Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
02 Απρ 2020
SLIDER

Αιμίλιος Σολωμού: Αισθάνομαι πραγματική ευτυχία, ψυχική ευφορία κάθε φορά που γράφω

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Αιμίλιος Σολωμού γεννήθηκε το 1971. Σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Δημοσιογραφία σε σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε πρωινή καθημερινή εφημερίδα. Είναι εκπαιδευτικός στη Μέση Εκπαίδευση. Πολλά διηγήματά του δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες διηγημάτων. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: Ώσπερ στρουθίον, τάχος επέτασας (2003), Ένα τσεκούρι στα χέρια σου (Άνευ, 2007, Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος της Κύπρου), το Ημερολόγιο μιας απιστίας (2012, εκδ. Ψυχογιός, Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το 2013), Το μίσος είναι η μισή εκδίκηση (2015, εκδ. Ψυχογιός). Τα μυθιστορήματά του μεταφράστηκαν και κυκλοφορούν σε αρκετές γλώσσες.

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Αιμίλιε είσαι αρχαιολόγος-ιστορικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Πως συνδυάζονται όλες αυτές οι ιδιότητες ταυτόχρονα; 

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΥ: Σπούδασα Ιστορία-Αρχαιολογία και σήμερα είμαι εκπαιδευτικός σε Λύκειο. Σπούδασα ακόμα δημοσιογραφία και στο παρελθόν υπηρέτησα ως δημοσιογράφος σε καθημερινή εφημερίδα. Αντλώ «έμπνευση» και εμπειρία από την κάθε ιδιότητά μου. Η δημοσιογραφία με βοήθησε στη σαφήνεια, στην ακρίβεια και στην οικονομία του λόγου. Αν και πολλές φορές καταστρατηγώ τη λιτότητα, για μια πιο πληθωρική, ποιητική γλώσσα και έκφραση. Η δημοσιογραφία μου δίδαξε την έρευνα και με επηρέασε στην αφήγηση. Ως δημοσιογράφος ασχολήθηκα κυρίως με το κοινωνικό ρεπορτάζ και καθημερινά είχα να συναναστραφώ με ανθρώπους που είχαν μια ενδιαφέρουσα ιστορία να αφηγηθούν, είτε αυτή αφορούσε τα τρέχοντα γεγονότα είτε το παρελθόν. Με ενδιαφέρει πολύ το παρελθόν, η ιστορία, η ανακάλυψη του παρελθόντος. Η ιστορία και η αρχαιολογία είναι μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης και άντλησης υλικού, ανεκτίμητη για έναν συγγραφέα. Η ιστορία-αρχαιολογία και η δημοσιογραφία επηρέασαν τη γραφή και τη θεματολογία μου. Και αντίστροφα η συγγραφή με επηρέασε ως εκπαιδευτικό. Είτε διδάσκοντας λογοτεχνία και ιστορία (συχνά αξιοποιώ λογοτεχνικά κείμενα) είτε συμβουλεύοντας και προσπαθώντας να παρακινήσω τα παιδιά να αγαπήσουν το βιβλίο και τη συγγραφή. 

Μ.Γ.: Γράφεις βιβλία για ενήλικες αλλά και παιδικά βιβλία. Ποιο θεωρείς πιο δύσκολο είδος;

Α.Σ.Η πρώτη  μου εκδοτική προσπάθεια αφορούσε παιδικό βιβλίο. Ακόμα και το πρώτο βιβλίο που έγραψα το Ώσπερ στρουθίον, τάχος επέτασας, που αναφέρεται στον αδελφό μου, είναι εν πολλοίς «παιδικό» βιβλίο με την έννοια ότι αφηγείται τη ζωή ενός παιδιού. Αισθάνομαι ότι πολλές φορές δεν υπάρχουν σαφή όρια ανάμεσα σε ένα βιβλίο για παιδιά και σε ένα βιβλίο για ενήλικες.  Έχω κείμενα για παιδιά στο συρτάρι μου, κυρίως μικρής έκτασης. Πρόσφατα έγραψα πάλι ένα σύντομο βιβλίο για παιδιά. Σκέφτομαι πως αυτή η στροφή προς το παιδικό βιβλίο έχει να κάνει με την μια υπαρξιακή ανάγκη να επιστρέφω στην παιδική μου ηλικία. Νοσταλγώ συχνά την εποχή που έζησα  ως παιδί στο χωριό μου, ελεύθερος στη φύση. Αισθάνομαι ακόμα συνεπαρμένος από εκείνα τα χρόνια. Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο στρέφομαι σε εκείνη την εποχή. Ο χώρος είναι ταυτισμένος με τον χρόνο και τη μνήμη.

Και τα δυο είδη έχουν τις απαιτήσεις τους. Στο παιδικό βιβλίο πρέπει να έχει κανείς διαρκώς υπόψη του ότι γράφει για ένα συγκεκριμένο και ιδιαίτερο κοινό, κάτι που δε συμβαίνει τόσο, έχω την εντύπωση, με την ετερόκλητη κατηγορία των ενηλίκων, τουλάχιστον εγώ δεν έχω απέναντί μου, κάθε φορά που γράφω, ένα στοχευμένο κοινό. Με τα παιδιά είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα, από την άποψη της γλώσσας, της κάθε λέξης που χρησιμοποιεί κανείς. Το παιδικό βιβλίο πρέπει να «μιλά» τη γλώσσα του παιδιού, θέτει περιορισμούς και έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις. Υπό αυτή την έννοια, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το παιδικό βιβλίο είναι πιο απαιτητικό. Αλλά και το βιβλίο ενηλίκων είναι απαιτητικό, προϋποθέτει χρόνο και πολύ κόπο, αρκεί κανείς να είναι αφοσιωμένος στη συγγραφή.

 Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το παιδικό-εφηβικό βιβλίο σου με τίτλο «Το σκιάχτρο». Σε τι είδους σκιάχτρο αναφέρεται;

Α.Σ.: Το Σκιάχτρο είναι ουσιαστικά το πρώτο βιβλίο που εξέδωσα. Ήταν μια αυτοέκδοση, σχεδόν ένα πρωτόλειο κείμενο που τυπώθηκε το 2000. Ουσιαστικά δεν κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία. Το Σκιάχτρο, που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πατάκη, είναι αναθεωρημένο, πιο προσεγμένο και πιο περιορισμένο σε έκταση από την πρώτη του εκδοχή. Το βιβλίο αναφέρεται σε ένα σκιάχτρο. Ο γεωργός και το αγόρι του το έφτιαξαν με πολλή αγάπη. Και ένα πρωί το τοποθέτησαν στο περιβόλι τους, για να προστατεύει τις καλλιέργειες. Το βράδυ, μόνο μέσα στις ερημιές, το σκιάχτρο θα σκιρτήσει από ζωή. 

Μ.Γ.: Τι συμβολίζει το σκιάχτρο που από άψυχο αντικείμενο μετατρέπεται σε ζωντανό οργανισμό με ανθρώπινα συναισθήματα;

Α.Σ.: Το ψεύτικο Σκιάχτρο ξυπνά ξαφνικά από έναν λήθαργο, αποκτά ζωή και αρχίζει να αισθάνεται και να σκέφτεται όπως ο άνθρωπος. Ανοίγει τα μάτια του και αντικρίζει, το θαύμα γύρω του, τον κόσμο σαν ένας πρωτόπλαστος. Έτσι, με όλη τη δύναμη της ψυχής του προσπαθεί να γνωρίσει τη ζωή και τον κόσμο που τον περιβάλλει. Είναι στην ουσία ένα παιδί που σκέφτεται και δρα με τα παιδικά του μάτια και την ανιδιοτέλεια της ψυχής του. Είναι αγνό, άδολο και αθώο όπως ένα παιδί. Και προσπαθεί να διατηρήσει αυτή την ευαισθησία του μέσα στον κόσμο των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο πως υπάρχει μια στενή και βαθιά σύνδεση με το αγόρι του γεωργού, έστω κι αν αυτό δε γνωρίζει πως το σκιάχτρο έχει ζωή, είναι ζωντανό κι όχι ψεύτικο. 

Μ.Γ.: Πιστεύεις ότι τα βιβλία είναι ένας καλός τρόπος να αντιληφθούν τα παιδιά τι συμβαίνει έξω από την προστασία τους σπιτιού και της οικογένειας;

Α.Σ.: Αυτό το βλέπω και από τα παιδιά μου. Το παιδικό βιβλίο έχει παιδαγωγική αξία. Η αλληγορία, η μεταφορά είναι πολλές φορές πιο αποτελεσματική από την κυριολεξία και την αμεσότητα. Αυτά μιλούν στη γλώσσα και την ψυχή του παιδιού. Το «κατευθείαν στο ψητό» αγνοεί πολλά από τα χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας, στερεί από τα παιδιά την αναγκαιότητα να ζήσουν και να σκεφτούν ως παιδιά. Το βιβλίο αφήνει χώρο στη φαντασία τους, συντηρεί τη μαγεία που είναι απαραίτητη σ’ αυτή την ηλικία, τους δίνει την ευκαιρία να προβληματιστούν ίσως πιο βαθιά κι όχι επιφανειακά, να αναπτύξουν την κριτική τους σκέψη. Να συνδυάσουν, να προβούν στις όποιες αντιστοιχίες. Είναι μια διαδικασία μύησης στον πραγματικό κόσμο και αξίζει να περάσουν από αυτήν. Αυτό γινόταν ανέκαθεν, από την αυγή της ανθρώπινης ιστορίας. Οι ιστορίες και αφηγήσεις του «μάγου» γύρω από τα συγκεντρωμένα μέλη της φυλής, οι ιστορίες της γιαγιάς, τα κλασικά παραμύθια, Η κοκκινοσκουφίτσα και ο λύκος, Η πεντάμορφη και το τέρας αυτόν τον σκοπό υπηρετούσαν. Έπειτα θα έρθει και η ώρα για το «κατευθείαν στο ψητό». Βέβαια, υπάρχει ισχυρή άποψη που υποστηρίζει πως ο λόγος στο παιδικό βιβλίο πρέπει να είναι άμεσος και κυριολεκτικός. Τίποτε δεν αποκλείεται. Δεν υπάρχει μία συνταγή. Άλλωστε, το βιβλίο είναι το μοναδικό αγαθό που δεν έχει οδηγίες χρήσεις.

 Μ.Γ.: Σε ποιες ηλικίες απευθύνεται «Το σκιάχτρο»;

Α.Σ.: Απευθύνεται στις ηλικίες των 10 και εξής. Αλλά, πιστεύω απόλυτα ότι σε πολλές περιπτώσεις το παιδικό βιβλίο δεν έχει όρια, δεν περιορίζεται σε ηλικίες. Αν ένα βιβλίο αγγίξει το παιδί, και μιλήσει στην ψυχή του, τότε δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο και έναν ενήλικα. Το παιδικό βιβλίο είναι χρήσιμο ίσως και απαραίτητο και για τους μεγάλους. Μέσα από αυτά όλοι παίρνουμε μαθήματα ζωής, επειδή συχνά ξεχνούμε τα αυτονόητα, καθώς είμαστε απορροφημένοι στην καθημερινότητά μας. Έχουμε αποκλείσει τη μαγεία από τη ζωή μας. Κι όμως τη χρειαζόμαστε. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τον Γλάρο Ιωνάθαν Λίβινγκστον, τον Μικρό Πρίγκιπα ή Το δέντρο που έδινε. Διαβάζονται άνετα και από έναν μεγάλο. Έχω ανατρέξει ξανά και ξανά σ’ αυτά τα βιβλία και τα έχω διαβάσει ως ενήλικας, όχι ως παιδί. Και όπως ένα παιδί, βρίσκω κάθε φορά σ’ αυτά την ίδια συγκίνηση και τη φλόγα της πρώτης φοράς.

 Μ.Γ.: Σε ποια θέματα και συναισθήματα εστιάζεις στο βιβλίο σου κατά τις διαδρομές του σκιάχτρου στο χωριό;

Α.Σ.: Το σκιάχτρο, όταν αποκτά ζωή, θέλει να γνωρίσει τον κόσμο γύρω του, θέλει να γνωρίσει τους ανθρώπους. Εισπράττει, όμως, την απόρριψη. Αυτό είναι ένα σκιάχτρο, είναι διαφορετικό, δεν ταιριάζει στον κόσμο των ανθρώπων. Είναι ένας ξένος, ένας παρίας της κοινωνίας, ένας «δαίμονας». Προκαλεί τον φόβο. Το σκιάχτρο βιώνει έτσι τη μοναξιά, την απογοήτευση, τη θλίψη. Ωστόσο, αυτό που διασώζει την «ανθρώπινη» υπόστασή του είναι η φιλία του με τον τζίτζικα. Αυτή η πίστη στη φιλία, η έγνοια του για το αγόρι και τον κόσμο, η πίστη του στην αγάπη και την καλοσύνη, αυτό που αισθάνεται για την κοπέλα του χωριού, την ομορφιά, αφήνουν ανοικτή την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

 Μ.Γ.: Ποια μηνύματα θέλεις να περάσεις στα παιδιά μέσα από την ιστορία που αφηγείσαι;

Α.Σ.: Βασική επιδίωξη είναι τα παιδιά να περάσουν καλά διαβάζοντας το βιβλίο. Να ευχαριστηθούν, να βυθιστούν μέσα στον κόσμο και την ατμόσφαιρα του βιβλίου, να ταυτιστούν με τους χαρακτήρες, να μπουν στη θέση τους. Να ζήσουν την ιστορία με τη φαντασία τους, να αντιληφθούν ότι η φύση και ο κόσμος που μας περιβάλλει διαθέτει μια μαγεία, την οποία μέσα στην πεζότητα της καθημερινότητας αγνοούμε, σαν τους τυφλούς δύσκολα τη βλέπουμε και την αντιλαμβανόμαστε. Αν βιώσουν όλη αυτή την ατμόσφαιρα, αν απολαύσουν αισθητικά το βιβλίο, αν καταστούν συμμέτοχοι στην ιστορία και δεν την αντιμετωπίσουν παθητικά, έπειτα θα έρθει η στιγμή που θα προβληματιστούν και τα μηνύματα θα περάσουν στα παιδιά: η αποδοχή του διαφορετικού, η ανεκτικότητα, η φιλία, η αγάπη για τον φυσικό κόσμο, γενικότερα η αγάπη.

 Μ.Γ.: Τι οφείλει να προσέχει ένας συγγραφέας παιδικών και εφηβικών βιβλίων;

Α.Σ.: Πρώτα πρώτα πρέπει να μιλά στη γλώσσα των παιδιών. Να γίνει ο ίδιος παιδί, όταν γράφει. Να χρησιμοποιεί απλή γλώσσα αλλά φροντισμένη. Να προσέχει την κάθε λέξη, γιατί οι λέξεις κουβαλούν πέρα από το σημασιολογικό τους υπόβαθρο και ένα συναισθηματικό φορτίο, που μπορεί να επιδράσει θετικά ή αρνητικά στα παιδιά. Να παραμείνει μακριά από προχειρότητες, άμεσους διδακτισμούς και την καθέδρας προσέγγιση.  Η μεταφορά, η αλληγορία, η δύναμη της εικόνας είναι, κατά τη γνώμη μου, απαραίτητες. Χρειάζεται δημιουργική φαντασία και φρέσκιες ιδέες και παράλληλα πρέπει να αφήνει χώρο στη φαντασία του παιδιού και να επιδιώκει τη μαγεία που εμπεριέχεται σ’ ένα γοητευτικό ταξίδι. Η ιστορία του πρέπει να κρατεί ανοικτή την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο. Το παιδί, κλείνοντας το βιβλίο, πρέπει να αισθανθεί ευχαρίστηση και συναισθηματική πληρότητα, να νιώσει συνεπαρμένο και μαγεμένο από τη γοητεία και την ατμόσφαιρα του βιβλίου. Αλλά παράλληλα να νιώσει και την ανάγκη για προβληματισμό και αναστοχασμό.

 

Μ.Γ.: Πόσο απαραίτητα είναι τα βιβλία σ΄ αυτές τις ηλικίες;

Α.Σ.: Το βιβλίο είναι εξαιρετικά σημαντικό για την παιδική ηλικία, γιατί είναι δυνατόν να καθορίσει όλη τη μετέπειτα ζωή του. Οι γονείς που δε φροντίζουν ώστε το παιδί να έχει επαφή με το βιβλίο και να διαβάζει εγκληματούν. Από τα πολλά που προσφέρει το βιβλίο, ας περιοριστούμε σε ορισμένα βασικά: Επιδρά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, καλλιεργεί τη φαντασία και την κριτική σκέψη, την πίστη ότι το καλό και το δίκαιο μπορούν να επικρατήσουν σ’ έναν κόσμο άδικο και σκληρό. Αν οραματιζόμαστε μια καλύτερη κοινωνία, με πολίτες ενεργούς και καλλιεργημένους που αγωνιούν, αγωνίζονται, αντιδρούν στη βαρβαρότητα που μας περιβάλλει, η αγάπη για το βιβλίο είναι βασικός παράγοντας προς αυτή την κατεύθυνση.

Το βιβλίο είναι απαραίτητο για κάθε ηλικία. Τα παιδιά είναι καλύτεροι και συστηματικότεροι αναγνώστες από τους μεγάλους. Το ζήτημα είναι τι γίνεται από εκεί και πέρα. Γιατί τα παιδιά παρατούν το βιβλίο, γιατί δεν τους ελκύει πια αυτός ο μαγικός κόσμος. Απαντήσεις υπάρχουν πολλές. Πιστεύω πως ο βασικότερος λόγος είμαστε εμείς οι μεγάλοι, εμείς που αποτύχαμε να πείσουμε τα παιδιά, εμείς που συμβάλαμε, εκούσια ή ακούσια, στην απομάγευση του κόσμου τους, εμείς που με το πρώτο εμπόδιο στραφήκαμε στις εύκολες λύσεις, στρέψαμε το ενδιαφέρον τους αλλού, σε ανούσιες και επιφανειακές ασχολίες. Αν θέλουμε, όμως, έναν καλύτερο κόσμο, πρέπει να φροντίσουμε ώστε η επαφή με το βιβλίο να διατηρηθεί και μετά την παιδική ηλικία, στην εφηβεία και την ενήλικη ζωή.

 Μ.Γ.: Τι αποτελεί για σένα έμπνευση ώστε να ξεκινήσεις να γράφεις ένα παιδικό βιβλίο;

Α.Σ.: Μια εικόνα, μια λέξη, μια κουβέντα, μια ιστορία που να εμπεριέχει τη μαγεία, τη φαντασία ενδεχομένως θα μπορούσε να αποτελέσει έμπνευση. Καμιά φορά «έμπνευση» αποτελούν οι πρόχειρες και αυθόρμητες ιστορίες της στιγμής που αφηγούμαι στα παιδιά μου. Τώρα πια έχουν αραιώσει κάπως, τα παιδιά διαβάζουν τα βιβλία που τους αρέσουν. Αλλά θυμάμαι τη βασική ιδέα μιας ιστορίας που πριν μερικά χρόνια αφηγούμουν αυθόρμητα κάθε βράδυ την ώρα που πήγαιναν τα παιδιά για ύπνο. Οι ήρωες ήταν συγκεκριμένοι, σε διαφορετικές περιπέτειες κάθε φορά, σαν μια σειρά στην τηλεόραση. Κράτησε από το καλοκαίρι μέχρι τα Χριστούγεννα. Το τελευταίο κείμενο που μόλις πρόσφατα τελείωσα έχει αφετηρία μια τέτοια «έμπνευση». 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

Μ.Γ.: Ποια είναι η γνώμη σου για το ελληνικό παιδικό βιβλίο;

Α.Σ.: Δεν είμαι ειδικός στο ελληνικό παιδικό βιβλίο, αλλά εύκολα διαπιστώνει κανείς πως έχει διαγράψει μια σημαντική πορεία και έχει δημιουργηθεί μια σημαντική παράδοση. Πολλές γενιές παιδιών έχουν μεγαλώσει με βιβλία όπως τα Ψηλά Βουνά του Ζαχαρία Παπαντωνίου ή βιβλία της Πηνελόπης Δέλτα, της Άλκης Ζέη ή της Ζωρζ Σαρή και αρκετών άλλων. Υπάρχουν σύγχρονοι σπουδαίοι συγγραφείς και εκπληκτικοί εικονογράφοι, οι οποίοι θα μπορούσαν να σταδιοδρομήσουν και να ξεχωρίσουν στο εξωτερικό. Έχω την εντύπωση ότι το παιδικό βιβλίο γενικά έχει ή μπορεί να έχει καλύτερη απήχηση στο εξωτερικό από ό,τι το βιβλίο ενηλίκων. Το παράδειγμα του Ευγένιου Τριβιζά είναι χαρακτηριστικό.

 Μ.Γ.: Στην εποχή της τεχνολογίας που ζούμε σήμερα που τα περισσότερα παιδιά είναι κολλημένα στο διαδίκτυο, ποια είναι η άποψή σου για τις σχέσεις των παιδιών με το περιβάλλον τους; Χαλαρώνουν οι σχέσεις τους με τους γονείς, τους φίλους κλπ;

Α.Σ.: Είναι αλήθεια ότι πολλά παιδιά είναι εξαρτημένα από το διαδίκτυο και τις ηλεκτρονικές συσκευές. Ακόμα και παιδιά σε μικρές ηλικίες. Η τεχνολογία είναι χρήσιμη, δεν πρέπει να τη δαιμονοποιούμε. Εξαρτάται από εμάς τι είδους χρήση θα κάνουμε. Και οι γονείς έχουν ευθύνη, αν επιτρέψουν την ελεύθερη και απεριόριστη πρόσβαση. Ιδιαίτερα με τα παιδιά οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί. Δεν πρέπει να παρασυρόμαστε από τη μόδα και τον περίγυρό μας ή να επιτρέπουμε τα πάντα για να βρούμε εμείς οι μεγάλοι την «ησυχία» μας. Οι αντιστάσεις στον συρμό και το φτηνό, καθορίζουν ποιοι είμαστε και ποιοι θα είμαστε στο μέλλον. Διαφορετικά σκοτώνουμε τη φαντασία, φτωχαίνει ο λόγος, ξεφτίζουν οι σχέσεις. Και καραδοκούν πολλοί κίνδυνοι. Ποιο παιδί δεν επιζητεί τη συναναστροφή, τη συν-ανάγνωση ενός βιβλίου και το παιχνίδι με τους γονείς του; Αν εμείς δεν έχουμε χρόνο, μοιραία αυτό θα στραφεί στο διαδίκτυο και στις ηλεκτρονικές συσκευές. Και το τίμημα θα είναι μεγάλο. Η ισορροπία ανάμεσα σε όλα είναι νομίζω η απάντηση. 

Μ.Γ.: Μικροί-μεγάλοι ζούμε στην εποχή της τεχνολογίας. Ποια είναι η άποψή σου για τα βιβλία σε μορφή e-book;

Α.Σ.: Έχω διαβάσει βιβλία σε ηλεκτρονική μορφή. Κυρίως μη λογοτεχνικά. Είναι χρήσιμα τα e-book, αλλά προτιμώ την κλασική τους μορφή, το έντυπο βιβλίο. Πιστεύω πως κτίζεται μια άλλου είδους σχέση, μια σχέση αφοσίωσης. Υπάρχουν πολλά επιχειρήματα και υπέρ και κατά του ηλεκτρονικού βιβλίου. Προσωπικά προτιμώ το έντυπο βιβλίο. Θέλω να υπάρχει στη βιβλιοθήκη μου, να το βλέπω στα ράφια, να περιστοιχίζομαι από βιβλία, να τα φυλλομετρώ, να αισθάνομαι το βάρος τους, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Θέλω να αποσπούν την προσοχή μου καθώς διαβάζω, καθώς γράφω, να αφαιρούμαι και να ταξιδεύω νοερά στις σελίδες τους. Αλλά αν κάποιος έχει συνηθίσει το e-book, θεωρώ πως αυτό δεν είναι κακό. Φτάνει να διαβάζει κανείς. 

Μ.Γ.: Αιμίλιε είσαι ένας καταξιωμένος συγγραφέας με διακρίσεις και μεταφράσεις των βιβλίων σου σε ξένες γλώσσες. Που εντοπίζεις την ευτυχία του συγγραφέα, στην πορεία της συγγραφής, στην αποδοχή από τους αναγνώστες ή στα βραβεία;

Α.Σ.: Ειλικρινά, δεν αισθάνομαι καταξιωμένος, και δεν είμαι. Μάλλον αισθάνομαι αμηχανία μπροστά σε ένα τέτοιο ερώτημα. Ασφαλώς είναι ευτυχία για έναν συγγραφέα να βλέπει τα βιβλία του να μεταφράζονται, να ταξιδεύουν στο εξωτερικό, να συνομιλούν με νέους αναγνώστες. Είναι ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα. Τα βραβεία είναι σημαντικά αλλά όχι τα πιο σημαντικά. Άλλωστε η χαρά είναι πρόσκαιρη, καθώς πρέπει ν’ αποδεικνύει κανείς διαρκώς την αξία του και κάθε φορά να κερδίζει την αποδοχή των αναγνωστών. Ας έχουμε υπόψη μας, καθένας από εμάς, ότι ένα μικρό μέρος του αναγνωστικού κοινού δείχνει κάθε φορά προτίμηση στα δικά μας βιβλία. Το μεγαλύτερο μέρος μάλλον αδιαφορεί ή προτιμά κάποιο άλλο βιβλίο. Επομένως, χωρίς να υποτιμώ το αναγνωστικό κοινό, υπέρτατη ευτυχία είναι για μένα η συγγραφική πράξη. Αισθάνομαι πραγματική ευτυχία, ψυχική ευφορία κάθε φορά που γράφω. Αν εγώ περνώ καλά κατά τη διαδικασία της γραφής, έχω την αίσθηση ότι ο αναγνώστης θα το εισπράξει και θα ευχαριστηθεί το βιβλίο. Η διαδικασία της συγγραφής είναι μοναδική και ανεπανάληπτη. Ζει κανείς, όταν γράφει, δυο ζωές, την πραγματική ζωή με την καθημερινότητά της και τη ζωή του βιβλίου. Πρόκειται για ένα θαύμα, να δίνει κανείς υπόσταση και ζωή εκ του μηδενός σε έναν ολόκληρο κόσμο, με το δικό του χωροχρονικό πλαίσιο.

 Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Α.Σ.: Κι εγώ ευχαριστώ πολύ!

*Το παιδικό βιβλίο «Το σκιάχτρο» του Αιμίλιου Σολωμού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

Related posts