Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
26 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Αιμίλιος Σολωμού:Η υπευθυνότητα εμπεριέχει νομίζω την αισιοδοξία και τη λύση

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Αιμίλιος Σολωμού γεννήθηκε το 1971. Σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Δημοσιογραφία σε σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε πρωινή καθημερινή εφημερίδα. Είναι εκπαιδευτικός στη Μέση Εκπαίδευση. Πολλά διηγήματά του δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες διηγημάτων. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: Ώσπερ στρουθίον, τάχος επέτασας (2003), Ένα τσεκούρι στα χέρια σου (Άνευ, 2007, Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος της Κύπρου), Ημερολόγιο μιας απιστίας (2012, εκδ. Ψυχογιός, Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2013), Το μίσος είναι η μισή εκδίκηση (2015, εκδ. Ψυχογιός). Τα μυθιστορήματά του μεταφράστηκαν και κυκλοφορούν σε αρκετές γλώσσες.

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Αιμίλιε είναι γνωστό ότι εκτός από βιβλία για ενήλικες γράφεις και βιβλία για παιδιά. Τι σε ώθησε προς την παιδική λογοτεχνία;

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ: Μάλλον θα έλεγα πως επιστρέφω ξανά στη λογοτεχνία για παιδιά. Το πρώτο μου βιβλίο, το Ώσπερ στρουθίον, τάχος επέτασας, αφορούσε τον αδελφό μου. Ο αδελφός μου αφηγείται μέσα από τα μάτια ενός παιδιού τη ζωή και τον θάνατό του. Ακολούθησε Το σκιάχτρο, ένα κατεξοχήν βιβλίο για παιδιά. Έπειτα προχώρησα στα βιβλία για ενήλικες. Συνεπώς, η επιστροφή αυτή είναι μια στροφή στην παιδική μου ηλικία, την οποία συχνά νοσταλγώ. Τουλάχιστον έτσι την εκλαμβάνω. Κάποια στιγμή αργότερα θέλω να συγκεντρώσω και να καταγράψω όλες αυτές τις παιδικές αναμνήσεις. 

Μ.Γ.: Τι οφείλει να προσέχει ένας συγγραφέας παιδικών βιβλίων;

Α.Σ.: Ο συγγραφέας παιδικών βιβλίων οφείλει να είναι συνειδητοποιημένος ότι τη στιγμή της συγγραφικής πράξης απευθύνεται σε παιδιά. Ιδιαίτερα πρέπει να λάβει υπόψη τις διαφορετικές ηλικίες. Άλλη προσέγγιση απαιτούν οι ηλικίες μέχρι τα έξι, άλλη οι ηλικίες 6-9, διαφορετική οι ηλικίες 9-12, κ.ε. Ασφαλώς, ο συγγραφέας της λογοτεχνίας για παιδιά πρέπει να βρίσκει κάθε φορά μια ιδιαίτερη φωνή. Η γλώσσα που θα χρησιμοποιήσει να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του παιδιού. Να αξιοποιεί την αλληγορία, τις μεταφορικές εικόνες, να μη γίνεται πολύ αναλυτικός, και κυρίως χωρίς προφανείς διδακτισμούς. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο σου με τίτλο «Το ποτάμι». Ποιο είναι το θέμα του;

Α.Σ.: Το ποτάμι πραγματεύεται την ιστορία ενός παιδιού, το οποίο βιώνει την απουσία του πατέρα του, που αναγκάστηκε να φύγει για τον πόλεμο. Για πολύ καιρό δεν έχει νέα του. Κάθεται στο ποτάμι, ψαρεύει πέστροφες, όπως του έμαθε ο πατέρας του, και θλιμμένος αναπολεί τις στιγμές που έζησε μαζί του. Μια μέρα αρχίζουν να φτάνουν κοντά του, στην όχθη του ποταμού, κιβώτια με παιχνίδια. Αποφασισμένος να λύσει το μυστήριο, ακολουθεί το ποτάμι και βρίσκει μια καλύβα στο δάσος. Εκεί θα συναντήσει έναν περίεργο γέροντα και θα αρχίσει μια ιδιαίτερη σχέση φιλίας και εμπιστοσύνης.

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε ν΄ ασχοληθείς με το συγκεκριμένο θέμα;

Α.Σ.: Συχνά αφηγούμαι ιστορίες στα παιδιά μου. Παλαιότερα αυτό γινόταν κάθε βράδυ, πριν πάνε για ύπνο. Είναι, συνήθως, αυθόρμητα παραμύθια που σκαρφίζομαι εκείνη τη στιγμή. Κάπως έτσι προέκυψε κι αυτή η ιστορία. Όταν, μετά Το σκιάχτρο, μου ζήτησαν ένα δεύτερο κείμενο για παιδιά από τις εκδόσεις Πατάκη, κάθισα και το έγραψα. 

Μ.Γ.: Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται «Το ποτάμι»;

Α.Σ.: Απευθύνεται για ηλικίες πάνω από εννέα ετών. Όμως, είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως οι ενήλικες έχουν μεγαλύτερη ανάγκη το παιδικό βιβλίο παρά τα ίδια τα παιδιά. Τα παιδιά βιώνουν σε έναν βαθμό, καθώς τώρα ανακαλύπτουν τον κόσμο γύρω τους, ένα μυστήριο, αισθάνονται ότι ζουν συνεχώς μια περιπέτεια, ένα παραμύθι, δεν έχουν ακόμα εκλογικέψει τα πάντα. Οι μεγάλοι πρέπει να επαναμαγευτούν από τον κόσμο των παραμυθιών, να ξαναζήσουν την παιδική τους ηλικία να ανακαλύψουν ξανά την αθωότητα που χάθηκε μέσα στην πιεστική καθημερινότητα και την ενηλικίωσή τους. Τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκσον, τον Μικρό πρίγκιπα και Το δέντρο που έδινε τα διάβασα όταν ήμουν πια ενήλικας. 

Μ.Γ.: Είναι εύκολο για ένα παιδί ν΄ αφομοιώσει την έννοια του πολέμου που μόνο ως παιδικό παιχνίδι το γνωρίζει;

Α.Σ.: Δεν είναι καθόλου εύκολο. Ένα παιδί που δεν έζησε τον πόλεμο, δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τη φρίκη του. Μόνο αλληγορικά μπορεί να γίνει αυτό, ως ένα παιχνίδι. Έτσι τον φαντάζεται ο ήρωας, ως ένα παιχνίδι, καθώς προσπαθεί να τον προσεγγίσει με τις παραστάσεις και τους δικούς του όρους. Έτσι βίωσα κι εγώ τις εμπειρίες του πολέμου. Αυτό συνειδητοποιώ μόλις τώρα, αναλογιζόμενος τις δικές μου μνήμες. Ήμουν δυόμισι χρόνων κατά την τούρκικη εισβολή. Θυμάμαι τα τούρκικα αεροπλάνα να πετούν χαμηλά πάνω από το χωριό μου κι εμείς να κρυβόμαστε στους ελαιώνες. Και πράγματι, ακόμα και τότε, είχα την εντύπωση πως συμμετείχα σε ένα παιχνίδι. Θυμάμαι τα βράδια που διανυκτερεύαμε μακριά από το χωριό, έξω στο ύπαιθρο, από τον φόβο μιας αεροπορικής επιδρομής, τον δρόμο της φυγής μας και τις μέρες που πέρασα στο δάσος, στο χωριό των παππούδων μου. Βέβαια, εγώ δεν βίωσα την απουσία ενός στενού δικού μου προσώπου όπως ο ήρωας του βιβλίου μου (μετά από χρόνια συνειδητοποίησα την απώλεια του αγνοούμενου πρώτου ξάδελφού μου). Οι μέρες εκείνες, που για τους άλλους ήταν τραγωδία, για μένα, ένα παιδί ήταν οι πιο ευτυχισμένες μέρες της ζωής μου. 

Μ.Γ.: Ο πατέρας θεωρείται ο προστάτης της οικογένειας. Τι συμβαίνει στην παιδική ψυχή του ήρωά σου Χάρη όταν ο πατέρας του πάει στον πόλεμο;

Α.Σ.: Ο πατέρας του Χάρη ήταν ταυτόχρονα και ο καλύτερος φίλος του. Αυτός του έμαθε να ψαρεύει πέστροφες, αυτός τον μυούσε στη ζωή και του διάβαζε τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον. Όταν ο πατέρας του φεύγει για τον πόλεμο, ιδιαίτερα όταν θα πάψει να έχει νέα του, ο κόσμος του καταρρέει. Η απουσία-απώλεια στη ζωή του είναι δυσβάστακτη. Βιώνει την ψυχική συντριβή και μοιάζει να χάνει τον έλεγχο. Θα ζήσει με τις αναμνήσεις της πρότερης ευτυχισμένης ζωής του και την προσδοκία πως μια μέρα ο πατέρας του θα γυρίσει.

 

Μ.Γ.: Ποια είναι η σχέση του Χάρη με το ποτάμι;

Α.Σ.: Το ποτάμι είναι πέρα από σύμβολο και ένας ουσιαστικός παράγοντας που κινητοποιεί τη δράση της ιστορίας. Εκεί ο Χάρης περνούσε πολλές ώρες με τον πατέρα του ψαρεύοντας. Σ’ αυτό καταφεύγει και μετά την αναχώρησή του για τον πόλεμο και τον θυμάται. Ακόμα και όταν αισθάνεται θλίψη και θυμό. Στις όχθες του ποταμού θα αρχίσουν να φθάνουν τα μυστηριώδη κιβώτια με τα παιχνίδια. Ακολουθώντας τη ροή του, θα φτάσει στην καλύβα του γέροντα στο δάσος και θα χτίσει μια μοναδική σχέση μαζί του. Το ποτάμι είναι μυστήριο στοιχείο, ένα όριο που χωρίζει ή ενώνει δύο κόσμους. Τον δικό του πραγματικό κόσμο και τον κόσμο του γέροντα που μοιάζει να βρίσκεται στο μεταίχμιο, ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. 

Μ.Γ.: Τι κάνει τον Χάρη ν΄ αποφεύγει τη συντροφιά των συμμαθητών του και να παραμένει απομονωμένος;

Α.Σ.: Είναι ο θυμός, η οργή από την απουσία του πατέρα του που μπαίνει ανάμεσα σε εκείνον και τους άλλους. Αισθάνεται οργή απέναντι σε αυτούς που κρατάνε μακριά τον πατέρα του. Σε έναν βαθμό, είναι θυμωμένος με τον πατέρα του. Του είχε υποσχεθεί πως μέχρι τα Χριστούγεννα θα γυρίσει κοντά του. Δεν κράτησε την υπόσχεσή του και ο Χάρης είναι πληγωμένος. Επιδιώκει την απομόνωση, γιατί έτσι διατηρεί την παρουσία του ζωντανή, καθώς σκέφτεται τις ευτυχισμένες στιγμές. Τέτοιο θυμό συναντώ συχνά ανάμεσα σε παιδιά στο σχολείο για διάφορους λόγους. Είναι παιδιά πληγωμένα που θέλουν μιαν ιδιαίτερη μεταχείριση, και προπάντων αγάπη. 

Μ.Γ.: Βρίσκει τη φιλία στο πρόσωπο ενός γέροντα. Τι τον κάνει να τον εμπιστευτεί;

Α.Σ.: Ο Χάρης ανακαλύπτει πως αυτός του έστελνε τα κιβώτια με τα δώρα. Η καλοσύνη του γέροντα, η αγαθότητά του θα τον βοηθήσουν να γαληνέψει την ψυχή του, να αναθερμάνει την ελπίδα για την επιστροφή του πατέρα του. Ο γέροντας θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του παιδιού. Σε έναν βαθμό θα αντικαταστήσει τον πατέρα του, καθώς κοντά του θα συνεχίσει τη μαθητεία του στα μυστήρια της ζωής. Η αφήγηση θα αποτελέσει μέρος αυτής της μαθητείας. Και ο γέροντας θα του διαβάζει, όπως άλλοτε ο πατέρας του, σελίδες από τον Γλάρο Ιωνάθαν. 

Μ.Γ.: Η σχέση με τη μητέρα του δεν αναδεικνύεται ιδιαίτερα στο βιβλίο. Γιατί το απέφυγες;

Α.Σ.: Είναι αλήθεια, η σχέση με τη μητέρα περνά σε δεύτερη μοίρα. Βασικός άξονας είναι η σχέση του παιδιού με τον πατέρα του. Η πρόθεση ήταν εξ αρχής συνειδητή. Είναι ίσως μια μεταφυσική ανάγκη που πηγάζει μέσα από τη δική μου πραγματική ζωή. Έχει δηλαδή σ’ έναν βαθμό αυτοβιογραφικό υπόβαθρο. Ο αδελφός μου σκοτώθηκε από κεραυνό στα 11 του χρόνια κάτω από ένα δέντρο στο χωράφι που θα του κληροδοτούσε ο πατέρας μου. Αυτό το χωράφι το κληροδότησε τελικά σε μένα. Ήρθα στη ζωή μετά τον θάνατο του αδελφού μου. Ποτέ δεν άκουσα τον πατέρα μου να αναφέρεται στη σχέση που είχε με τον αδελφό μου, σε αντίθεση με τη μητέρα μου, η οποία μιλούσε σχεδόν καθημερινά γι’ αυτόν. Ο πατέρας μου κράτησε μέσα του το πένθος. Πολλές φορές με πήγαινε μαζί του στα χωράφια, στο δάσος να μαζέψουμε άγρια μανιτάρια, να κόψουμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Κοντά του μαθήτευσα στη ζωή, όπως ο Χάρης κοντά στον πατέρα του. Χάρης ονομάζεται ο γιος μου. Είναι εννέα ετών. Μαζί πήγαμε για ψάρεμα και για μανιτάρια στο δάσος. Από φωτογραφίες που έχω δει, μοιάζει πολύ στον αδελφό μου. Αναπόφευκτα θα κληρονομήσει το χωράφι του αδελφού μου. Αυτή η «μεταφυσική» σχέση πατέρα και γιου πέρασε ίσως μέσα στο βιβλίο. Ήθελα, λοιπόν, να γράψω για τη σχέση πατέρα και γιου, τη σχέση ανάμεσα σε μένα και τον γιο μου. Εκ των υστέρων, συνειδητοποίησα πως αυτή η ανάγκη ήταν πολύ βαθύτερη και πήγαινε πίσω στη σχέση με τον πατέρα και τον αδελφό μου. 

Μ.Γ.: Στο ποτάμι, κάνεις έντονη αναφορά στον γλάρο Ιωνάθαν, ένα καταπληκτικό διαχρονικό βιβλίο του συγγραφέα Richard Bach. Πως συνδέονται τα αποσπάσματα με τη δική σου ιστορία;

Α.Σ.: Αποσπάσματα από τον Γλάρο Ιωνάθαν διάβαζε στον Χάρη ο πατέρας του το βράδυ πριν πάει για ύπνο. Κοντά του στο ποτάμι, ανάμεσα στα παιχνίδια με κιβώτια που φτάνουν, στην όχθη τον προσεγγίζει και ένα ξύλινο καραβάκι. Στο κατάστρωμα ο Χάρης βρίσκει ένα χαρτί με κάποιο απόσπασμα από τον Γλάρο Ιωνάθαν. Ο γέροντας στην καλύβα του θα συνεχίσει να του διαβάζει σελίδες από το βιβλίο. Το αναπάντεχο τέλος συνδέεται και πάλι με τον Γλάρο Ιωνάθαν. Είναι ένα βιβλίο που αναδεικνύει τη δύναμη της θέλησης και της αφοσίωσης σ’ έναν υψηλότερο σκοπό. Ο Χάρης έχει ανάγκη να πιστεύει στη δύναμη αυτή, τη δύναμη της αγάπης, να πιστεύει πως μια μέρα ο πατέρας του θα γυρίσει κοντά του. Το έχει ανάγκη για ν’ ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει, όπως ο Ιωνάθαν. Έχω συστήσει πολλές φορές τον Γλάρο Ιωνάθαν στο σχολείο σε παιδιά ευαίσθητα, που παλεύουν ακόμα με τον εαυτό τους, για να τονώσουν την αυτοπεποίθησή τους. Έχουν ανάγκη να ενδυναμώσουν τη θέλησή τους, να παραμείνουν αφοσιωμένοι σε έναν στόχο. 

Μ.Γ.: Ποιες αξίες αναδεικνύονται στις σελίδες του βιβλίου σου κι είναι εύκολα κατανοητές από τα παιδιά;

Α.Σ.: Πέρα από τη σχέση ανάμεσα στον πατέρα και τον γιο, τη δύναμη της αγάπης και την αφοσίωση, που συνδέεται με αυτήν, μέσα από το βιβλίο αναδεικνύεται ακόμα η φιλία, η επαφή με τη φύση και η μύηση στα μυστήρια της ζωής. Επιπλέον, ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην αφήγηση και το παραμύθι. Νομίζω δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούν αυτές τις αξίες τα παιδιά. Είναι αξίες και ανάγκες με τις οποίες παλεύουν στην καθημερινότητά τους. 

Μ.Γ.: Τα παιδικά βιβλία πρέπει να είναι διδακτικά ή απλώς ευχάριστα;

Α.Σ.: Βασική προτεραιότητά μου, όταν διαβάζω ένα βιβλίο είναι η αισθητική απόλαυση, η ευχαρίστηση. Αισθάνομαι ευτυχισμένος κάθε φορά που κλείνω τις σελίδες ενός βιβλίου και παραμένω για πολλή ώρα ακόμα συνεπαρμένος από τη μαγεία του. Συνεπώς, όταν γράφω βιβλία για παιδιά, αυτή εξακολουθεί να είναι η προτεραιότητά μου. Τα παιδιά πρέπει να μαγευτούν από το βιβλίο, να ενεργοποιηθεί η φαντασία τους, να ζήσουν ένα γοητευτικό ταξίδι. Ο διδακτισμός έπεται. Και είναι αρνητικός όταν προτάσσεται. Τα όποια μηνύματα εμπεριέχει ένα βιβλίο, πρέπει να αναδεικνύονται μέσα από την αφήγηση, την πλοκή, τους χαρακτήρες και την ενεργοποίηση της φαντασίας των ίδιων των παιδιών. Αν τα παιδιά αγαπήσουν το βιβλίο, θα προβληματιστούν και θα εισπράξουν αυτά τα μηνύματα.

Μ.Γ.: Κατά πόσο βοηθάνε να περνάνε δύσκολες έννοιες στο μυαλό των παιδιών και να γίνονται κατανοητές, όπως είναι η αρρώστια, ο θάνατος, η διαφορετικότητα, η βία κλπ;

Α.Σ.: Νομίζω είναι απαραίτητο τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τέτοια θέματα και έννοιες. Αυτό εντάσσεται στο πλαίσιο της προετοιμασίας τους για τη ζωή. Συνήθως ζουν σε ένα προστατευτικό περιβάλλον, καθώς προσπαθούμε να τα κρατήσουμε μακριά από επώδυνα ζητήματα. Βέβαια, εδώ έχει θέση ένα βασικό αξίωμα της λογοτεχνίας. Εξαρτάται κάθε φορά πώς θα παρουσιάσει κανείς τα θέματά του, πώς θα τα μεταπλάσει σε λογοτεχνική ύλη. Αυτό γινόταν πάντα. Οι μύθοι του Αισώπου, τα κλασικά παραμύθια όπως Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός λύκος, Η χιονάτη και επτά νάνοι, Η σταχτοπούτα, πέρα από την ψυχαγωγία και την ευχαρίστηση, αυτόν τον σκοπό εξυπηρετούσαν. 

Μ.Γ.: Τα βιβλία είναι πολύ σημαντικά για την παιδική ηλικία. Πιστεύεις ότι θα επιβιώσουν έναντι του διαδικτύου που επιλέγουν σχεδόν όλα τα παιδιά;

Α.Σ.: Το διαδίκτυο είναι πια μέρος της ζωής μας. Δεν μπορούμε να το αποβάλουμε από την καθημερινότητά μας. Είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής και των παιδιών, όχι μόνο στο σπίτι, αλλά και στο σχολείο. Είναι μια πραγματικότητα και αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι τουλάχιστον να θέσουμε κανόνες και να ασκούμε έλεγχο στα παιδιά μας. Όμως, παρά την κυριαρχία του διαδικτύου, είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι το βιβλίο για τα παιδιά θα επιβιώσει. Αλίμονο για τον κόσμο μας, αν τα παιδιά χάσουν την επαφή με το βιβλίο. Θα είναι μια τραγωδία. Ευτυχώς, η «βιομηχανία» του βιβλίου για παιδιά ανθεί παντού σε όλο τον κόσμο. Τουλάχιστον για τα παιδιά του δημοτικού, ίσως για την πλειοψηφία τους, το βιβλίο εξακολουθεί να είναι ένας κεντρικός παράγοντας στη ζωή τους. Το πρόβλημα αρχίζει απ’ εκεί και πέρα. Και πρέπει να βρούμε τρόπους να τα επαναφέρουμε στη φιλαναγνωσία. Αλλά εκεί διαδραματίζουν άλλα ζητήματα ρόλο, όπως η εφηβεία, που συνήθως είναι δύσκολη.

Μ.Γ.: Τις τελευταίες μέρες βιώνουμε, στην Ελλάδα και στην Κύπρο όπου κατοικείς μόνιμα, μια πρωτόγνωρη κατάσταση στους ρυθμούς που μας επιβάλει ο Covid-19 (κορωναϊός). Κατά πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά σου, έχουν επηρεαστεί οι επιλογές και οι προτεραιότητές σου;

Α.Σ.: Φυσικά εργάζομαι από το σπίτι, όπως οι περισσότεροι. Τις καθημερινές, τα πρωινά συνδέομαι με τους μαθητές μου στο Λύκειο για μαθήματα εξ αποστάσεως. Ασφαλώς περνώ περισσότερο χρόνο με τους ανθρώπους που αγαπώ, με την οικογένειά μου. Μου αρέσει πολύ να αστειεύομαι με τα παιδιά μου, να καμώνομαι πως παίζω θέατρο, πως θυμώνω, πώς γελώ, πώς στεναχωριέμαι. Προσποιούμαστε ότι συμμετέχουμε σε αυτοσχέδιες ιστορίες της στιγμής. Το βράδυ τους διαβάζω αποσπάσματα από την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Όπως κάναμε και πριν πολύ συχνά με παραμύθια και ιστορίες. Τα απλά και μικρά πράγματα αποκτούν μεγαλύτερη σημασία και νόημα, όταν έχεις άνεση χρόνου, ιδιαίτερα όταν προηγουμένως τον έχεις στερηθεί. 

Μ.Γ.: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλετε σε όλο τον κόσμο ώστε να δώσεις κουράγιο και δύναμη ν΄ αντέξουμε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, με σκοπό να προφυλαχθούμε και να προφυλάξουμε;

Α.Σ.: Σίγουρα για μας τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο φαίνονται. Δεν είναι «εγκλεισμός» αυτό που βιώνουμε, μια και δεν περνούμε ιδιαίτερα άσχημα στο σπίτι μας. Πιο δύσκολο είναι για τους γιατρούς, το νοσηλευτικό προσωπικό, όσους είναι ευπαθείς και κινδυνεύουν, για όσους νοσούν. Επομένως, ας θεωρήσουμε όλη αυτή την κατάσταση ως μια ευκαιρία να προσδώσουμε περισσότερη ποιότητα στη ζωή μας. Και κυρίως ας συμπεριφερθούμε με υπευθυνότητα. Η υπευθυνότητα εμπεριέχει νομίζω την αισιοδοξία και τη λύση, για να ξεπεράσουμε σύντομα την πανδημία.

*Το παιδικό βιβλίο «Το ποτάμι» του Αιμίλιου Σολωμού κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

 

Related posts