Επιστροφή στην κορυφή
Τρίτη, 30 Μαι 2017
 
 

Νάξος… όλο το νησί σε μια κορνίζα…

Κυριακή, 26 Ιούλιος 2015 - 10:15

-a Μέγεθος κειμένου +A





Γράφει η Δήμητρα Τράκα

 

Θα ήταν άδικο για οποιοδήποτε άλλο νησί της Ελλάδος, αλλά για μένα η Νάξος είναι το νησί της καρδιάς μου. Έχω γράψει πολλές φορές για τη Νάξο, όμως κάθε φορά βρίσκω κι έναν διαφορετικό τρόπο να την περιγράψω κι αν με αφήσετε ανεξέλεγκτη, δεν θα σταματήσω να γράφω! Το ξεχώρισα αυτό το νησί ανάμεσα σε πολλά και ακόμα δεν έχω καταλάβει το λόγο. Είμαι σίγουρη ότι όλοι μπορείτε να με καταλάβετε. Όλοι έχετε πάει σε ένα μέρος και το ερωτευτήκατε με την πρώτη ματιά. Όλοι, είμαι βέβαιη ότι θέλετε κάπου να επιστρέφετε πάντα, γιατί εκείνο το μέρος νιώθετε πως σας ανήκει. Πως ίσως σε μια άλλη ζωή να έχετε ζήσει κιόλας εκεί.

Κάπως έτσι λοιπόν, αισθάνομαι κι εγώ γι’ αυτόν τον τόπο και αυτή τη ξενάγηση θα σας την κάνω σαν να είμαστε παρέα και περπατάμε μαζί πλάι-πλάι, σαν ζευγάρι, σαν φίλοι, σαν οικογένεια, σαν όπως εσείς θέλετε και με όποιον εσείς επιλέξετε να κάνετε αυτό το ταξίδι. Εγώ, θα είμαι απλά κάποιος από την συντροφιά σας και το ταξίδι τώρα ξεκινά…

Το πλοίο μπήκε στο λιμάνι και η Πορτάρα θαρρείς άνοιξε τις δικές της πύλες να το υποδεχτεί. Η Νάξος καλωσορίζει τον επισκέπτη, πριν αυτός πατήσει το πόδι του στο νησί. Η βαριά βαλίτσα τσουλά στο πλακόστρωτο παραλιακό δρομάκι και ο ήχος από τα ροδάκια της, σου θυμίζουν πως τώρα μόλις ξεκινούν οι διακοπές σου!!!

Το βήμα ανοίγει βιαστικό για να ξεφορτωθείς γρήγορα αυτά που κουβαλάς και σε βαραίνουν, γιατί καθώς περνάς από τα ταβερνάκια του λιμανιού, τη μύτη σου γαργαλούν λογής-λογής μυρωδιές και το στόμα σου αδημονεί να γευτεί και να τολμήσει. Τι να τολμήσει; Ψαρικά, κρεατικά, κασέρια, πατάτες και φυσικά το παραδοσιακό ρακόμελο, που κάθε παραγωγός του δίνει τη δική του γευστική σφραγίδα. Εγώ σου έκανα απλώς μια αναφορά σε αυτά που θα γευτείς. Εσύ τώρα βιάσου να αδειάσεις τη βαλίτσα και να επιστρέψεις στο λιμάνι για να διαλέξεις το πού θα απολαύσεις τα τοπικά εδέσματα.

Κι αφού σου σύστησα τις ομορφιές των γεύσεων, τι λες να δεις και τις ομορφιές του νησιού; Ας ξεκινήσουμε από τον Αϊ-Γιώργη. Το μικρό εκκλησάκι δίπλα ακριβώς από το λιμάνι, κοντά στο δημαρχείο. Αν τύχει και βρεθείς εκεί και μάλιστα τη νύχτα, κάτσε στο πέτρινο πεζούλι, εκεί κάτω από τη Σφίγγα και ονειρέψου και φτιάξε το δικό σου παραμύθι.

Αν είναι μέρα και θες να δροσιστείς, διάλεξε μόνος σου σε ποια από όλες τις παραλίες και σε ποια πλευρά του νησιού θα βουτήξεις στα κρυστάλλινα νερά της θάλασσας. Αϊ-Γιώργης, Πλάκα, Απόλλωνας, Μουτσούνα. Κι αν θες ανέμους δυνατούς και πάλη με τα κύματα, τότε στρίψε προς τη Γρόττα, εκεί τα κύματα ή θα τα δαμάσεις ή θα σε δαμάσουν. Πολλές οι παραλίες και πολλές οι ευκαιρίες για θαλάσσια σπορ, αν είσαι και λάτρης του είδους.

Κι αν πάλι είσαι από εκείνους που θες την αναζήτηση σε μέρη πιο ψηλά κι ανάμεσα σε αρχαίους πολιτισμούς, τότε πάρε το δρόμο για το Άνω Σαγκρί και θα σε βγάλει στον Ναό της θεάς Δήμητρας. Κι αν αυτό που θα δεις δεν είναι αρκετό για να σ’ ενθουσιάσει, σου έχω και κάτι τεράστιο. Σε τρία σημεία του νησιού, θα συναντήσεις τους Κούρους.

Στη Νάξο μπορούμε να δούμε τρεις γιγαντιαίους και ημιτελείς Κούρους, δηλαδή αγάλματα νέων ανδρών. Και τα τρία αγάλματα χρονολογούνται στην Αρχαϊκή περίοδο (7ος-6ος αιώνας π.Χ.) και βρίσκονται στις θέσεις που κάποτε άρχισαν να σμιλεύονται, χωρίς ποτέ να τελειώσουν. Οι δύο από αυτούς βρίσκονται στη θέση Φλεριό, κοντά στο χωριό Μέλανες σε απόσταση περίπου 9 χιλιόμετρα από την Χώρα, ενώ ο τρίτος και μεγαλύτερος βρίσκεται κοντά στο χωριό Απόλλωνα σε απόσταση περίπου 35 χιλιόμετρα από τη Χώρα. Τον ένα από τους δυο Κούρους στο Φλεριό είναι αρκετά δύσκολο να τον δούμε γιατί βρίσκεται σε μέρος με δύσκολη πρόσβαση. Τον άλλο, ο οποίος χρονολογείται στον 7ο π.Χ. αιώνα και έχει μήκος περίπου 6,5 μέτρα, τον βλέπουμε «ξαπλωμένο» στο έδαφος μέσα σε ένα χωράφι γεμάτο ελιές, ιδιοκτησία της οικογένειας Κονδύλη, στην ίδια θέση που τον δούλευε ο αρχαίος τεχνίτης. Τον Κούρο αυτόν ονόμασαν «Έλληνα», λόγω του εντυπωσιακού μεγέθους και της δύναμης που αποπνέει ως γλυπτό.  Ο Κούρος στον Απόλλωνα έχει μήκος σχεδόν 10 μέτρα και χρονολογείται από τον 6ο π.Χ. αιώνα. Βρίσκεται κοντά στην είσοδο ενός παλιού λατομείου, αρκετά κοντά στο χωριό και έχουμε αρκετές ενδείξεις ότι παριστάνει τον Διόνυσο. Για να συλλάβουμε το τεράστιο μέγεθος και να κατανοήσουμε το σχήμα του ημιτελούς αγάλματος πρέπει να το δούμε από κάποια απόσταση, γιατί από κοντά το βλέπουμε ως ένα τεράστιο πέτρινο όγκο. Ο πιθανότερος λόγος που το άγαλμα αυτό εγκαταλείφθηκε ημιτελές είναι το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της επεξεργασίας του παρουσίασε μεγάλες ρωγμές και έτσι το άφησαν στο σημείο που το δούλευαν.

Είστε όμως μήπως λάτρεις μιας άλλης εποχής όπως κι εγώ; Σας έχω και αυτή την επιλογή. Στο λόφο της Χώρας δεσπόζει το Κάστρο, άλλο ένα επιβλητικό μνημείο που διαθέτει στην πλούσια αρχαιολογική συλλογή της η Νάξος. Κτίστηκε από το Σανούδο πάνω στα ερείπια της αρχαίας Ακρόπολης με υλικά από την αρχαία πόλη που είχε καταστραφεί μετά από πειρατικές επιδρομές. Φτάνοντας στην είσοδο, την «Τρανή Πόρτα» όπως ονομάζεται, βλέπουμε τον μεσαιωνικό οικισμό του κάστρου που αποτελούσε ολόκληρη πολιτεία την εποχή της Ενετοκρατίας, αφού δεν ήταν μόνο τόπος κατοικίας αλλά και εκπαιδευτικό, διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο. Στο κέντρο του οικισμού βρίσκεται η πλατεία με την Καθολική Μητρόπολη και τα ερείπια του πύργου που εκεί πιθανολογείται ότι βρισκόταν το παλάτι του Σανούδου. Αξίζει να αναφέρουμε ότι στην Εμπορική σχολή του οικισμού φοίτησε για ένα χρόνο ο Νίκος Καζαντζάκης. Εκεί βρίσκεται σήμερα και το αρχαιολογικό Μουσείο της Νάξου. Το βράδυ το Κάστρο φωταγωγείται κάνοντας την ατμόσφαιρα ιδιαίτερα ρομαντική και προσφέρεται για ατελείωτους περιπάτους.

Σήμερα κατάλοιπα της βενετικής κυριαρχίας και της εν γένει ισχυρής λατινικής παρουσίας στη Νάξο αποτελούν τα μνημεία, που έχουν αφήσει οι κατακτητές και οι απόγονοί τους πίσω τους: το Κάστρο της Χώρας με τα παλαιά αρχοντικά και τα οικόσημά τους, καθώς και οι διάσπαρτοι σε όλο το νησί πύργοι τους. Ωστόσο τα ίχνη της παραμονής τους στη Νάξο δεν περιορίζονται εδώ, αφού οι πολιτισμικές τους επιδράσεις, απόρροια της συμβίωσής τους με το εγχώριο στοιχείο, υφίστανται μέχρι τις ημέρες μας. Έτσι εντοπίζονται ακόμη και σήμερα στο τοπικό λεξιλόγιο λέξεις ιταλικής προελεύσεως, μεταξύ των οποίων επώνυμα με βενετικές ρίζες, ενώ μερίδα των κατοίκων του νησιού είναι μέλη της ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Μην μου πείτε όμως ότι δεν θέλετε και μια βόλτα στο σήμερα; Μια περιπλάνηση στα στενά ασβεστωμένα δρομάκια που χωρίζουν τα σπίτια και τα μικρά μαγαζάκια με τα είδη λαϊκής τέχνης. Όπου και να γυρίσεις, όλα λευκά κι όλα καθαρά. Πρόσωπα χαμογελαστά που περιμένουν να απαντήσεις στο καλημέρισμα και να χαμογελάσεις κι εσύ στην τελευταία καληνύχτα.

Και τι όμορφη είναι αυτή η καληνύχτα, αν τη μοιραστείς με τη θάλασσα και τον φωτισμένο με άστρα ουρανό, καθισμένος κάτω από την Πορτάρα. Εκείνη τη στιγμή που γίνεσαι κι εσύ μια φιγούρα του μεγάλου κάδρου κι ένα κομμάτι της ιστορίας του νησιού. Κι αν από εκεί κοιτάξεις πίσω σου το νησί μέσα από την μαρμάρινη κορνίζα, είμαι σίγουρη ότι κι εσύ θα θέλεις κάποια στιγμή να επιστρέψεις. Όπως κάνω κι εγώ και πάντα, αργά ή γρήγορα επιστρέφω πάλι εκεί…

 

 



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: