Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
16 Ιούλ 2019
Πολιτισμός

Αλέξανδρος Δαμουλιάνος: Ο πόνος είναι ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες των ψυχών μας

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Αλέξανδρος Δαμουλιάνος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1990. Είναι απόφοιτος του τμήματος φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 2007, στο πρώτο διεθνές φεστιβάλ Αθηνών, «EMOTION PICTURES – Ντοκιμαντέρ και Αναπηρία», προβλήθηκε η μικρού μήκους ταινία με τίτλο «Θεός στον ορίζοντα», δικού του σεναρίου και σκηνοθεσίας Λένας Βουδούρη, η οποία ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Ελλάδας και του εξωτερικού. Το 2010 συμμετείχε στο διεθνές συνέδριο TEDxAthens 2010. Αρθρογραφεί στους «ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝ» και στο «envivlio». Έχει εκδώσει έξι ποιητικές συλλογές, ένα παιδικό παραμύθι καθώς και ένα ανάγνωσμα για εφήβους και ενήλικες. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε πολλές ανθολογίες και λογοτεχνικά περιοδικά. Έχει βραβευτεί από τον Όμιλο για την Unesco Δήμου Αμαρουσίου Περιφέρειας Αττικής με έπαινο για το σύνολο της δουλειάς του. Το «Όσα αστέρια δεν φοβήθηκαν το ξημέρωμα» είναι το ένατο βιβλίο του και το δεύτερο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Αλέξανδρε έχεις σπουδάσει Φιλολογία. Η επιστήμη σου δεν είναι μακριά από τη συγγραφή, ωστόσο, τι σε ώθησε προς τα εκεί;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΑΜΟΥΛΙΑΝΟΣ: Η Φιλολογία αποτέλεσε το πλεούμενο το οποίο με βοήθησε να διασχίζω τα κυκλοθυμικά νερά της ιστορικότητας της Λογοτεχνίας και τελικά να φτάσω, ύστερα από πολλές και κάπως επώδυνες ζυμώσεις εντός μου, στο χερσαίο συμπέρασμα πως για κάθε κείμενο μία είναι πρωτίστως η πιο χρήσιμη οπτική, εκείνη του αναγνώστη. Με την ίδια ευλάβεια που ένας πιστός εισέρχεται σε έναν ναό και μεθά την ψυχή του και την μετουσιώνει στο άπειρο μέσω των δοξολογιών, έτσι και εγώ τέσσερα έτη περιηγήθηκα ωσάν υπνωτισμένος από την μυρωδιά των χιλιάδων συγγραμμάτων στις αυλές ενός θεού που πλάτυνε το είναι μου. Όσο για το τι με ώθησε προς αυτή την κατεύθυνση, η μόνη απάντηση που δύναμαι να σας δώσω είναι αυτόν τον στόχο είχα από την πρώτη γυμνασίου, δίχως κάποια αιτιολόγηση.

Ο συγγραφέας Αλέξανδρος Δημουλιάνος με τους εκδότες της Πνοής Κάκια Ξύδη και Δημήτρη Καραναστάση

Μ.Γ.: Η μικρή μήκους ταινία «Θεός στον ορίζοντα» βασίζεται σε δικό σου σενάριο. Ποια ήταν τα συναισθήματά σου όταν είδες το έργο σου στη μεγάλη οθόνη;

Α.Δ.: Ένιωσα  μεγάλη περηφάνια διότι καταφέραμε με τους τότε συμμαθητές μου να λειτουργήσουμε σαν μια μονάδα, πράγμα δύσκολο λόγω των διαφορετικών μετάλλων που απαρτίζουν την προσωπικότητα του καθενός μας, μα και το πρώτο, θα έλεγα, σε σημαντικότητα στις ζωές μας γιατί ξανασυναντιέται ο κόσμος με τα όνειρα του.

Όσα αστέρια

Μ.Γ.: Έχεις εκδώσει ποιητικές συλλογές, παιδικό παραμύθι, ανάγνωσμα για εφήβους και ενηλίκους και πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου «Όσα αστέρια δεν φοβήθηκαν το ξημέρωμα» που περιλαμβάνει τέσσερα διηγήματα.  Τι είδους είναι οι συγγραφικές αναζητήσεις σου;

Α.Δ.: Σε ένα συμπάν αέναο, όπου και εσύ ασπάζεσαι την απεραντοσύνη του, δεν έχεις άλλη επιλογή απ’ το να διαμελίσεις τον εαυτό σου, γλυκά, ανώδυνα κι όμως με πόνο, όπως όταν μια μάνα γεννά το παιδί της, και να αφήσεις κάθε του κομμάτι να εξερευνήσει και ίσως να κατοικήσει, δημιουργώντας την δική του «φυλή» κι από έναν πλανήτη. Επομένως, στο αίμα μου καταλήγουν πολλά συγγραφικά ταξίδια από διαφορετικές καταβολές.

Μ.Γ.: Τι συμβαίνει στ’ αστέρια που δεν φοβούνται το ξημέρωμα και τι στ’ αστέρια που το φοβούνται;

Α.Δ.: Στη δεύτερη περίπτωση, κρύβονται πίσω από την άφεση αμαρτιών που τους παρέχει το σκοτάδι, ενώ στην πρώτη φανερώνονται στο αδέκαστο φως της μέρας ώστε να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους μα και με τον Ήλιο. 

Μ.Γ.: Το πρώτο διήγημά σου έχει τον τίτλο «Ξεβόλεμα». Πόσο εύκολο ή δύσκολο πιστεύεις ότι είναι να ξεβολευτεί κάποιος;

Α.Δ.: Η ευκολία ή η δυσκολία εξαρτάται απολύτως από εμάς. Μια αλλαγή, με θετικό πρόσημο και ουσία, μπορεί να γίνει τόσο επώδυνη όσο εμείς της αντιστεκόμαστε. Τα πάντα αρχίζουν και τελειώνουν απ’ τον φόβο και τις αγκυλώσεις που προκαλεί στον ψυχισμό μας. Εάν προτρέψουμε το είναι μας να τρέξει αγνοώντας εμπόδια, γκρεμούς και αδιέξοδα, τότε θα ξεμουδιάσει ολάκερο το παρόν μας και θα γινόμαστε κάθε μέρα κι από ένα θαύμα της πραγματικότητας.

 Μ.Γ.: «Η αγάπη είναι το εξιλαστήριο θύμα στο οποίο φορτώνουν τις αποτυχίες τους τα υπόλοιπα συναισθήματα» αναφέρει ο Σέργιος στον φίλο του Παύλο. Ποια συναισθήματα χρησιμοποιούν την αγάπη ως εξιλαστήριο θύμα;

Α.Δ.: Θα μπορούσα να σας τα απορυθμίσω σε μία μακρά λίστα μα θα σας απαντήσω με μια σύντομη φράση: όλα όσα φοβούνται πως αν της δώσουμε την αξία που της πρέπει θα εξαφανιστούν.

 Μ.Γ.: «Αλλά όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με την αλήθεια, από τη μια τη φοβόμαστε κι από την άλλη την ποθούμε» γράφεις σε κάποιο σημείο. Τι είναι αυτό που μας φοβίζει στην αλήθεια;

Α.Δ.: Ίσως το ότι θα αλλάξει και εμάς και το πώς βλέπουμε κι αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, και κάποια «δεδομένα» που αγαπάμε με εμμονή τρέμουμε στην σκέψη να τα χάσουμε, ίσως όμως πρέπει…

 Μ.Γ.: «βολεύτηκα να ανέχομαι, βολεύτηκα να αντέχω, βολεύτηκα να μη μιλάω» αναφέρει η Άννα. Τι την οδήγησε ν’ αφεθεί σ’ αυτό το βόλεμα;

Α.Δ.: Κάποιες βουβές πλειοψηφίες βαπτισμένες στην κολυμπήθρα της μετριοπάθειας, έχουν γίνει υπερβολικώς ανεχτικές μπροστά σε θορυβώδεις και εξτρεμιστικές μειοψηφίες που βρίσκουν χώρο και «ασελγούν» εις βάρος των πρώτων. Αυτό είναι προς αλλαγή.

 Μ.Γ.: «Η ελευθερία ίσως είναι το υπέρτατο δώρο, όμως σίγουρα είναι και μεγάλη ευθύνη» γράφεις. Ποια είναι η ευθύνη απέναντι  στην ελευθερία;

Α.Δ.: Να την τιμάμε με την αγάπη, τον σεβασμό και την προστασία μας από τον ιό της ασυδοσίας.

 Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να γράψεις μια ιστορία που αφορά τη σεξουαλική κακοποίηση της κόρης από τον πατέρα της και την ψυχολογική κακοποίηση ενός γιου από τον πατέρα του;

Α.Δ.: Αποπειράθηκα να αποδώσω τις δύο κυρίαρχες μορφές ενδοοικογενειακής βίας επειδή είχα και έχω αηδιάσει με όσα γίνονται πίσω από κλειστές και στολισμένες με μια πλαστικοποιημένη ευτυχία πόρτες. Και εδώ έγκειται το θέμα της αλλαγής που λέγαμε προηγουμένως. Όταν αλλάζουμε εμείς μετατοπίζουμε και τους γύρω μας. 

Μ.Γ.: Το δεύτερο διήγημα έχει τον τίτλο «Μην κοιτάς τη δύση». Αν ο τίτλος είναι συμβολικός ποια είναι η δύση στην οποία αναφέρεται;

Α.Δ.:  Η προσωπική δύση του καθενός μας, την οποία αν κοιτάξουμε κατάματα γινόμαστε και εμείς πρόσωπα που ζουν μονάχα για να δύουν.

Μ.Γ.: «Μην κοιτάς τη δύση» είναι προτροπή για την πολιτική ή τον έρωτα δεδομένου ότι και τα δυο συνυπάρχουν στο διήγημα;

Α.Δ.: Πιστεύω ακράδαντα πως τα πάντα είναι πολιτική και τα πάντα είναι έρωτας, άρα αφορά και τα δύο.

 Μ.Γ.: Τι ωθεί τη Ρενάτα να «αυτοεξοριστεί από τη λογική του βολέματος» και να αντιτίθεται στην πρόταση του πατέρα της για ένα καλό βόλεμα στην Βουλή ή στην Τράπεζα της Ελλάδος;

Α.Δ.: Η Ρενάτα αντιπροσωπεύει την επανάσταση, δίχως τυμπανοκρουσίες, απέναντι σε λογικές που σαπίζουν σαν καρκίνος τα σπλάχνα της χώρας μας και η πίστη στο όραμα της για την πατρίδα της είναι αυτόφωτο και της χαρίζει την ορμή μιας, κάθε ηλικίας, «νιότης». 

Μ.Γ.: «Οι πλανεμένοι άνθρωποι αποφασίζουν, και οι νοήμονες απλώς ακολουθούν» γράφεις για τους ψηφοφόρους. Ακόμα κι αν κάποιος απαλλάσσεται λόγω πλάνης, πως γίνεται οι νοήμονες ν΄ αποτελούν το κοπάδι που ακολουθεί;

Α.Δ.: Ακολουθούν γιατί συνήθως είναι μειοψηφία ή γιατί η πλάνη έχει μεγαλύτερη δύναμη στο επίπεδο της διάδοσης.

 Μ.Γ.: «Η αγάπη απαιτεί άριστο προσανατολισμό» αναφέρει ο Ορέστης στη Ρενάτα. Η αγάπη κάνει λάθη;

Α.Δ.: Σαφώς, αλλά νομίζω ότι με σωστή διαχείριση τα δικά της τα λάθη μάς φέρνουν πιο κοντά στην ευτυχία. 

Μ.Γ.: «Μην πονάς άλλο γι’ αυτά που πέρασαν, γιατί έτσι τα τρέφεις» συμβουλεύει η Ρενάτα τον Ορέστη. Ο πόνος τρέφει αυτά που πέρασαν ή αυτά που πέρασαν τρέφουν τον πόνο;

Α.Δ.: Νομίζω ότι αλληλοτροφοδοτούνται, και είναι στο χέρι μας να διακόψουμε αυτό το «αλισβερίσι». 

Μ.Γ.: «Θέλει θάρρος για να φοβάσαι τον έρωτα και τον θάνατο, αυτά τα δυο είναι ταυτόσημα» αναφέρει ο Ορέστης στη Ρενάτα. Γιατί θεωρείς ταυτόσημα τον έρωτα με τον θάνατο;

Α.Δ.: Είναι ένα είδος επιβεβλημένου θανάτου μετά το πέρας του οποίου ίσως ζούμε πιο αληθινά. Πεθαίνεις για να ερωτευτείς και ερωτεύεσαι για να πεθάνεις. 

Μ.Γ.: Το τρίτο διήγημα έχει τον τίτλο «Σκέπαζέ με τα χαράματα». Ποιος το λέει και σε ποιον;

Α.Δ.: Ο Κωνσταντίνος στον Νίκο. 

Μ.Γ.: «δίκαιη ή άδικη την κάνουν οι επιλογές μας» αναφέρει ο Κωνσταντίνος για τη ζωή. Είναι μόνο οι προσωπικές επιλογές ή και οι επιλογές των άλλων που έχουν επιπτώσεις στις δικές μας;

Α.Δ.: Οι δικές μας επιλογές είναι συχνά οι μάνες των εκλογών των άλλων, άρα πρόκειται μάλλον για μια αλυσίδα που απαιτείται θέληση για να σπάσει. 

Μ.Γ.: Ο Κωνσταντίνος και ο Νίκος είναι ζευγάρι. Είχαν αλληλο-αλλοτριωθεί, γράφεις. Πώς το εννοείς;

Α.Δ.: Έχει μεταγγίσει ο ένας αίμα απ’ τις φλέβες της ψυχής του στο είναι του άλλου, κι ίσως πλέον μια μονάδα μόνο και τίποτα άλλο.

Μ.Γ.: Πού στηριζόταν η αγάπη μεταξύ τους;

Α.Δ.: Στο ότι είναι διαφορετικοί και ταυτοχρόνως ολόιδιοι.

 Μ.Γ.: «βρήκαν τον τρόπο να μετατρέπουν το “τίποτα” όλων των ανθρώπων στο “πάντα”» αναφέρει ο Νίκος για τα παιδιά του ειδικού σχολείου όπου εργάζεται ως μαθηματικός. Σύμφωνα και με την προσωπική σου εμπειρία πως μετατρέπεται το «τίποτα» σε «πάντα»;

Α.Δ.: Κλείνοντας τα μάτια σου για ένα λεπτό κι ανοίγοντας τα ύστερα.

 Μ.Γ.: Τελευταίο διήγημα είναι το «Μονάχα τα δάκρυα ξέρουν ν’ αγαπούν». Εννοείς δάκρυα χαράς ή πόνου;

Α.Δ.: Πόνου, αυτός είναι άλλωστε ένας από τους μεγαλύτερους γλύπτες των ψυχών μας.

 Μ.Γ.: Σύμφωνα με τις τέσσερις ιστορίες πού βρίσκονται όλες οι χαρές του κόσμου και μαζί οι χειρότεροι εφιάλτες;

Α.Δ.: Εντός μας…

 Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Α.Δ.: Εγώ σας ευχαριστώ από καρδιάς. 

*Η συλλογή δηγημάτων «Όσα αστέρια δεν φοβήθηκαν το ξημέρωμα» του Αλέξανδρου Δαμουλιάνου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

 

Related posts