Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
17 Ιούν 2021
Πολιτισμός

Κώστας Στοφόρος:Με ενοχλούν οι συγγραφείς που υιοθετούν μια ψευδο-νεανική γλώσσα

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Κώστας Στοφόρος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Έχει εργαστεί επί σειρά ετών στην τηλεόραση. Συνεργάζεται με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, και γράφει στο διαδίκτυο, σε εφημερίδες και περιοδικά κυρίως για θέματα βιβλίου και πολιτισμού.

Έχει γράψει τη σειρά βιβλίων «Ημερολόγιο ενός πατέρα», παραμύθια και ιστορίες για παιδιά και νέους, αλλά και βιβλία για ενηλίκους. Συμμετέχει με κείμενά του σε συλλογικά έργα, ενώ έχει επίσης μεταφράσει, σε συνεργασία με τη Χριστίνα Μαρκουλάκη, το παραμύθι του Hans Christian Andersen Το σπαρματσέτο, εκδόσεις OpenBook, 2013. Έχει δημιουργήσει την «Παραμυθοκουζίνα» σε συνεργασία με τη ζωγράφο Στεφανία Βελδεμίρη. Φτιάχνει παραμύθια μαζί με τα παιδιά με τη «Μαγική Τράπουλα» και εκπονεί εκπαιδευτικά προγράμματα.

Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού-Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ).

Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Ο Κώδικας της Λέρου – περιπέτεια στο νησί της Άρτεμης (2016), Η πέμπτη πόλη των Δωριέων – περιπέτεια στην Γκιώνα (2017), Στα ίχνη του Ομήρου – περιπέτεια στη Χίο (2018) και Η Σπηλιά του Δράκου – περιπέτεια στην Καστοριά (2019). 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κώστα πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο εφηβικό βιβλίο σου με τίτλο «Η σπηλιά του δράκου». Πρωταγωνιστεί η ίδια παρέα των παιδιών που υπήρχε στα προηγούμενα βιβλία σου;

ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΟΦΟΡΟΣ: Πράγματι. Είναι η παρέα που γνωρίσαμε για πρώτη φορά με το βιβλίο «Η κούπα του Πτολεμαίου -περιπέτεια στο Πόρτο Ράφτη» που κυκλοφόρησε από το Ιπτάμενο Κάστρο. Στη συνέχεια τα βιβλία εκδόθηκαν από τον Κέδρο, όπως και η «Σπηλιά του Δράκου». Είναι «Ο Κώδικας της Λέρου- περιπέτεια στο νησί της Άρτεμης», «Η πέμπτη πόλη των Δωριέων -περιπέτεια στη Γκιώνα» και «Στα ίχνη του Ομήρου- περιπέτεια στη Χίο».

Βεβαίως αν και παραμένει ένας βασικό πυρήνας, ήδη από τον «Κώδικα» προστέθηκαν δυο αδέρφια, ο Ιάσονας και ο Σάββας που έκτοτε έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις περιπέτειες. Στην «Πέμπτη πόλη των Δωριέων» έκανε την εμφάνισή του και ο αστυνόμος Παπαγεωργίου που κι αυτός προστέθηκε στην παρέα. Σε κάθε τόπο υπάρχουν και ήρωες που προστίθενται στην παρέα μας.

Ο κακός όλων των μέχρι τώρα βιβλίων, ο Βέλγος μεγιστάνας Κουρτ Βίντερ, στη «Σπηλιά του Δράκου» παραχωρεί τη θέση του στον …διάδοχό του.

Η αλήθεια είναι πως μεγαλώνω τα παιδιά από βιβλίο σε βιβλίο, ακολουθώντας το πέρασμα του χρόνου. Έχουν γίνει σαν δεύτερη οικογένειά μου  καθώς ζω μαζί τους τα μυστήρια, τις φιλίες, τους έρωτες, τους καβγάδες, τις όμορφες και τις δύσκολες στιγμές τους.

Όταν έγραφα το πρώτο βιβλίο δεν το φανταζόμουν. Τώρα δυσκολεύομαι πολύ να τους αποχωριστώ, αν και γνωρίζω πως κάποια στιγμή πρέπει να γίνει κι αυτό.

Όπως και οι γονείς που ξέρουν πως κάποια στιγμή τα παιδιά τους θα φύγουν από το σπίτι και θα ζήσουν τη δική τους ζωή…

Μ.Γ.: Ποια είναι η σπηλιά του δράκου που αναφέρεται στον τίτλο;

Κ.Σ.: Η σπηλιά του Δράκου είναι ένα πραγματικά πανέμορφο σπήλαιο δίπλα στη λίμνη της Καστοριάς. Έχει εντυπωσιακούς σταλακτίτες και σταλαγμίτες -ένας από αυτούς που θυμίζει πράγματι Δράκο, έδωσε και το όνομα στο σπήλαιο.

Περιλαμβάνει επτά υπόγειες λίμνες μοναδικής ομορφιάς. Όταν βρέθηκα εκεί για πρώτη φορά πριν από τρία χρόνια, ένιωσα αμέσως πως θα μπορούσε να είναι το σκηνικό μιας περιπέτειας!

Υπάρχει κι ένας σχετικός μύθος που έχω περιλάβει στο βιβλίο, αν και έχω βάλει και μια δική μου -φανταστική- εκδοχή.

Κανονικά ίσως θα έπρεπε να ονομάζεται «Το σπήλαιο της αρκούδας», αφού εντός του ανακαλύφθηκαν οστά της λεγόμενης σπηλαίας άρκτου ή αρκούδας των σπηλαίων (Ursus Speleaus) -είδος που έζησε στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Πλειστόκαινου και εξαφανίστηκε πριν από περίπου 10.000 χρόνια!

Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε σχετικά πρόσφατα, τη δεκαετία του ’40 κι αυτό μου έδωσε και το έναυσμα για να χτίσω τη δική μου ιστορία.

Η έρευνα και χαρτογράφηση του σπηλαίου ολοκληρώθηκε το 1969 και χρειάστηκε να περάσουν τριάντα ολόκληρα χρόνια για την αξιοποίησή του, αφού άνοιξε τις πύλες του στο κοινό στις 13 Δεκεμβρίου 2009.

Μ.Γ.: Πως επιλέγεις τον τόπο που σε κάθε νέο βιβλίο θα στείλεις τη γνωστή παιδική ομάδα;

Κ.Σ.: Διαλέγω τόπους που για διαφορετικούς λόγους έχω μια ειδική σύνδεση μαζί τους. Το Πόρτο Ράφτη, όπου ξεκίνησαν όλα είναι ο τόπος που περνάω τα καλοκαίρια εδώ και μια δεκαπενταετία κι έχουμε οργανώσει πολλές βραδιές παραμυθιού, μέσα από τις οποίες γεννήθηκε και το πρώτο βιβλίο.

Η Λέρος είναι σαν πατρίδα μου. Έχω περάσει εκεί πολλά καλοκαίρια, αλλά έχω ζήσει και σχεδόν δυο χρόνια -όλη μου τη στρατιωτική θητεία.

Η Γκιώνα και ειδικά τα Καστέλλια, όπου διαδραματίζεται η ιστορία, είναι το χωριό καταγωγής μου. Όλη μου η ζωή είναι δεμένη μαζί του…

Η Χίος είναι τόπος που αγάπησα τα τελευταία χρόνια. Την επισκέφθηκα πολλές φορές, απέκτησα καλούς φίλους, αλλά το «κλικ» έγινε σε ένα Φεστιβάλ Παραμυθιού όπου ήμουν καλεσμένος. Τότε γνώρισα τη Βολισσό και κυρίως το Άγιο Γάλας, έναν από τους πιο όμορφους και μαγικούς τόπους στην Ελλάδα.

Τη Καστοριά την είχα επισκεφθεί με τους γονείς μου, όταν ήμουν στην ηλικία των ηρώων μου. Βρέθηκα ξανά πριν από μια δεκαετία και την περπάτησα μαγεμένος απ’ άκρη σ’ άκρη. Ήδη από τότε είχα συγκλονιστεί με το μνημείο που βρέθηκε ξαφνικά μπροστά μου, αφιερωμένο στον αφανισμό των Εβραίων της Καστοριάς.

Σε όλα μου τα βιβλία, ως επίλογο, γράφω «Λίγα λόγια» που εξηγώ γιατί έγραψα το κάθε βιβλίο, που είναι ο μύθος και που η αλήθεια και παραθέτω και πηγές για όποιον θα ήθελε να μελετήσει περισσότερο το θέμα.

Στη «σπηλιά» γράφω:

«….Ένα απόγευμα τα βήματά μου με φέρνουν σε ένα σημείο με καταπληκτική θέα στη λίμνη. Βλέπω ένα μνημείο. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζω τίποτε για τους Εβραίους της Καστοριάς. Όταν διαβάζω την επιγραφή, παγώνω:

Στη θέση αυτή, στις 24 Μαρτίου 1944, οι Ναζί συγκέντρωσαν τους 1.000 Εβραίους της Καστοριάς. Τους μετέφεραν στα κρεματόρια θανάτου του Άουσβιτς (Πολωνία). Επέστρεψαν μόνο 35 επιζήσαντες.

Και δίπλα, σε μια πλακέτα, με χρυσά γράμματα, διαβάζω τα λόγια της Ρεγγίνας Κοέν, που χρησιμοποίησα ως motto και σ’ αυτό το βιβλίο:

«Τασίτσα μου, όταν διαβάσεις αυτά τα λόγια, δεν θα υπάρχω πια στη ζωή. Θα μ’ έχει φάει η ξενιτιά. Χύσε για μένα ένα δάκρυ. Αν ζω ή αν πεθάνω….».

Η φράση έμεινε χαραγμένη στο μυαλό μου, αλλά ακόμη δεν υπήρχε καμία σκέψη για κάποιο βιβλίο. Δεν είχε έρθει το «πλήρωμα του χρόνου».

Μεσολάβησαν τα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Το μνημείο αυτό επανερχόταν ωστόσο σαν φάντασμα στο μυαλό μου. Πέρασαν σχεδόν οχτώ χρόνια και ήρθε ο Μάιος του 2017 όπου με μια ομάδα τριάντα πέντε συγγραφέων και εικονογράφων παιδικών βιβλίων επισκεφθήκαμε με τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά την Καστοριά. Ήταν στο πλαίσιο του προγράμματος φιλαναγνωσίας «Η φαντασία πάει σχολείο» που υλοποιήθηκε για τέταρτη φορά στα σχολεία Π.Ε. Καστοριάς, και είχα την ευκαιρία να γίνω κι εγώ μέρος μιας πολύ σημαντικής προσπάθειας που θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα για όλους τους νομούς της Ελλάδας.

Τότε η ιδέα ενός βιβλίο έγινε επίμονη. Υλοποιήθηκε ένα χρόνο αργότερα.

Μ.Γ.: Τι μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από την ιστορία που αφηγείσαι;

Κ.Σ.: Τα παιδιά, μέσα από την περιπέτεια, χωρίς να γίνεται «βομβαρδισμός» πληροφοριών, μαθαίνουν στοιχεία για την ιστορία της Καστοριάς και της Μακεδονίας, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

Ανακαλύπτουν στοιχεία για τον πολιτισμό και τη μοναδική της φύση.

Έχω δώσει έμφαση και στο περίφημο Δισπηλιό, έναν από τους αρχαιότερους λιμναίους οικισμούς που ανακαλύφθηκαν στην Ευρώπη. Υπολόγιζαν ότι είχε κατοικηθεί για πρώτη φορά το 5500 π.Χ. Οι κάτοικοι ζούσαν σε καλύβες κατασκευασμένες πάνω σε ξύλινες εξέδρες, στηριγμένες σε πασσάλους μέσα στη λίμνη…

Ελπίζω ότι δίνω το έναυσμα για να επισκεφθούν γονείς και παιδιά την Καστοριά με τα ανάλογα ερεθίσματα.

Φυσικά η έμφαση δίνεται στον αφανισμό των Εβραίων της πόλης και με την εμφάνιση μιας νέας ηρωίδας, της Ρεβέκκας, που ήρθε για να μείνει.

Μ.Γ.: Τα βιβλία είναι ένας καλός τρόπος για να περάσουν στα παιδιά τραγικά γεγονότα της πρόσφατης ιστορίας όπως το Ολοκαύτωμα;

Κ.Σ.: Ο χρόνος που μελετούσα για το βιβλίο ήταν για μένα επίπονος και συγκλονιστικός. Ανακάλυψα πόσα δεν ήξερα για το θέμα. Οργίστηκα. Πολλές φορές δάκρυα ήρθαν στα μάτια μου.

«Ποτέ ξανά!» θα ήθελα να φωνάξω.

Δυστυχώς πέρα από τους προφανείς άθλιους και αμετανόητους της γνωστής νέο- ναζιστικής συμμορίας, είναι πολλοί οι συμπατριώτες μας που τους χαρακτηρίζει ο αντισημιτισμός.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Για το παρελθόν υπάρχει ένοχη σιωπή και «ωραιοποίηση» των γεγονότων.

Δύσκολα όμως μπορεί να εξηγήσει κάποιος γιατί σε άλλες πόλεις της Ελλάδας εξαφανίστηκε η Εβραϊκή Κοινότητα στο σύνολό της, ενώ αλλού η πλειονότητα διασώθηκε, με κορυφαίο θετικό παράδειγμα τη Ζάκυνθο. Σε σχετική έκθεση του Εβραϊκού Μουσείου είδα μια κατάπτυστη ανακοίνωση των τότε τοπικών αρχών της Κέρκυρας που πανηγύριζαν γιατί οι Εβραϊκές περιουσίες περνούν «επιτέλους» (!) στα χέρια των Ελλήνων. Για να μην πω για μια αντίστοιχα άθλια ανακοίνωση καταστηματαρχών της Θεσσαλονίκης, μετά τον πόλεμο, οι οποίοι όχι μόνον είχαν ιδιοποιηθεί εβραϊκές περιουσίες αλλά αρνιόντουσαν να τις επιστρέψουν στους νόμιμους κατόχους τους.

Οι συγγραφείς παιδιού βιβλίου μπορούμε αν συμβάλλουμε ώστε τα παιδιά να γνωρίσουν τι έγινε με το Ολοκαύτωμα για να μη ξαναζήσουμε ποτέ κάτι παρόμοιο, Γίνονται προσπάθειες τα τελευταία χρόνια και υπάρχουν μερικά βιβλία που κινούνται σε αυτή τη λογική. Η Εύα Κασιάρου και η Αργυρώ Μουντάκη -για να αναφέρω δυο καλά παραδείγματα – κινούνται σε μια τέτοια λογική γνώσης για το Ολοκαύτωμα, μέσα από τα συναρπαστικά βιβλία τους.

Μ.Γ.: Πως αντιμετωπίζουν οι έφηβοι αναγνώστες τις περιπέτειες της παρέας των παιδιών;

Κ.Σ.: Νομίζω τις βρίσκουν ενδιαφέρουσες αν κρίνω από τα όσα μου λένε στις συχνές επισκέψεις μου σε σχολεία, αλλά και από το γεγονός ότι ήδη έχουν διαβαστεί από χιλιάδες παιδιά σε όλη την Ελλάδα -ο «Κώδικας» π.χ. βρίσκεται ήδη στην  4η έκδοση. Από εκεί και πέρα, δύσκολο να μάθεις τι πραγματικά σκέφτονται. Σε μερικές εργασίες που έχουν κάνει παιδιά για το βιβλίο διακρίνω πολύ ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις.

Οπωσδήποτε τους συγκινούν πολύ οι έρωτες των ηρώων. Συχνά είναι από τα πρώτα θέματα που τους απασχολούν, πέρα από το ίδιο το μυστήριο. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δείχνουν και για τη διαδικασία της γραφής. Πως το σκέφτηκα, πως έκανα την έρευνα, πόσο χρόνο μου πήρε.

Από τις πολύ όμορφες στιγμές είναι όταν ανακαλύπτω παιδιά που με έμπνευση από τα βιβλία μου, αρχίζουν να γράφουν κάποια δική τους ιστορία.

Τα παιδιά θέλουν να συζητούν αυτά που τα απασχολούν. Ένας συγγραφέας που τους αρέσουν τα βιβλία του, γίνεται ένας ενδιαφέρον συνομιλητής. Πολύ εύκολα μπορεί να εξομολογηθούν κάτι, να μοιραστούν τον τρόπο που ζουν, να πουν για τον τόπο, τους φίλους, τα αδέρφια ή τους γονείς τους.

Και φυσικά θα ήθελαν να ζήσουν μια δική τους περιπέτεια! 

Μ.Γ.: Τι είδους βιβλία έχουν ανάγκη τα παιδιά  της προεφηβείας και εφηβείας;

Κ.Σ.: Έχουν ανάγκη βιβλία που …δεν υπάρχουν!

Το ζω με την κόρη μου που είναι στα δεκατέσσερά της, έχει διαβάσει πολύ, διαβάζει ακόμα, αλλά δεν βρίσκει βιβλία που να της «μιλάνε», παρά σπάνια.

Δεν εκδίδονται πολλά βιβλία γι’ αυτές τις ηλικίες. Ένα εκδότης μου εξομολογήθηκε πως αυτό συμβαίνει γιατί «δεν πουλάνε» καθώς το κοινό είναι μικρό. Πράγματι, ειδικά τα αγόρια μετά την ηλικία των 12 ετών συχνά σταματούν να διαβάζουν.

Είχαμε κάνει και ημερίδα στο Μουσείο με τις Σχολές Δούκα για το ζήτημα, που απασχολεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Το ερώτημα που δύσκολα απαντά κανείς είναι πως θα τα προσελκύσουμε στο βιβλίο, αγόρια και κορίτσια. Όχι χαϊδεύοντάς τους τ’ αυτιά λέω εγώ!

Λίγοι συγγραφείς τολμούν να γράψουν για «δύσκολα» θέματα. Κι όμως αυτά αναζητούν τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Θέλουν την περιπέτεια, αλλά θέλουν να ακούσουν κάτι για τις σχέσεις, για τους εθισμούς, για τα σημερινά αδιέξοδα. Χωρίς ωραιοποιήσεις. Το ζήτημα είναι κατά πόσον ένας ενήλικας μπορεί να προσεγγίσει τον κόσμο τους. Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο.

Μ.Γ.: Τι πρέπει να προσέχει ένας συγγραφέας που απευθύνεται σε παιδιά και εφήβους;

Κ.Σ.: Νομίζω το βασικό είναι να είναι ειλικρινής. Να μην προσπαθεί να γίνει αρεστός. Με ενοχλούν αφάνταστα οι συγγραφείς που υιοθετούν μια ψευδο-νεανική γλώσσα θεωρώντας ότι έτσι έρχονται κοντά στα παιδιά. Και τα ίδια τα παιδιά αντιμετωπίζουν συχνά με χλευασμό τέτοια βιβλία. Δήθεν νεανική «αργκό», ένα πασάλειμμα εκφράσεων που έχουν ψαρέψει στο διαδίκτυο και έτοιμο το «νεανικό» μυθιστόρημα. Λίγος έρωτας, λίγη ζήλια… Κάτι σαν τα παλιά «Βίπερ Νόρα». Βλέπετε υπάρχει «ροζ λογοτεχνία» και για παιδιά και εφήβους.

Προσέχουμε να λέμε την αλήθεια, αλλά χωρίς να πληγώνουμε. Να είμαστε ειλικρινείς, αλλά όχι ωμοί. Να αφήνουμε παράθυρο στην ελπίδα, αλλά χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις. Να δίνουμε έμφαση στην αξία που έχει να αγωνίζεσαι ακόμη κι αν είναι να χάσεις. Να προσέχουμε τη γλώσσα. Να μη τη φτωχαίνουμε για να προσεγγίσουμε τους νέους.

Πολλοί συγγραφείς θυμίζουν τους ενηλίκους που υιοθετούν μια γλώσσα απέναντι σε μικρά παιδιά, «μπεμπεδίστικη» η οποία επί της ουσίας υποτιμά τη νοημοσύνη τους.

Να αποφεύγουμε τα κλισέ. Δύσκολο να βρεις τον κώδικα επικοινωνίας. Σίγουρα βοηθά να θυμηθείς πως ήσουν εσύ κάποτε και να μην κουνάς το δάκτυλο σαν αυστηρός δάσκαλος. Γιατί στον αντίποδα των «νεανιζόντων» βρίσκονται οι συγγραφείς που η υπερβολική τους «σοβαρότητα» μάλλον βαθιά χασμουρητά προκαλεί. Άντε τώρα να βρεις την ισορροπία. Ακόμη κι εγώ ο ίδιος ίσως να πέφτω μέσα στις παγίδες που θέλω να αποφύγω.

Τελικοί κριτές είναι βεβαίως τα παιδιά… 

Μ.Γ.: Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να ταυτίζονται με ήρωες βιβλίων;

Κ.Σ.: Όλοι νομίζω έχουμε μια τέτοια ανάγκη. Και τα παιδιά ακόμη περισσότερο. Οι ήρωες των βιβλίων είναι το αντίδοτο σε ψεύτικους ήρωες -κατασκευάσματα των Μέσων Ενημέρωσης!

Μ.Γ.: Τι είδους πρότυπα πιστεύεις ότι έχουν τα σημερινά παιδιά;

Κ.Σ.: Λόγω της συνεργασίας μου με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, έρχομαι καθημερινά σε επαφή με παιδιά όλων των ηλικιών από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η απάντηση στην ερώτηση είναι  ωστόσο δύσκολη. Ποικίλουν πολύ τα πρότυπα των παιδιών. Υπάρχουν βεβαίως κυρίαρχα ρεύματα πραγματικής υποκουλτούρας, όπως είναι το Survivor κι άλλα τηλεοπτικά σκουπίδια, με «ήρωες» που έχουν τα παιδιά ως πρότυπα. Φοβάμαι πως μεταξύ Ντάνου και Τριβιζά, θα διάλεγαν τον Ντάνο…

Όμως υπάρχει κι εάν ισχυρότατο ρεύμα παιδιών που δεν ακολουθούν τον συρμό. Που διαβάζουν, που ανακαλύπτουν πράγματα, που ακούνε και παίζουν μουσική, που συζητάνε και έχουν ανήσυχα πνεύματα, που κάνουν ερωτήσεις.

Κάπου εκεί είναι η ελπίδα μας… 

Μ.Γ.: Οι περιπέτειες των μικρών ηρώων σου θα συνεχίσουν και με άλλα βιβλία;

Κ.Σ.: Έχω πει, αλλά δεν ξέρω αν θα καταφέρω να το τηρήσω, ότι θα υπάρξει ένα επόμενο και τελευταίο βιβλίο με τις περιπέτειες αυτής της παρέας καθώς έχουν αρχίσει να μεγαλώνουν …επικίνδυνα! Ήδη σκέφτομαι τρόπους να παρακάμψω αυτό που δήλωσα… 

Μ.Γ.: Πους σκοπεύεις να τους ταξιδέψεις;

Κ.Σ.: Η παρέα -καλώς εχόντων των πραγμάτων- θα ταξιδέψει στα Δωδεκάνησα και θα ζήσει μια νέα περιπέτεια μεταξύ Αστυπάλαιας, Σύμης και Ρόδου. Είναι ένα βιβλίο που δουλεύω -ως έρευνα – από την περασμένη χρονιά, θέλοντας να αναδείξω ένα άγνωστο στους περισσότερους δραματικό ιστορικό γεγονός.

Περισσότερα επί του θέματος, προσεχώς. 

Μ.Γ.: Θέλεις να μας δεις δυο λόγια για τις προσεχείς δραστηριότητές σου με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης;

Κ.Σ.: Κορυφαία στιγμή για το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης για τη χρονιά που έρχεται είναι σίγουρα η προβολή από το Cosmote TV/ History της σειράς ντοκιμαντέρ έξι επεισοδίων με τίτλο «Να μαθαίνω γράμματα» που αφορά στην ιστορία της εκπαίδευσης από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης μέχρι τις μέρες μας και σκηνοθετεί ο Σπύρος Λαμπρόπουλος. Είναι μια συνεργασία του Μουσείου με την Prime Time TV.

Τα γυρίσματα να σκεφτείτε ξεκίνησαν την Άνοιξη του 2018. Ταξιδέψαμε στην Κωνσταντινούπολη, στη Θεσσαλονίκη, στη Χίο, στον Βόλο, στη Λάρισα, στην Αίγινα, στη Σαλαμίνα, στη Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο και αλλού… Συγκεντρώσαμε μοναδικό αρχειακό υλικό, μαρτυρίες, συνεντεύξεις από ειδικούς, κινηματογραφικά και φωτογραφικά ντοκουμέντα. Δραματοποιήσαμε σκηνές από την ιστορία της εκπαίδευσης και αξιοποιήσαμε φυσικά τις μοναδικές συλλογές του Μουσείου, που έχουν πάρει τη θέση τους στο Ελληνικό Βιβλίο Γκίνες.

Συμπαρουσιάζουμε με την διευθύντρια του Μουσείου Δρ. Ευαγγελία Κανταρτζή που είχε και την Επιστημονική Επιμέλεια.

Ήδη σχολεία απ’ όλη την Ελλάδα έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για την προβολή του ντοκιμαντέρ. Η πρεμιέρα θα δοθεί τη Τετάρτη 4 Σεπτεμβρίου στις 9 το βράδυ.

Από εκεί και πέρα ετοιμάζουμε φέτος θεματικούς μήνες που θα περιλαμβάνουν ποικίλες εκδηλώσεις και περιπάτους. Προχωρά η συνεργασία μας με Δήμους και άλλους φορείς, ενώ δουλεύουμε και για το 4ο Φεστιβάλ Παραμυθιού που υλοποιούμε με τον Δήμο Χαλανδρίου.

Θα προστεθούν και πολλά νέα προγράμματα για σχολεία και ενηλίκους.

Ήδη δουλεύω έναν νέο περίπατο μυστηρίου με πολλές εκπλήξεις!

*Το παιδικό-εφηβικό βιβλίο «Η σπηλιά του δράκου» του Κώστα Στοφόρου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

Related posts