Επιστροφή στην κορυφή
Τετάρτη, 29 Μαρ 2017
 
 

Κεφάλαιο 1 από 365…

Κυριακή, 01 Ιανουάριος 2017 - 21:40

-a Μέγεθος κειμένου +A





a

Γράφει η Αγγελική-Λυριάννα Χατζηρήγα

Φτιάχνω ελληνικό διπλό με γάλα και στρώνομαι στο τραπέζι για την προκαθορισμένη ανασκόπηση και απογραφή του περασμένου χρόνου! Γυρνάω τις σκονισμένες πια σελίδες με προσοχή, μη σβήσει καταλάθος το μελάνι που συνόδευσε όλους τους πρωταγωνιστές και τις περιπέτειες που έλαβαν δράση. Μελάνι ανεξίτηλο μέσα μας πάντα οι άνθρωποι, η ύπαρξη τους μπορεί να ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου, το τρέμουλο που συνόδεψε την υπογραφή φανερώνοντας το εκάστοτε συναίσθημα τη φορά όμως είναι εμφανές όσα χρόνια και αν περάσουν. Δεν έρχονται για προκαθορισμένο χώρο και χρόνο οι άνθρωποι στη ζωή μας, η διαμονή τους έχει σκοπό, ημερομηνία άφιξης και αναχώρησης, ορίζοντας έτσι τις σχέσεις σε συντομίας και διαρκείας…

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που κατηγόρησαν το 2016 για όποιες δυσκολίες τους προξένησε, για σχέσεις που τους στέρησε και τις σταδιακές αλλαγές που τους παραχώρησε! Κάθε αρχή του χρόνου έχω την τάση να κάνω μία ερώτηση, χωρίς συγκεκριμένο παραλήπτη. Πες το συμπαντική κλήση, επίκληση στο θεό ή όπως άλλως μπορεί να μεταφραστεί κάτι τέτοιο. Ακριβώς πριν ένα χρόνο λοιπόν, ρώτησα… «Είμαι ευτυχισμένη;» Στο τι με οδήγησε να κάνω τη συγκεκριμένη ερώτηση δεν έχει πραγματική σημασία, ούτε και το κόστος τελικά που ακολούθησε…

Λένε πως κάθε χρόνο γίνεσαι σοφότερος και πλουσιότερος σε συναισθήματα. Νομίζω τελικά, πως η ζωή έχει την τάση να σε οδηγεί εκείνη προς τη σωστή καθ’αυτή κατεύθυνση. Σε έναν απογευματινό ζεστό καφέ, κάπου, κάποτε ένας άνθρωπος που εκτιμώ μου είπε. «Μη βαφτίζεις τίποτα από μόνη σου αληθινό και ακόμη περισσότερο μοίρα. Το γραμμένο μας, έχει ήδη ειπωθεί. Μπορεί να παρεκκλίνουμε κάποια στιγμή από το ίδιο, μπορεί να σταθεί κάποιος στο δρόμο, απλώνοντας μας δειλά το χέρι αποκρύβοντας με τη σκιά του για λίγο το φως εκείνο της ψυχής μας. Η ζωή όμως έχει την τάση να τα φέρνει πάντα με τέτοιο τρόπο ώστε δε σου μένουν κάποια στιγμή τα περιθώρια αμφιβολίας για όλα εκείνα που αξίζεις».

Πιστεύω στο κάρμα, μα όχι όπως αυτό ορίζεται στις ταινίες και στην απατηλή ευτυχία ενός έρωτα που είτε άργησε να φανεί είτε στερήθηκε βίαια στο πέρασμα του χρόνου. Πιστεύω στο γεγονός πως όλα τελικά γίνονται για κάποιο λόγο και συνήθως περιλαμβάνει μαθήματα ζωής που αφηγείσαι μεθυσμένα βράδια παρέα με παλιούς αλλά και… νέους φίλους… Το 2016 αποτέλεσε για εμένα, εκκαθάριση και ταυτόχρονα  δοκιμή ελεύθερης πτώσης! Ξάφνου λες και δεν υπήρχαν πια ζώνες ασφαλείας και οι άνθρωποι που κοιτούσα κατάματα κατά την πτώση έφυγαν αθόρυβα όπως και ήρθαν.

Αθόρυβα ναι..

Μα οι μνήμες όλων εκείνων των ζωών που ζήσαμε αποτελούν μόνιμα πολύβουες καμιά φορά στο μυαλό μου. Πρέπει να τολμούμε να πραγματοποιούμε ελεύθερη πτώση κόντρα σε όλα εκείνα που κατά καιρούς βαφτίζουμε γνήσια αλλά και αληθινά! Φυσικά δε μπορεί να ακολουθήσει το επόμενο μεγάλο κεφάλαιο, αν δεν ολοκληρώσουμε με επιτυχία ακόμη εκείνο το πρώτο. Να είσαι σε θέση να υποδέχεσαι το νέο αναγεννημένος, απαλλαγμένος από τον πόνο και τις σκέψεις του χθες, να κοιτάς τον πάτο του βυθού και με ακόμη βαθύτερη ανάσα να κατευθύνεσαι και πάλι προς την επιφάνεια! Γιατί εάν δεν έχεις ζήσει την απόλυτη πτώση, δε θα είσαι ποτέ πραγματικά έτοιμος για την μεγαλύτερη εκείνη απογείωση της ζωής σου. Είτε υπήρξες φίλος, πατέρας, εραστής… χαμογέλα μου για όλα εκείνα τα μελάνια που σπαταλήσαμε παρέα κόντρα στο κλείσιμο των 365 αυτών σελίδων.

Αποχαιρέτα με, με την απαιτούμενη γλύκα στο βλέμμα όπως αξίζει σε κάθε προβλεπόμενο αντίο και άφησε με εκεί, να καλωσορίσω μόνη μου πια με αγωνία το αύριο που ορίζεται και γράφεται καθαρά και μόνο για εμένα! Κλείνοντας παλιά λοιπόν και ορίζοντας νέα κεφάλαια, βρείτε τη δύναμη να πείτε «Ευχαριστώ» σε όλους εκείνους που σας άπλωσαν το χέρι οδηγώντας σας με άγνοια στις δυσκολίες, μα και σε εκείνους που σας τράβηξαν από αυτές με ασφάλεια και αγάπη!

Και τέλος… πείτε ένα «σ’αγαπώ» στο μεγαλύτερο ήρωα των περίπλοκων ή και όχι ιστοριών σας, τον εαυτό σας! Στον τόμο που ακολουθεί, υπάρχουν 365 νέες λευκές σελίδες περιμένοντας να υποδεχθούν το πολύχρωμο μελάνι σας, φροντίστε να μη το σπαταλήσετε πάλι σε υπογεγραμμένες, ήδη σελίδες του χθες!



Μοιράσου το…!




Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: