Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
16 Οκτ 2021
Πολιτισμός

Αφροδίτη Βακάλη: «Οι ήρωές μου με καταδιώκουν, δε με αφήνουν σε ησυχία»

Με αφορμή το βιβλίο της «Χαρακιές πάνω στον χρόνο», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η Αφροδίτη Βακάλη μάς συστήνει τους ήρωές της. Μας μιλά, ακόμα, για την αγάπη και τις πολλές πτυχές της, για τον χρόνο που ναι μεν αφήνει τα σημάδια του, είναι όμως και ο καλύτερος γιατρός, αλλά και για εσωτερική μας Αλήθεια, αυτή που μας βοηθά να σταθούμε γερά στα πόδια μας.

Πώς προέκυψε ο τίτλος του βιβλίου σας «Χαρακιές πάνω στον χρόνο»; Ο τίτλος ενός βιβλίου αποτελεί πάντα μεγάλο πρόβλημα για μένα. Βασανίζομαι καιρό και αλλάζω γνώμη πολλές φορές κατά τη διάρκεια της συγγραφής του. Ίσως επειδή βαθειά μέσα μου νιώθω ότι κανείς από αυτούς δεν είναι ο κατάλληλος. Ώσπου ξαφνικά, μια λέξη, μια πρόταση ξεχωρίζει, γεννάει μια ιδέα και τότε ξέρω ότι έχω τον τίτλο μου. Ο συγκεκριμένος προέκυψε από τη φράση του κεντρικού ήρωα, του Σίμου, «Ολόκληρη η ζωή μας μια χαρακιά πάνω στον χρόνο, μια γρατζουνιά στο μπράτσο του Θεού». Και καθώς μέσα από τις σελίδες του παρακολουθούμε τις ζωές διαφόρων προσώπων, μου φάνηκε ταιριαστός. Παράλληλα, σε όλη την ιστορία συναντάμε «χαρακιές» με κυριολεκτικό και μεταφορικό χαρακτήρα. Υπάρχει το όνομα της Βασιλικής χαραγμένο σε κάθε γωνιά, σε κάθε έπιπλο του σπιτιού του Πέτρου, πάνω σε κάθε ξύλινη επιφάνεια, σημάδι της αρρωστημένης εμμονής που έχει με την κοπέλα. Καθώς και τα παράξενα χαράγματα, τα σημάδια στο πρόσωπο της Δάφνης. Και φυσικά, οι εσωτερικές χαρακιές στις ψυχές των ηρώων, αυτές που προσπαθούν να γιατρέψουν για να ορθοποδήσουν και να προχωρήσουν.

Συστήστε μας τους κεντρικούς σας χαρακτήρες. Τι άνθρωποι είναι; Οι Χαρακιές είναι ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα και υπάρχουν πολλοί ήρωες στους οποίους θα ήθελα να αναφερθώ κι ας μην είναι οι πρωταγωνιστές. Μου αρέσει πολύ να φτιάχνω χαρακτήρες, μου φαίνεται το πιο γοητευτικό κομμάτι της συγγραφής. Και συγχρόνως είναι αυτό που με ξεμπλοκάρει, όταν «κολλήσω». Φτιάχνω έναν καινούργιο ήρωα και η ιστορία συνεχίζεται. Η Δοξούλα, ο Βάκης, ο Σαράντης ανήκουν σε αυτούς τους ήρωες που με βοήθησαν να προχωρήσω και θεωρώ χρέος μου να τους αναφέρω παρόλο που είναι περιφερειακοί και όχι κεντρικοί. Και για να επιστρέψω στο ερώτημά σας, πρωταγωνιστής στο βιβλίο αυτό είναι ο Σίμος, ένα άτομο εσωστρεφές, συναισθηματικά ατελές, καθώς ένιωσε από πολύ μικρός την απόλυτη απόρριψη. Πραγματιστής, γήινος, με όλη την αγνότητα των άδολων και άγριων ψυχών. Ακολουθεί τα ένστικτά του, ανίκανος να τα ελέγξει, με αποτέλεσμα να παρασύρεται σε συγκρούσεις με τον περίγυρό του. Δυσκολεύεται να αντιληφθεί τις κοινωνικές συμβάσεις, δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από συμβατικότητες, είναι αυθόρμητος, παρορμητικός, ανίκανος να προσποιηθεί και βαθιά μοναχικός. Υπάρχει η Στασινή, με επίσης τραυματική παιδική ηλικία, χήρα, ζει μόνη και μεγαλώνει δυο παιδιά τα οποία μάζεψε απ’ τους δρόμους και τους έδωσε όλη την αγάπη και τη στοργή της. Συναντάμε τη Βασιλική, ένα κορίτσι εκπάγλου καλλονής, συνεσταλμένο, αφελές, που η σπάνια ομορφιά της αποτελεί τροχοπέδη στις σχέσεις της με τους ανθρώπους. Όλοι οι κεντρικοί ήρωες μου έχουν δύσκολη παιδική ηλικία καθώς θέλησα να αναφερθώ και στον καθοριστικό ρόλο που παίζει η μητέρα στη ζωή μας, στο πώς η ελλιπής ή προβληματική σχέση μαζί της επηρεάζει τις πράξεις, τις επιλογές και την πορεία μας γενικότερα.

Έχετε ιδιαίτερη συμπάθεια σε κάποιον από αυτούς; Περνάω πολύ καιρό με τους ήρωες μου, τους παρακολουθώ προσεκτικά και τους γνωρίζω σε βάθος, ξέρω όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα τους. Πιστεύω ότι τα συναισθήματά μου απέναντί τους είναι λίγο-πολύ ίδια με του αναγνώστη ∙ άλλοι μου είναι ιδιαίτερα συμπαθείς, άλλοι αντιπαθείς, κάποιοι με εξοργίζουν και κάποιους τους λυπάμαι. Στις Χαρακιές, ιδιαίτερη συμπάθεια έχω στον Σίμο. Με συγκινεί η μοναχικότητά του, η ανικανότητά του να προσποιηθεί, η ειλικρίνειά του και η κρυφή, ασυνείδητη ανάγκη του να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους και ας μην ξέρει πώς.

Ο χρόνος περνά και αφήνει τα σημάδια του. Μπορεί όμως και ν’ αποδειχθεί ο καλύτερος γιατρός. Τι ισχύει στην περίπτωση των ηρώων σας; Και στην περίπτωση των ηρώων μου ισχύουν όλα αυτά που προαναφέρατε. Άλλοτε τα λάθη τους, οι εσφαλμένες, οι επιπόλαιες επιλογές, άλλοτε οι πράξεις των ανθρώπων που τους πλαισιώνουν, αναπόφευκτα τους πληγώνουν και τους σημαδεύουν βαθιά. Ο χρόνος, ευτυχώς, αποδεικνύεται και για αυτούς «ο καλύτερος γιατρός». Κι αυτό συμβαίνει, όχι επειδή ξεχνούν τον πόνο ή το γεγονός που τον προκάλεσε, αλλά επειδή ωριμάζουν μέσα από τις εμπειρίες τους, καταλαβαίνουν γιατί οδηγηθήκαν σε αυτά τα λάθη, γιατί οι γύρω τους αντέδρασαν όπως αντέδρασαν και μέσα από την κατανόηση όλων αυτών, εκλογικεύεται το όποιο συμβάν, χάνει το έντονο συναισθηματικό του βάρος και γίνεται αποδεκτό. Αποδέχονται τον εαυτό τους, τα λάθη τους και προχωρούν. Έτσι λειτουργούμε οι άνθρωποι, πιστεύω. Για αυτό ο χρόνος θεραπεύει τις εσωτερικές πληγές μας, επειδή εμείς ωριμάζουμε και βλέπουμε τα γεγονότα μέσα από ένα άλλο πρίσμα. Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να συμβεί κάτι διαφορετικό στους ήρωές μου. Όχι, βέβαια, σε όλους. Όσοι δεν κατάφεραν να δουν την αιτία, να την κατανοήσουν, όσοι απέτυχαν να ωριμάσουν, οδηγήθηκαν σε άλλα μονοπάτια, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.

Γράφετε για την αγάπη που πνίγει και για εκείνη που δίνει φτερά. Πόσο λεπτή είναι αυτή η διαχωριστική γραμμή; Πολύ λεπτή, πιστεύω. Η αγάπη είναι ένα πολύ θετικό και έντονο συναίσθημα. Κι ως τέτοιο, είναι ικανή να γεννήσει και άλλα εξίσου έντονα, κάποιες φορές όμως και αρνητικά συναισθήματα, όπως η ζήλεια και η κτητικότητα. Σ’ αυτό φυσικά συμβάλλει και ο χαρακτήρας, τα βιώματα ή οι ψυχικές διαταραχές πχ. ναρκισσισμός τού κάθε ανθρώπου. Κι έτσι, αντί να είναι κινητήρια δύναμη, να προσφέρει, να στηρίζει και να εμψυχώνει ως οφείλει, μπορεί να γίνει πνιγηρή κι αρρωστημένη, εγκλωβίζοντας το άτομο και συντρίβοντας το σιγά-σιγά. Και είναι, πιστεύω, στο χέρι του καθενός να αντιληφθεί πότε η αγάπη γίνεται νοσηρή, επικίνδυνη και να απομακρυνθεί άμεσα και οριστικά. Φυσικά, αυτό είναι πολύ πιο εύκολο να το λέμε, παρά να το κάνουμε. Για αυτό βλέπουμε τόσα τραγικά συμβάντα με γυναίκες που, αφού υπέφεραν στα χέρια των συντρόφων τους, στο τέλος έχασαν και τη ζωή τους, δολοφονημένες από κάποιον που κάποτε αγάπησαν και εμπιστεύτηκαν. Και σε αυτό το σημείο ίσως να βρίσκεται και ο λόγος που δεν καταφέρνουν να απομακρυνθούν έγκαιρα. Μπαίνουν σε μια σχέση έχοντας πιστέψει στον σύντροφο τους και στα αγνά αισθήματα του, για βρεθούν ξαφνικά μπροστά σε ένα άλλο άτομο, είτε βίαιο, είτε κτητικό είτε χειριστικό. Και, φυσικά, η σύγχυση που αρχικά αυτό προκαλεί, τις αποδυναμώνει, τις παραλύει, όπως τα δυνατά φώτα του αυτοκινήτου παραλύουν τις γάτες που μένουν ακίνητες και ευάλωτες στη μέση του δρόμου αντί να τρέξουν να σωθούν. Κι εδώ, μεγάλη ευθύνη έχει το περιβάλλον, οι δικοί τους άνθρωποι, συγγενείς ή φίλοι, οι οποίοι μόλις αντιληφθούν το τι συμβαίνει, διότι κακά τα ψέματα το αντιλαμβάνονται κι ας μη θέλουν πάντα να το δεχτούν, πρέπει να τις στηρίξουν, να τις βοηθήσουν να απομακρυνθούν και να γλιτώσουν.

Μόνο η Αλήθεια είναι αυτή που μπορεί να λυτρώσει τους χαρακτήρες σας, λέτε. Πόσο δύσκολο είναι να πουν την αλήθεια, ποια τα εμπόδια και ποιο το κόστος; Το δύσκολο δεν είναι μόνο να ειπωθεί η αλήθεια, αλλά κυρίως να γίνει αντιληπτή. Και αναφέρομαι στην εσωτερική μας Αλήθεια, στο ποιοι είμαστε και τι πραγματικά ζητάμε από τη ζωή. Δεν είναι εύκολο να σκάψουμε βαθιά μέσα μας, να απομακρύνουμε τα στρώματα από προκαταλήψεις, στερεότυπα και ψευδείς εικόνες περί επιτυχίας και ευτυχίας που ο περίγυρος μας, είτε η οικογένεια, είτε η κοινωνία, έχουν εναποθέσει στον πυρήνα της ύπαρξης μας, έτσι ώστε να ανακαλύψουμε τη δική μας, καλά κρυμμένη και δυσδιάκριτη Αλήθεια. Αν, και όταν, το καταφέρουμε αυτό, μπορούμε, νομίζω, να σταθούμε γερά στα πόδια μας και να αντιμετωπίσουμε τα πάντα. Το ίδιο και οι ήρωες μου, όταν αποκτούν αυτογνωσία καταφέρνουν να ορθοποδήσουν και να εξελιχθούν. Τα εμπόδια πολλά, όσα προανέφερα, και το κόστος η επώδυνη διαδικασία στην οποία υποχρεώνονται να υποβληθούν για να ωριμάσουν, να γνωρίσουν τον εαυτό τους και να διεκδικήσουν αυτά που χρειάζονται για να ευτυχίσουν, ή έστω να ισορροπήσουν, να γαληνέψουν. Και φυσικά, κάποιοι δεν το καταφέρνουν και υφίστανται τις όποιες συνέπειες κάτι τέτοιο συνεπάγεται.

Είστε εκπαιδευτικός. Πώς βλέπετε να διαχειρίζονται οι νέοι τα θέματα που θίγετε στο βιβλίο της: τα στερεότυπα, τις προκαταλήψεις, την Αλήθεια, τον σεβασμό της ελευθερίας και της αυτοδιάθεσης του άλλου; Πιστεύω ότι οι νέοι έχουν πάντα την προδιάθεση να είναι αντισυμβατικοί. Αν μη τι άλλο, ως μια μορφή επανάστασης προς το κατεστημένο. Μια επανάσταση που ως νεαροί έφηβοι την έχουν ανάγκη για να γνωρίσουν τον εαυτό τους και αργότερα τη νιώθουν σαν υποχρέωση για να διαφοροποιηθούν ως γενιά. Παρόλα αυτά, δεν παύουν να είναι μέλη μιας κοινωνίας που τόσο τα στερεότυπα όσο και οι προκαταλήψεις επικρατούν και διέπουν τις σχέσεις των ανθρώπων. Μεγαλώνουν μέσα σε συγκεκριμένες οικογένειες, με συγκεκριμένες αντιλήψεις κι όπως είναι φυσικό, τις περισσότερες φορές, όχι μόνο επηρεάζονται από τα «πιστεύω» αυτής της οικογένειας, αλλά, ακούσια ή εκούσια, τα ενστερνίζονται. Για αυτό άλλωστε και τα περισσότερα κοινωνικά προβλήματα διαιωνίζονται. Θα ήταν πολύ ευχάριστο να τα βλέπαμε να εξαφανίζονται επειδή οι νέοι τα έχουν αποτινάξει από πάνω τους ή ξεριζώσει από μέσα τους. Δυστυχώς, όμως, αυτό δε συμβαίνει, ούτε έχει συμβεί σε κάποια γενιά στο παρελθόν. Γίνονται μικρά, πολύ μικρά βήματα κάθε φορά. Για αυτό πιστεύω ότι έχει μεγάλη σημασία η μόρφωση και η παιδεία. Μόνο αυτές μπορούν να ευρύνουν τον οπτικό ορίζοντα του ατόμου, να το απεγκλωβίσουν από στερεότυπα και προκαταλήψεις, να του εμφυτέψουν τον σεβασμό προς τον συνάνθρωπο, προς την ελευθερία και την αυτοδιάθεση, όχι μόνο του άλλου αλλά και του εαυτού τους. Η μόρφωση εκείνη που γεννά την ελεύθερη σκέψη, την απαλλαγμένη από ό,τι στρεβλό έχει εμφυσήσει μέσα μας η κοινωνία, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος για να στηρίξουμε την πρόοδο και την εξέλιξη μας, όχι μόνο σαν άτομα, αλλά και σαν σύνολο.

Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια; Έχετε ξεκινήσει το επόμενο βιβλίο σας; Αν ναι, μπορείτε να μας δώσετε λίγες πληροφορίες γι’ αυτό; Έχω ήδη ξεκινήσει μια ακόμη αστυνομική ιστορία με τον αστυνόμο Σκιαδά από τις «219 ημέρες βροχής». Έχω το περιβάλλον, το θύμα μου, διάφορα πρόσωπα που το πλαισιώνουν. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι με επισκέπτονται χαρακτήρες από άλλες ιστορίες, επιμένοντας να αφήσω στην άκρη ό,τι γράφω και να ασχοληθώ μαζί τους. Συγχρόνως, υπάρχει και ένα αντικείμενο που έχει καρφωθεί στο μυαλό μου και δεν μπορώ να το αγνοήσω, όσο κι αν προσπαθώ. Μπορεί να ακούγονται παράλογα όλα αυτά, αλλά έτσι βιώνω εγώ τη σχέση μου με τους ήρωες ∙ με καταδιώκουν, δε με αφήνουν σε ησυχία. Και ειλικρινά, δεν ξέρω ακόμη πώς θα προχωρήσω, άρα δεν μπορώ να σας πω κάτι περισσότερο.


«Χαρακιές πάνω στον χρόνο»: Ένα δυνατό μυθιστόρημα από την Αφροδίτη Βακάλη

Η αγάπη που σε πνίγει και εκείνη που σου δίνει φτερά για να πετάξεις. Οι επιλογές που σε ακολουθούν. Οι κοινωνικές συμβάσεις, η αντισυμβατική στάση απέναντι στη ζωή. Η βία και το χάδι. Οι προκαταλήψεις και η άδολη αποδοχή…

Στο νέο της μυθιστόρημα «Χαρακιές πάνω στον χρόνο» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η Αφροδίτη Βακάλη μιλά για έναν μονόδρομο. Αυτόν της Αλήθειας. Της Αλήθειας της ψυχής. Αυτή μονάχα μπορεί να λυτρώσει τους ήρωές της. Κρύβεται μέσα τους, αδυνατούν όμως να την δουν. Θα τα καταφέρουν άραγε; Η απάντηση ξεδιπλώνεται σελίδα-σελίδα, μέσα από την δυνατή της ιστορία που υπόσχεται να σας κρατήσει άριστη συντροφιά αυτό το καλοκαίρι.

Πληροφορίες για το βιβλίο

Τίτλος: Χαρακιές πάνω στον χρόνο Συγγραφέας: Αφροδίτη Βακάλη Εκδόσεις: Ψυχογιός Είδος: Μυθιστόρημα Σελίδες: 352 ISDN: 978-618-01-3044-7

Λίγα λόγια…

… για την πλοκή

Μια κοπέλα, εγκλωβισμένη σ’ ένα σπίτι που έχει παντού χαραγμένο τ’ όνομά της, ασφυκτιά μέσα στον γάμο της, στη φυλακή που αντί για σίδερα έχει λέξεις. Ένας άντρας, μεγαλωμένος με τη ρετσινιά του «μπάσταρδου», μοναχικός, σκληρός, συναισθηματικά λειψός, ακροβατεί στο περιθώριο μιας κοινωνίας που από νωρίς τον απορρίπτει και τον εχθρεύεται. Ένας έρωτας, μια αμοιβαία ανάγκη, μια φυγή και ένα άδοξο τέλος.

Δεκαπέντε χρόνια μετά, ένας ξένος, ταλαιπωρημένος απ’ το ταξίδι, βρίσκει θαλπωρή και καταφύγιο στο σπίτι μιας γυναίκας που είναι γεννημένη ν’ αγαπά, να προσφέρει, να γαληνεύει τους ανθρώπους. Πιο πέρα, στο δάσος, η Ελισσώ. Γιάτρισσα, μαΐστρα, κατέχει τη Γνώση, τη Σοφία της ζωής. Ρίχνει τους ρούνους και βλέπει το πριν και το μετά. Μα δεν τα βλέπει όλα… Ένα μυστικό. Ένας γρίφος, που ζητάει να λυθεί. Ψυχές ταραγμένες που προσπαθούν να ισορροπήσουν, να βρουν τον σκοπό τους και να γιατρευτούν. Μόνος δρόμος, η

Αλήθεια∙ αυτή που κρύβεται μέσα τους κι αδυνατούν να δούνε. Αυτή μονάχα μπορεί να τους λυτρώσει. Η Αλήθεια της ψυχής. Τίποτα πέρα απ’ αυτήν, τίποτα χωρίς αυτήν…

… για τη συγγραφέα Η Αφροδίτη Βακάλη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965 και είναι εκπαιδευτικός. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και αρχικά εργάστηκε διδάσκοντας αγγλικά σε φροντιστήρια. Το 1997 διορίστηκε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, όπου υπηρετεί μέχρι σήμερα, ζώντας μόνιμα στη Μύκονο. Έχει γράψει τρία μυθιστορήματα, «Και γύρω τους η θάλασσα», «219 ημέρες βροχής», και «Χαρακιές πάνω στον χρόνο», τα οποία κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Related posts