Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
18 Οκτ 2018
Απόψεις

111 χρόνια από τη γέννηση του (8 /3/1907) και 20 χρόνια από το θάνατό του (23 /4/1998) 

Ευσυγκίνητος και συναισθηματικός, η άλλη όψη του σκληρού, αυστηρού και λιτού Κων. Καραμανλή, που δεν γνωρίσαμε. Έδινε την εντύπωση σκληρού πολιτικού, κι όμως, ήταν στιγμές που έκλαιγε σαν μικρό παιδί…

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη

Στον τάφο του Κων. Καραμανλή έχει χαραχθεί η φράση : « Για να δικαιώσω το πέρασμά μου από τον κόσμο αυτό, αφιέρωσα τη ζωή μου  στην υπηρεσία του Ελληνικού λαού». Και συχνά ο ίδιος έλεγε : «Στέγνωσα την ψυχή μου για να υπηρετήσω σωστά αυτόν τον τόπο»…

Οι προσωπικές αυτές θυσίες, έδιναν στον πολύ κόσμο την εντύπωση, ότι ο Καραμανλής ήταν σκληρός, αυστηρός (ακόμα και με τον εαυτό του) και λιτός. Με άλλα λόγια, θα νόμιζε κανείς πώς ερχόταν κατ’ ευθείαν από τους σκληροτράχηλους Δωριείς. Λειτουργούσε με τους συνεργάτες του, όπως ένας πολύ καλός σκηνοθέτης, ο οποίος προσπαθεί να βγάλει από τους ηθοποιούς και την τελευταία ικμάδα του ταλέντου τους, για να έχει το ποθητό αποτέλεσμα.

Είναι η στιγμή που λέει τη φράση : « … υπάρχει μία και μόνο Μακεδονία και η Μακεδονία αυτή, είναι ελληνική!» και τα δάκρυα του έτρεχαν ποτάμι…

Ο Καραμανλής, μπορεί να έδινε προς τα έξω αυτή την εντύπωση, του σκληρού και πρακτικού ανθρώπου, αλλά κατά βάθος ήταν βαθιά συναισθηματικός κι ευσυγκίνητος.

Όταν βρισκόταν μόνος, η ψυχή του λύγιζε, το συναίσθημα τον κυρίευε και τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα. Ποτέ όμως δεν ήθελε να κλάψει και δεν το επέτρεπε στον εαυτό του, μπροστά στους άλλους. Όταν πήγαινε στο χωριό του  την Πρώτη Σερρών, κλεινόταν στο δωμάτιο που μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια, να φέρνει στο νου του  τον Μακεδονομάχο Πατέρα του Γιώργη και τα δάκρυα του να κυλούν στο πρόσωπο του.

 

Τα ελληνόπουλα τον υποδέχονται στη Νέα Υόρκη  κι όταν έψαλαν τον Εθνικό μας ύμνο, τον κατέλαβε έντονη συγκίνηση…

Σπάνια πήγαινε σε κηδείες φίλων του για να αποφύγει την συγκίνηση. Η μοναδική εξαίρεση ήταν στην κηδεία του πολύ στενού του φίλου και συνεργάτη Κωνσταντίνου Τσάτσου, στις 9 Οκτωβρίου 1987 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Και πήγε, αφού η Ιωάννα Τσάτσου, είχε ζητήσει η κηδεία να γίνει σε στενό οικογενειακό κύκλο, όπως ήταν  και η επιθυμία του  εκλιπόντος συζύγου της, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητος.

Τα πρόσωπα που παραβρέθηκαν, δεν ξεπερνούσαν τα δέκα. Η απώλεια του φίλου, συγκλόνισε τον Καραμανλή. Τα μάτια του ήταν συνεχώς βουρκωμένα. Και όταν ο ιερέας έψαλε το «δεύτε τελευταίον ασπασμόν», οι παρευρισκόμενοι είδαν έναν άλλο Καραμανλή, που δεν τους είχε συνηθίσει ποτέ. Κλαίγοντας απαρηγόρητα, έπεσε στην αγκαλιά της Ιωάννας Τσάτσου, μη μπορώντας  να συγκρατήσει την συγκίνησή του.

 

Ο Καραμανλής ορκίζεται πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας και ο Γεώργιος Ράλλης περιγράφει την συγκίνηση του…

Η στιγμή εκείνη για τον Καραμανλή ήταν η εκπλήρωση του χρέους απέναντι στο φίλο, που τον τίμησε με εμπιστοσύνη  και φιλία που άρχισε στην διάρκεια της γερμανικής κατοχής και σφυρηλατήθηκε τα μεταπολεμικά χρόνια.

Τιμούσε ο Καραμανλής τους πιστούς του φίλους, τους αγαπούσε κι έκλαιγε όταν τους αποχωριζόταν, όπως στην περίπτωση του στρατηγού Σόλωνα Γκίκα.

 

Με τον Κων. Τσάτσο, που στην κηδεία του δεν άντεξε κι άρχισε να κλαίει αγκαλιά με την Ιωάννα Τσάτσου…

Πιστός και αφοσιωμένος φίλος του ήταν ο Γκίκας. Τον στήριξε όταν πρωτόγινε πρωθυπουργός,  από την θέση του  Αρχηγού ΓΕΣ το 1955. Και όταν αποστρατεύτηκε, πολιτεύθηκε με την ΕΡΕ. Μετά την μεταπολίτευση, ο Γκίκας ανέλαβε το Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως και όταν  αποφάσισε τον Γενάρη του 1976 να αποσυρθεί, αφού έφερε εις πέρας το δύσκολο έργο του τομέα της Δημοσίας Τάξεως, πήγε στο Πολιτικό Γραφείο να υποβάλει την παραίτησή του. Το τί συνέβη,  μου το διηγήθηκε ένας επίσης στενός φίλος και συνεργάτης του Καραμανλή, και ο πιο τίμιος και παρεξηγημένος για την φιλαλήθεια του πολιτικός, Γεώργιος Ράλλης :

« Τον Καραμανλή τον έχω ζήσει σε πολύ κρίσιμες στιγμές καθώς και σε περιόδους μεγάλων επιτυχιών. Πάντοτε κατάφερνε να κρύβει την συγκίνησή του όταν δεν ήταν μόνος. Το λέω αυτό, γιατί όταν είχε δεχτεί τον Σόλωνα Γκίκα για να κάνει δεκτή την παραίτησή του, μπήκα στο γραφείο του αμέσως μετά την συνάντησή τους, χωρίς να αναγγελθώ και τον βρήκα να σκουπίζει τα δάκρυά του, που έτρεχαν ποτάμι στο πρόσωπό του.

Μόλις με είδε, μου είπε με φωνή που έτρεμε : « Γερνάω Γιώργη και συγκινούμαι εύκολα». Επειδή διέκρινα κάποια ντροπή στα λόγια του, απάντησα πως, είναι φυσικό να συγκινείται, αφού τελειώνει μια συνεργασία που κράτησε πάνω από είκοσι χρόνια και άλλωστε δεν είναι καμιά ντροπή να αισθάνεται κανείς έτσι. Αντίθετα, είναι ανθρώπινο αυτό το συναίσθημα και δεν έχει καμιά σχέση με την ηλικία…».

Ο Γ. Ράλλης θυμάται να είδε και άλλη φορά τον Καραμανλή συγκινημένο. Οταν αποχώρησε από την ηγεσία του κόμματος της Ν.Δ. και εξελέγη Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας . Ηταν Μάϊος του 1980. Λίγο πριν την τελετή της ορκωμοσίας ήταν βουρκωμένος. Κάτι τον έπνιγε. Ένοιωθε μια μοναξιά και ας ήταν τριγυρισμένος από πλήθος φίλων και συνεργατών του.

– «Στην τελετή δεν δάκρυσε, αλλά για πρώτη φορά τον είδα μπροστά στον κόσμο να είναι κατάχλωμος και το χέρι του κατά την ορκωμοσία να τρέμει ελαφρά», διηγείται ο Γιώργος Ράλλης. «Όταν μείναμε μόνοι στο Πολιτικό Γραφείο, περιμένοντας την ώρα της κατάθεσης στεφάνου στον Άγνωστο Στρατιώτη, η όλη του συμπεριφορά έδειχνε πως αισθανόταν εξαιρετικά συγκινημένος…».

 


Ο Καραμανλής συγκινήθηκε έντονα, όταν μπήκε στο γραφείο του για να τον αποχαιρετήσει ο φίλος του στρατηγός Σόλων Γκίκας.

Δυο χρόνια νωρίτερα, τον Μάϊο του 1978,ο Κων. Καραμανλής δεν θα μπορέσει να συγκρατήσει τα δάκρυά του στη Νέα Υόρκη, μπροστά στα Ελληνόπουλα που τον υποδέχθηκαν ως πατριάρχη των Ελλήνων. Ντυμένα με φουστανέλες και κρατώντας στα χέρια ελληνικές και αμερικανικές σημαίες, υποδέχθηκαν  με θερμότατες εκδηλώσεις αγάπης τον τότε πρωθυπουργό. Και όταν τα παιδιά του είπαν  «σ΄ αγαπάμε και θα σ΄ αγαπάμε πάντα γιατί υπερασπίζεις την πατρίδα μας»,  ο Καραμανλής ίσως βρήκε στα λόγια εκείνα των παιδιών την ηθική δικαίωση. Βουρκωμένος τα πλησίασε αγκάλιασε ένα από αυτά και το φίλησε για να τα ευχαριστήσει.

Έκπληκτα τότε είδαν τα ελληνόπουλα, τον μεγάλο εκείνο ηγέτη που θεωρούσαν πατέρα του έθνους να δακρύζει μπροστά τους και να διαισθάνεται το μεγάλο φορτίο  του καθήκοντος και του χρέους που είχε στους ώμους του.

Με τον φίλο του Τάκη Χόρν, που μόλις έμαθε τον θάνατο του ( τέσσερις μήνες μετά έφυγε  και ο ίδιος…) κλείστηκε στο δωμάτιο του κι έκλαιγε τον χαμό του…

Το ίδιο έγινε και στον Καναδά. Στην Αυστραλία όταν άρχισαν τα παιδιά να ψάλουν τον εθνικό ύμνο, οι τεχνικοί και ο κάμεραμαν της ΕΡΤ τον είδαν συγκινημένο, κατέβασαν τις κάμερες και ο Καραμανλής γύρισε αλλού το πρόσωπο του για να μην τον δουν συγκινημένο. Μόλις  όμως τον είδαν τα μέλη της αποστολής αλλά και οι  ελληνοαυστραλοί, δεν μπόρεσαν να κρατηθούν κι άρχισαν να κλαίνε όλοι από συγκίνηση.

Από τότε, άλλη μια φορά, κατά την διάρκεια της θητείας του ως Προέδρου της Δημοκρατίας, μπροστά στο πλήθος, δεν θα συγκρατήσει τα δάκρυά του από την έντονη συγκίνηση.

Ηταν 28 Απριλίου 1992. Το αεροπλάνο της γραμμής τον έφερε στη Θεσσαλονίκη από την Αθήνα. Τον υποδέχθηκαν πλήθη λαού και οι δημοσιογράφοι με τις κάμερες.

 

Με τον συγγραφέα του παρόντος Τάσο Κοντογιαννίδη, όταν του έφερνε νέα από την ιδιαίτερη πατρίδα, που νοσταλγούσε…

Το «μακεδονικό θέμα» την εποχή εκείνη, συγκινούσε έντονα τους Έλληνες- που δυστυχώς σήμερα είναι και πάλι στο προσκήνιο και συγκινεί πολύ μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού. Η τότε κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη έδινε σκληρές μάχες σε όλα τα μέτωπα για να πείσει τους δύσπιστους ξένους φίλους και συμμάχους, να δεχθούν τις δίκαιες ελληνικές θέσεις. Αλλά εκείνοι, αγρόν ηγόραζαν… Άλλοτε κατανοούσαν και άλλοτε θεωρούσαν υπερβολική την ελληνική ευαισθησία.

Αυτή η αχαρακτήριστη στάση των  συμμάχων και συνεταίρων μας στην τότε ΕΟΚ, εξόργιζε τους πάντες και κυρίως τον πρώτο πολίτη της χώρας Κωνσταντίνο Καραμανλή. Έτσι, μόλις οι δημοσιογράφοι τον πλησίασαν για να του πάρουν κάποια δήλωση για την παρουσία του στην πρωτεύουσα της Μακεδονίας Θεσσαλονίκη, το χαμόγελο από την λαμπρή υποδοχή που του έκαναν, χάθηκε μονομιάς από το πρόσωπό του. Πήρε σοβαρό ύφος και άρχισε να λέει :

«… Ελπίζω, να καταλάβουν οι σύμμαχοι και εταίροι μας, επι τέλους, ότι υπάρχει μία και μόνο Μακεδονία…» Και με βουρκωμένα τα μάτια και φωνή τρεμάμενη πρόσθεσε « και η Μακεδονία αυτή… είναι… Ελληνική !». Ολοι παγώσαμε, καθώς τον βλέπαμε να κλαίει από την έντονη συγκίνηση, από την αδικία που γινόταν πάνω σε ένα ευαίσθητο εθνικό θέμα, που πλήγωνε τους Έλληνες.

Αυτός ήταν ο Καραμανλής. Σοβαρός και χαμογελαστός. Σκληρός και ευαίσθητος. Ένα περίεργο κράμα ανθρώπου που θυσίασε από την ανθρωπιά του όλα τα υπέρ και κράτησε όλα τα κατά. Θυσίασε την προσωπική ευτυχία και κράτησε την προσωπική του δυστυχία, συναισθηματική υπερευαισθησία, λογική υπεραυστηρότητα, απόλυτη συνέπεια, υπευθυνότητα, σοβαρότητα, αυτά που γράφουμε στην αρχή.

Ο πολιτικός Καραμανλής, είναι ο άνθρωπος που κλαίει. Ενας δημόσιος άνδρας, που κλαίει όπως ενας ιδιώτης, που μέσα από τα βάθη της ψυχής του αναβλύζει το δάκρυ και πηγάζει η μελαγχολία. Ο Αχιλλέας κλαίει για τον χαμό του φίλου του Πατρόκλου. Ο Καραμανλής κλαίει για τον χαμό των φίλων του, του Αλέξη Μινωτή, του Κων. Τσάτσου, του Κων. Παπακωνσταντίνου, του Σόλωνα Γκίκα, του  Τάκη Χόρν… Αυτός ήταν ο Καραμανλής. Ένας άνθρωπος ευαίσθητος, ευσυγκίνητος, όπως όλοι μας…

( Σ.Σ. Ευχαριστούμε το «΄Ιδρυμα Κων. Γ.  Καραμανλής» για τις φωτογραφίες που μας πρόσφερε)

Τάσος Κ. Κοντογιαννίδης

akontogiannidis@yahoo.gr

Στη βασική φωτογραφία : Ο Κων. Καραμανλής, ο ηγέτης!  

 

Related posts