Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
20 Οκτ 2019
Ελλάδα

Οι ζογκλέρ της… ασφάλτου

 

 

Η παρουσία τους ήταν απαραίτητη στους ευγενείς και βασιλιάδες, καθώς τους διασκέδαζαν σε επίσημες τελετές και συμπόσια.

Ωστόσο, οι επαγγελματίες ζογκλέρ ήταν αναγκασμένοι να ταξιδεύουν συχνά, αναζητώντας κοινό για να παρουσιάσουν την τέχνη τους.

Όταν ο άντρας και η γυναίκα ήρθαν σε ερωτική επαφή για πρώτη φορά, ο «καρπός» τους ονομάστηκε παιδί. Όταν δύο άνθρωποι αποφάσισαν να δοκιμαστούν στο ποιος μπορεί να ισορροπήσει στη μύτη για περισσότερη ώρα ένα κοντάρι, η τέχνη ονομάστηκε juggling. Κάπως έτσι ξεκινά η ιστορία των ζογκλέρ, που ξετυλίγεται ανάμεσά μας εδώ και πολλούς αιώνες. Στην αρχή ξεκίνησε ως παιχνίδι επιδεξιότητας και διασκέδασης των βασιλικών οικογενειών και των ανθρώπων της αυλής τους, αλλά στην ουσία πρόκειται για μια διαρκή άσκηση της ικανότητας συγκέντρωσης, της βελτίωσης αντίληψης του χώρου και φυσικά της εκγύμνασης μέσα από τη μαγεία ενός συγκεκριμένου ρυθμού. Για την ιστορία αξίζει μάλιστα να αναφέρουμε πως στις αιγυπτιακές τοιχογραφίες εικονίζονται άντρες και γυναίκες να παίζουν με μπάλες, ενώ οι ζογκλέρ αναφέρονται τόσο σε αρχαία, όσο και σε μεσαιωνικά κείμενα.

 

Η μουσική, ο χορός και το θέατρο έχουν εμπλουτίσει τη μορφή του juggling, χαρίζοντας πολυπλοκότητα και ποικιλία και μετατρέποντάς το συγχρόνως σε ένα πολύ δημοφιλές θέαμα. Σήμερα, πέραν από κάποιους τυχερούς καλλιτέχνες του είδους, που ζουν σε χώρες όπου λειτουργούν με επιτυχία τα λεγόμενα juggling θέατρα ή μοντέρνα τσίρκα και προσφέρουν ένα εντυπωσιακό θέαμα, οι υπόλοιποι τριγυρνούν απλά στους δρόμους, εξασφαλίζοντας εκεί το μεροκάματο της επιβίωσής τους. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση οι εμπορικοί πεζόδρομοι και οι μεγάλες πλατείες της Αττικής, όπου καθημερινά διέρχονται και συχνάζουν χιλιάδες άνθρωποι.

 

Κατεβαίνοντας, λοιπόν, για μια βόλτα στο Σύνταγμα και στην Ερμού, συναντήσαμε και εμείς έναν ζογκλέρ. Φορούσε ξυλοπόδαρα και είχε βαμμένο το πρόσωπο του ως κλόουν. Μοίραζε μπαλόνια σε παιδιά και μεγάλους και χάριζε χαμόγελα σε όσους σταματούσαν τις αγορές τους για να μιλήσουν, να σχολιάσουν ή και να θαυμάσουν ακόμα τις δυνατότητές του να στέκεται επί ώρες και να περπατά επάνω σε δυο ξυλοπόδαρα ύψους ενός μέτρου το καθένα. Έτσι, τον πλησιάσαμε και εμείς και αφού μας χάρισε ένα μπαλόνι μαζί με ένα πλατύ χαμόγελο, δέχτηκε και να μας πει τη δική του ιστορία.

 

Κοιτώντας μας «αφ’ υψηλού», μας είπε ότι τον λένε John Luis Buchan και έρχεται από τη μακρινή Σκωτία. Βρίσκεται στην Ελλάδα περισσότερα από δέκα χρόνια, εξασκώντας αυτή την τέχνη από τότε που ήταν παιδί. Η οικονομική κρίση αναφέρθηκε πολλές φορές στην κουβέντα μας, αλλά όπως μας εξήγησε διάλεξε αυτή τη δουλειά από αγάπη. Μάλιστα, ο «Σκωτσέζος», όπως τον φωνάζουν πλέον οι φίλοι στη γειτονιά του, αν και κατέχει πτυχίο στην μηχανολογία, δεν θέλησε ποτέ να ασχοληθεί με δουλειά γραφείου, αλλά με αυτό που κάνει σήμερα, σκορπώντας χαμόγελα στον κόσμο μέσα από την τέχνη του juggling.

 

Όντας παντρεμένος με ένα παιδί, ο ζογκλέρ της οδού Ερμού προσπαθεί σήμερα να βγάλει τα προς το ζην δίνοντας παραστάσεις σε παιδότοπους και παιδικά πάρτι από την Αθήνα μέχρι και τα νησιά του Αιγαίου. «Τα μπαλόνια μου δεν έχουν τιμή και ο καθένας μου δίνει ό,τι θέλει, καθώς τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Με καλούν σε παιδότοπους και για μία ώρα μου δίνουν 15 ευρώ. Μάλιστα, όταν είναι μακριά από το σπίτι μου, προτιμώ να μην πηγαίνω με το αμάξι, γιατί η βενζίνη κοστίζει ακριβά», μας δήλωσε ο ίδιος. Ο «Σκωτσέζος» δεν παρέλειψε όμως να αναφερθεί και στην αντιμετώπιση του κόσμου, σημειώνοντας ότι «κάποιοι είναι καλοί, αλλά όχι όλοι. Ίσως βέβαια επειδή σήμερα δεν έχουν χρήματα, αλλά σίγουρα παλιότερα ήταν καλύτερα. Οι άνθρωποι, στο σύνολό τους, χαμογελούσαν περισσότερο, κάτι που τώρα δεν το βλέπεις συχνά. Εγώ όμως θα προσπαθώ, γιατί αγαπώ αυτό που κάνω, παρόλο που κρύβει και πολλούς κινδύνους».

 

Όση ώρα στεκόμουν δίπλα του παρατηρούσα τον κόσμο και προσπαθούσα να τον βάλω στην κουβέντα μας. Άνθρωποι που περπατούσαν αφηρημένοι, όταν τον έβλεπαν μπροστά τους, έμοιαζαν να ξυπνάνε από τις σκέψεις τους και να απολαμβάνουν το χαμόγελο, που τους πρόσφερε. Ωστόσο, όποια στοιχεία και αν συντελούν στο να αποκαλούμε ένα επάγγελμα «τέχνη», το σίγουρο είναι ότι οτιδήποτε σου προκαλεί συναισθήματα στο αντίκρισμά του μπορεί και να αποτελεί μία σύγχρονη εκδοχή της. Πάντως, όταν η χαρά είναι το συναίσθημα που τόσο χρειαζόμαστε, τότε οι ζογκλέρ της… ασφάλτου μπορούν να θεωρηθούν και «θεραπευτές» της ψυχής μας, εκτός από καλλιτέχνες, διεκδικώντας όχι άδικα την ανταμοιβή που τους αξίζει.

 

Related posts