Επιστροφή στην κορυφή
Τρίτη, 25 Ιουλ 2017
 
 

Μελίνα Τούντα : «Η αγάπη ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ»

Παρασκευή, 21 Απρίλιος 2017 - 10:00

-a Μέγεθος κειμένου +A





Μ.Τουντα

 

Mairi-Gaziani-febr-2016Από τη Μαίρη Γκαζιάνη

Το νέο βιβλίο της συγγραφέως Μελίνας Τούντα αφορά μια ιστορία «πέρα για πέρα αληθινή». Η ηρωίδα του βιβλίου Μαρία και η συγγραφέας Μελίνα Τούντα είχαν εμφανιστεί πριν λίγες μέρες σε τηλεοπτική εκπομπή. Αυτά που πρόλαβαν να ειπωθούν στην τηλεοπτική εκπομπή είναι ελάχιστα μπροστά σ΄ αυτά που έχει βιώσει η Μαρία και που ο αναγνώστης διαβάζει στο βιβλίο.

Το βιβλίο «διαβάζεται με κομμένη την ανάσα από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα και καθηλώνει με τις συνεχείς ανατροπές του» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Ακριβώς έτσι το διάβασα κι εγώ, καθηλωμένη στις σελίδες του και με κομμένη την ανάσα αλλά κι ένα σφίξιμο στο στομάχι, συμπάσχοντας με την ηρωίδα του βιβλίου.

 

ΕΡ. Κυρία Τούντα είστε καθηγήτρια γαλλικών και ιδιοκτήτρια φροντιστηρίων ξένων γλωσσών. Με τη συγγραφή πότε αρχίσατε ν΄ ασχολείσθε;

ΑΠ. Με τη συγγραφή ασχολούμαι από την παιδική μου ηλικία. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα. Στο σχολείο και ειδικά στο μάθημα της έκθεσης όταν η δασκάλα μας έβαζε ελεύθερο θέμα εγώ της έγραφα μυθιστόρημα. Συνήθως με μάλωνε!  Ήταν μια εσωτερική ανάγκη την οποία όμως κατάλαβα στην ενήλικη ζωή μου. Με τη συγγραφή ασχολούμαι από το  1990.

18073413_1448174898535238_1934395941_nΕΡ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας με τίτλο «Η αγάπη δεν πονάει». Τι θέλατε να τονίσετε μέσα από τον τίτλο του βιβλίου;

ΑΠ. Η αγάπη ΔΕΝ πονάει! Είναι ένας τίτλος-κοινωνικό μήνυμα που τονίζει πως όποιος αγαπάει πραγματικά ΔΕΝ πονάει ΠΟΤΕ αυτόν που αγαπάει. Αυτό σημαίνει πως στις διαπροσωπικές μας σχέσεις δεν χρησιμοποιούμε ούτε λεκτική ούτε ψυχολογική ούτε σωματική βία.

ΕΡ. Η ηρωίδα σας η Μαρία γνωρίζει από πολύ μικρή μόνο τον πόνο και αναζητά την αγάπη. Η αναζήτηση της αγάπης πονάει;

ΑΠ. Την αγάπη πρέπει να τη δίνουμε απλόχερα. Πιστεύω πως η ψυχική εξέλιξη ενός παιδιού έχει μεγάλη σχέση με την παιδική του ηλικία και με τον τρόπο που οι γονείς του το έχουν μεγαλώσει. Ένα παιδί που δεν μεγαλώνει με την ανάλογη προσοχή και δεν «χορταίνει» από τους γονείς αγάπη γίνεται ένας ενήλικας δίχως αυτοπεποίθηση κι αυτοεκτίμηση. Η ηρωίδα του βιβλίου η αγάπη ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή δεν διέθετε τα προαναφερθέντα αλλά διέθετε – θα έλεγα – μια εμμονή να πάρει αγάπη!  Πιστεύω πως αυτή η αναζήτηση την πονούσε αφάνταστα πολύ καθώς η ίδια μόνο αγάπη έδινε στους γύρω της.

ΕΡ. Στο οπισθόφυλλο αναφέρεται ότι «η ιστορία αυτή είναι πέρα για πέρα αληθινή». Πώς έφτασε στ’ αυτιά σας;

18052005_1448175408535187_647389143_nΑΠ. Τη Μαρία Βαγενά, την ηρωίδα του βιβλίου τη γνωρίζω πάνω από δέκα χρόνια. Είχε έρθει στο φροντιστήριο ξένων γλωσσών που διατηρώ να γράψει τα παιδιά της. Έτσι ξεκίνησε η γνωριμία μας. Ήταν η μόνη μητέρα που τα περίμενε στην αίθουσα αναμονής μέχρι να τελειώσουν τα παιδιά της το μάθημα των αγγλικών που παρακολουθούσαν. Αργότερα έμαθα πως τα περίμενε για να απολαύσει μαζί τους το δεκάλεπτο διάλειμμα στον ήρεμο χώρο του φροντιστηρίου δίχως τις εντάσεις που δημιουργούνταν στο οικογενειακό τους περιβάλλον.  Κάποια στιγμή μου εμπιστεύτηκε τα όσα περνούσε κι εγώ βιώνοντας μαζί της όλες αυτές τις καταστάσεις της παρείχα κι εντελώς άθελά μου ψυχολογική υποστήριξη. Το καλοκαίρι που μας πέρασε και στηριζόμενη στις σημειώσεις της και στη βοήθειά της κατάφερα να ολοκληρώσω αυτό το πόνημα. Ομολογώ πως στη διάρκεια της συγγραφής αυτού του βιβλίου άλλαξε ο ψυχισμός μου. Πονούσα μαζί της και πολλές φορές ξεσπούσα σε κλάματα χωρίς λόγο. Γράφοντας το βιβλίο σε πρώτο πρόσωπο είχα ταυτιστεί απόλυτα μαζί της καθώς αυτήν την ιστορία τη βίωνα χρόνια πριν.

ΕΡ. Η υιοθετημένη Μαρία από τα δύο της χρόνια δεν βρίσκει πουθενά αγάπη. Ούτε από τους θετούς γονείς, ούτε από τους βιολογικούς. Ποια κενά υπάρχουν στη ψυχή ενός παιδιού που δεν έχει γνωρίσει την αγάπη;

ΑΠ. Τα κενά στην ψυχή ενός παιδιού που δεν μεγαλώνει με αγάπη σαφώς είναι πολλά. Οι γονείς και ειδικά εμείς οι μητέρες έχουμε το μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Κανένα παιδί δεν μας έχει στείλει τηλεγράφημα «Μου αρέσεις πολύ. Φέρε με στον κόσμο». Είναι δική μας απόφαση να φέρουμε στον κόσμο τα παιδιά μας. Κι από τη στιγμή που τα φέρνουμε στον κόσμο θα πρέπει να τα πάρουμε με αγάπη από το χέρι και να τα οδηγήσουμε στη λεωφόρο του δικού τους μέλλοντος. Μητέρα δεν είναι μόνο η γυναίκα που τα φέρνει στον κόσμο αλλά εκείνη που τα ανατρέφει με αγάπη και μόνο με αγάπη.

ΕΡ. «Μπορεί να μην είχα γνωρίσει στοργή από τον θετό πατέρα μου, εγώ όμως τον αγαπούσα» αφηγείται η Μαρία. Πέρα από το ότι δεν γνώρισε στοργή, γνώρισε αδιαφορία, απαξίωση, κακοποίηση λεκτική και σωματική. Τι είδους αγάπη έτρεφε προς αυτόν;

ΑΠ. Ένα παιδί που δεν είναι αποδέκτης αγάπης δυστυχώς θεωρεί τον εαυτό του υπεύθυνο γι’ αυτό και νομίζει πως φταίει το ίδιο. Θεωρούσε λοιπόν πως η ίδια έφταιγε με τη συμπεριφορά της και προσπαθούσε να γίνει αρεστή στους θετούς γονείς της. Άλλωστε, κι επειδή ως χαρακτήρα τη γνωρίζω καλά, η Μαρία νομίζει πως οι άλλοι είναι όπως είναι η ίδια.

ΕΡ. «Παρότι βρισκόμουν κοντά στη βιολογική μου οικογένεια, ένιωθα ανάμεσά τους σαν ξένο σώμα» αφηγείται σε κάποιο άλλο σημείο. Πόσο δύσκολο είναι να γεφυρωθεί ένα χάσμα πολλών ετών μεταξύ της βιολογικής οικογένειας και του παιδιού που είχαν δώσει για υιοθεσία;

ΑΠ. Ίσως αν το θέλουν οι βιολογικοί γονείς είναι πολύ εύκολο. Αυτή τη χρονική στιγμή η Μαρία έχει συνδεθεί πολύ με τους βιολογικούς της γονείς και με τις αδελφές της και αυτό το γεγονός είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για αντίστοιχες περιπτώσεις.

17160439_1768277963198231_781898909_nΕΡ. «Πλήρωνα για άλλη μια φορά την επιθυμία μου ν΄ αγαπηθώ» αναφέρει η Μαρία ενοχοποιώντας την ανάγκη της ν’ αγαπηθεί. Γιατί το κάνει αυτό;

ΑΠ. Η ψυχική της ανάγκη να αγαπηθεί της έχει δημιουργήσει εμμονή!  Η Μαρία ίσως στο βάθος του μυαλού της πιστεύει πως εκείνη φταίει  που δεν την αγαπούσαν.  Κι αυτό την ακολουθεί από την παιδική της ηλικία καθώς δεν διέθετε ίχνος αυτοπεποίθησης κι αυτοεκτίμησης.

ΕΡ. Στη μοναδική επίσκεψή της σε ψυχολόγο η Μαρία ανακάλυψε ότι πάσχει από το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης». Τι είναι το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης»;

ΑΠ. Το σύνδρομο της Στοκχόλμης αφορά τραυματικές εμπειρίες που δημιουργούνται από συνθήκες που προάγουν μια σχέση απόλυτης εξουσίας του θύτη και με την ενστικτώδη επιβίωση του θύματος. Ο παράγοντας που αυξάνει την πιθανότητα να αναπτυχτεί το σύνδρομο της Στοκχόλμης είναι όταν το θύμα πιστεύει πως η διαφυγή του είναι αδύνατη.

ΕΡ. «Ένιωσα τύψεις γιατί η έφηβη κόρη μου, αντί να ήταν ανέμελη, όπως θα έπρεπε να είναι όλα τα παιδιά της ηλικίας της, είχε κληθεί ξαφνικά να αντιμετωπίσει καταστάσεις που θα έπρεπε να τις βλέπει μόνο σε ταινίες θρίλερ». Η Ζωή  προσπαθούσε να στηρίξει τη μητέρα της, ήταν ένας ρόλος που δεν της άρμοζε. Τι συνέβαινε άραγε στην έφηβη ψυχή της; 

ΑΠ. Μητέρα και κόρη ήταν και είναι πολύ δεμένες. Η Ζωή κλήθηκε στη διάρκεια της εφηβείας να στηρίξει τη μητέρα της. Αυτό θεωρώ πως την έκανε να μεγαλώσει νωρίτερα. Είναι μια εξαιρετική κοπέλα με ήθος καθώς και με αδαμάντινο χαρακτήρα. Ευτυχώς, όπως δηλώνει η μητέρα της, δεν είναι ευκολόπιστη. Σίγουρα θα υπάρχουν τραυματικές εμπειρίες στην ψυχή της, είναι όμως δυνατή και πιστεύω πως ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.

18073223_1448175161868545_1243191276_nΕΡ. «Μου είχε αρπάξει το παιδί και κανένας νόμος της πατρίδας μου δεν ήταν ικανός να σταματήσει την τρέλα αυτού του ανθρώπου». Μήπως οι νόμοι θα ήταν υπέρ της αν είχε υποβάλλει μηνύσεις όταν έπρεπε και δεν τον κάλυπτε όποτε βρισκόταν σε νοσοκομείο για την κακοποίηση που είχε υποστεί;

ΑΠ. Εννοείται πως αν είχε κάνει άλλο χειρισμό η εξέλιξη αυτής της ιστορίας θα ήταν διαφορετική.  Έγιναν όμως πολλά λάθη που της στέρησαν το αναφαίρετο δικαίωμά της να μεγαλώνει το γιο της.

ΕΡ. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να λυτρωθεί μια γυναίκα από καταστάσεις σαν αυτές που βίωσε η Μαρία;

ΑΠ. Η Μαρία κατά τη συγγραφή του βιβλίου έδειχνε αδύναμη κι ανήμπορη να χειριστεί την όποια κατάσταση. Όμως στο χρονικό διάστημα που απαιτείτο για την ολοκλήρωσή του αναγκάστηκε να ξαναζήσει τις καταστάσεις που την πονούσαν με αποτέλεσμα να αρχίσει να πετάει από μέσα της ό,τι δεν χρειαζόταν πια. Αυτό το διάστημα λειτούργησε ως ψυχοθεραπεία. Συζητούσαμε κι αναλύαμε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής της κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δει από άλλο πρίσμα τα γεγονότα. Η Μαρία του σήμερα ψυχολογικά δεν έχει καμία σχέση με τη Μαρία του χθες κι αυτό με χαροποιεί αφάνταστα πολύ.

ΕΡ. Το βιβλίο σας αφορά τη ζωή της Μαρίας, ωστόσο η σκέψη μου πάει στα δυο παιδιά, τη Ζωή και τον Ορέστη. Τι σημάδια μπορεί να έχουν παραμείνει σ΄ αυτές τις δυο αθώες ψυχές;

ΑΠ. Η Ζωή αυτή τη στιγμή είναι ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι με αυξημένη τη δύναμη της θέλησης. Σπουδάζει κι έχει καταφέρει να αφήσει πίσω της πολλά από όσα την έχουν πονέσει. Μπορεί να έζησε άγριες καταστάσεις αλλά να μην ξεχνάμε πως από την πλευρά της μητέρας της είχε άπλετη αγάπη. Αυτό αποδεικνύεται από τις άριστες σχέσεις τους καθώς και από την αμέριστη στήριξη της Ζωής στη μητέρα της. Όσον αφορά τον Ορέστη έχω να τον δω πολλά χρόνια αλλά ποτέ δεν ξεχνώ την έμφυτη ευγένειά του καθώς και τους καλούς κι ιδιαίτερα ευγενικούς τρόπους του. Θυμάμαι όμως πολύ έντονα το μελαγχολικό του χαμόγελο. Είμαι σίγουρη πως του λείπει η μητέρα του.

μελινα τουνταΕΡ. Το τέλος που έχετε δώσει στο βιβλίο σας είναι το πραγματικό ή δώσατε το τέλος που εύχεστε;

ΑΠ. Δεν θα ήθελα να αναφερθούμε στο τέλος του βιβλίου γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ακολουθήσει η συνέχειά του….

ΕΡ. Ποιο μήνυμα θέλετε να περάσετε στις αναγνώστριές σας που βιώνουν καταστάσεις ενδοοικογενειακής βίας όπως η Μαρία;

ΑΠ. Κανείς άνθρωπος δεν θα πρέπει να ανέχεται την όποια μορφή βίας. Ούτε καν τη λεκτική. Ένας σύντροφος που ασκεί την όποια μορφή βίας δεν υπάρχει πιθανότητα να διορθωθεί ακόμα κι αν σε κάθε ευκαιρία του δείχνουμε την αγάπη μας.  Στόχος αυτού του βιβλίου είναι αφενός η προσπάθεια εξάλειψης της ενδοοικογενειακής βίας κι αφετέρου η ώθηση στις γυναίκες που την έχουν υποστεί να σπάσουν τη σιωπή τους.

ΕΡ. Αφού σας ευχαριστήσω και σας ευχηθώ καλοτάξιδο το βιβλίο σας, θα σας ζητήσω να κλείσετε με μια δική σας φράση αυτή τη συνέντευξη.

ΑΠ. Εγώ σας ευχαριστώ για την τιμή και θα κλείσω με τη φράση: Η αγάπη ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ!

*** Το βιβλίο «Η αγάπη ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ» της Μελίνας Τούντα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΝΟΗ

Μαιρη-ΓκαζιανηΜαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Υπό έκδοση βρίσκεται το επόμενο μυθιστόρημά της με τίτλο ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από διακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών.

Γράφει στίχους για τραγούδια ενώ μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 



Μοιράσου το...!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: