεις να βρεις την κατεύθυνση που πρέπει να ακολουθήσεις. 

Μ.Γ.: Ο άντρας της ιστορίας είναι συγγραφέας. Του έχετε δώσει δικά σας χαρακτηριστικά, του έχετε δανείσει δικά σας συναισθήματα;

Α.Κ.: Ό,τι γράφω είναι προϊόν μυθοπλασίας. Σίγουρα μπαίνω στους ρόλους των προσώπων για να τους αποδώσω όσο πιο σωστά και πειστικά γίνεται, αλλά σίγουρα δεν έχουν σχέση με μένα. Κάτι τέτοιο θα ήταν ατελείωτα βαρετό για εμένα αλλά και πάρα πολύ περιοριστικό για τους χαρακτήρες των ιστοριών. 

Μ.Γ.: «Είναι πολύ άσχημο και ψυχοφθόρο να κάνεις αυτό που σου αρέσει με το άγχος του βιοπορισμού» αναφέρετε. Δεν πιστεύετε ότι είναι ευλογία να έχει κάποιος τη δυνατότητα να συνδυάζει και τα δύο;

Α.Κ.: Όχι, σε καμία περίπτωση. Μετά από πολύ σκέψη, έχω καταλήξει ότι δεν πρέπει να βιοπορίζεσαι από αυτό που σου αρέσει. Το πιο πιθανό είναι να το ευτελίσεις, κάνοντας συμβιβασμούς στην προσπάθεια να βιοποριστείς. Επίσης σου αφαιρείται κάθε ελευθερία για να δημιουργήσεις, στον φόβο μήπως και χάσεις σε ανταπόκριση/αναγνώριση, παρόλο που έχεις ανάγκη να το κάνεις και να το δοκιμάσεις. Μόνο αν δεν σε νοιάζει το οποιοδήποτε κόστος, μπορείς να κάνεις αυτό που πραγματικά σου αρέσει, να το υπερασπιστείς με πάθος και να το υποστηρίξεις. Αλλιώς, νομίζεις ότι κάνεις κάτι που σου αρέσει. Δεν γίνεται στο ίδιο τραπέζι να υπάρχει το πάθος σου και μια στοίβα χαρτονομίσματα. Στην καλύτερη, το όλο πράγμα χάνει όλη την ομορφιά και τον ρομαντισμό του. Κι ακόμα κι αν κάποτε έρθουν χρήματα από αυτό που σου αρέσει, εσύ πρέπει να συνεχίσεις να βιοπορίζεσαι από κάτι άλλο, για να μπορείς να κοιτάς τον κόσμο στα μάτια με αξιοπρέπεια και να είσαι περήφανος για σένα και αυτά που κάνεις. 

Μ.Γ.: Οι ίδιες συνήθειες κρατάνε ζωντανές τις αναμνήσεις ή αντίστροφα;

Α.Κ.: Το αντίστροφο. Οι ίδιες συνήθειες δεν κρατάνε ζωντανές τις αναμνήσεις αλλά τις απομυθοποιούν και τις κάνουν γραφικές πολλές φορές. Γι’ αυτό είναι καλό να αλλάζουν οι συνήθειές μας. Εκτός κι αν υπάρχει λόγος για να διατηρηθεί μια συνήθεια ζωντανή κι εφόσον βέβαια μπορεί να ενσωματώνεται κάθε φορά στις νέες συνθήκες της κάθε εποχής και της ζωής μας. Σε αυτή την περίπτωση όμως, η ανάμνηση που συνδέεται με αυτή την συνήθεια, παύει να είναι ανάμνηση και μετατρέπεται σε μέρος του χαρακτήρα μας.

 Μ.Γ.: «Για μένα σπίτι δεν είναι πια κάτι συγκεκριμένο» γράφετε. Κατά πόσο σας εκφράζει αυτή η φράση;

Α.Κ.: Αρκετά. Η έννοια του σπιτιού για μένα είναι αυτή της ζεστασιάς. Οτιδήποτε και οποιοσδήποτε μου βγάζει αυτό το συναίσθημα, μπορεί να θεωρηθεί σπίτι.  

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που κάνει τον ήρωά σας να αναζητά συνεχώς διεξόδους; Τι τον κουράζει, τι του λείπει, τι αναζητά;

Α.Κ.: Ξέρετε, οι ήρωες ξεφεύγουν από εμάς από ένα σημείο και μετά. Δεν μας ανήκουν. Επομένως θα υποθέσω ότι μάλλον βαριέται εύκολα. Δεν είναι απαραίτητο ότι του λείπει κάτι. Ίσως επίσης να αναζητά κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο. 

Μ.Γ.: «Ποιο είναι το κριτήριο» ρωτάει η Αλεξάνδρα τον Μιχάλη για όσα μένουν στη μνήμη. Έχετε την απάντηση;

Α.Κ.: Η απάντησή μου είναι ό,τι λέει το βιβλίο. Όσα μπόρεσαν να απομείνουν. Το μυαλό κάνει τις επιλογές του χωρίς να μας ρωτήσει, και κρατάει αυτά που εμείς ασυνείδητα βαφτίζουμε ως σημαντικά. 

Μ.Γ.: Σε μια ερωτική σχέση υπάρχει πάντα ο δυνατός και ο αδύνατος;

Α.Κ.: Μια ερωτική σχέση είναι ένα παιχνίδι ρόλων. Μέχρι να το καταλάβουν αυτό και οι δύο υπάρχει δυνατός και αδύναμος. Μετά όμως όχι. Απλά και οι δύο συμφωνούν από κοινού κι αποδέχονται τους ρόλους τους για να έχει ενδιαφέρον το παιχνίδι τους και να περνάνε όμορφα, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας με τους πολλούς διαλόγους θα μπορούσε να γίνει θεατρικό έργο. Το έχετε σκεφτεί;

Α.Κ.: Θα μου άρεσε πολύ μια τέτοια προοπτική. Επίσης θα με ενδιέφερε πολύ και η κινηματογραφική του μεταφορά, κάτι το οποίο ισχύει και για το προηγούμενο βιβλίο που έχω γράψει, το «Φύγαμε!». Σίγουρα βέβαια έχει πολλή δουλειά ένα τέτοιο εγχείρημα και δεν είναι καθόλου εύκολο, αφού το σενάριο έχει τελείως διαφορετική δομή και φιλοσοφία από αυτές του μυθιστορήματος, αλλά είμαι εδώ για να αντιμετωπίζω νέες προκλήσεις και να εξελίσσομαι μέσα από αυτές. Υπάρχουν αρκετοί νέοι κι αξιόλογοι σκηνοθέτες που θα με ενδιέφερε να συνεργαστούμε, είτε στο θέατρο είτε στον κινηματογράφο. Θα δούμε. 

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σας εύχομαι καλοτάξιδο να είναι το βιβλίο σας.

Α.Κ.: Σας ευχαριστώ πολύ! Εύχομαι καλή συνέχεια και υγεία!

*Το βιβλίο «Όσα απέμειναν από τους εραστές» του Αλέξανδρου Κάσση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

Related posts