Επιστροφή στην κορυφή
Τετάρτη, 26 Ιουλ 2017
 
 

Ικαρία… εδώ κρύβεται το μυστικό της μακροζωίας !!!

Κυριακή, 26 Ιούνιος 2016 - 11:00

-a Μέγεθος κειμένου +A





Γράφει η Δήμητρα Τράκα

Το καράβι πλησίαζε στο λιμάνι και το βλέμμα μου ακούμπησε στην Ικαριάδα, στο γλυπτό που καλωσορίζει τον επισκέπτη και φέρνει στο νου τον μύθο του Ικάρου. Έτσι θυμήθηκα κι εγώ εκείνο τον μύθο που άκουσα για πρώτη φορά στο δημοτικό και η φαντασία μου άρχισε να δημιουργεί εικόνες.

Κατέβηκα στο νησί κι έριξα μια ματιά γύρω. Ήμουν στον Άγιο Κήρυκο, στο μεγαλύτερο λιμάνι του νησιού και πρωτεύουσά του. Κατάλευκα διώροφα καπετανόσπιτα, απλωμένα αμφιθεατρικά, με λουλουδιασμένες αυλές και κόκκινες στέγες, έμοιαζαν να με κοιτούν και να με καλούν να χαθώ ανάμεσα στα σοκάκια τους.

Ο ήλιος καυτός και η δίψα μου μεγάλη. Κάθισα σ’ ένα μικρό καφενείο που τα τραπεζάκια του ήταν αραδιασμένα κάτω από ένα γέρικο δέντρο. Όσο απολάμβανα την παγωμένη, σπιτική παρακαλώ, λεμονάδα μου κοίταξα γύρω μου. Μικρά μαγαζάκια, βαλμένα στη σειρά και άνθρωποι που πηγαινοέρχονταν. Εκείνο που χαρακτήριζε όμως τα πάντα κι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν το πλατύ χαμόγελο των κατοίκων και οι αργοί ρυθμοί κατά τους οποίους εξελίσσονταν τα πάντα. Κανείς δεν βιάζονταν και όλοι στέκονταν πρόθυμοι να σε βοηθήσουν.

Κι επειδή το ταξίδι μου αυτό ήταν απόφαση στιγμής κι έκτακτης ανάγκης λόγω δουλειάς, δεν προνόησα να κλείσω κατάλυμα. Μια ερώτηση στον καφετζή, στάθηκε αφορμή για ολόκληρη κουβέντα με τους υπόλοιπους θαμώνες και το δωμάτιο με θέα στο λιμάνι βρέθηκε σε χρόνο σχεδόν μηδενικό. Ο ιδιοκτήτης μάλιστα, που έπαιρνε το πρωινό του καφεδάκι στο παραδιπλανό τραπέζι, κουβάλησε τη βαλίτσα μου και με συνόδεψε στο κατάλευκο σπίτι, όπου διατηρούσε ενοικιαζόμενα δωμάτια. Περιττό να πω, ότι βγαίνοντας στο μπαλκόνι, δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη για να κλείσω το δωμάτιο.

Έμεινα στην Ικαρία περίπου δέκα μέρες. Χρόνος αρκετός και για να κάνω τη δουλειά μου, αλλά υπεραρκετός για να γνωρίσω αυτό το τόσο ιδιαίτερο νησί. Πριν σας εξηγήσω το λόγο και σας ζαλίσω με τη γνωστή φλυαρία μου όταν πρόκειται για ταξίδια, επιτρέψτε μου να σας αναφέρω πρώτα όλα τα αξιοθέατα του νησιού κι έπειτα θα σας πω γιατί έμεινε τόσο έντονα στη μνήμη μου αυτό το ταξίδι.

Λοιπόν, πάρτε χαρτί και μολύβι και σημειώστε τα παρακάτω, αλλά μην ξεχνάτε ότι σε κάθε βόλτα σας, όλο και κάτι περισσότερο θα ανακαλύπτετε πάντα.

Χωριά και Ικαρία

Άγιος Κήρυκος: πρωτεύουσα και ένα από τα δυο λιμάνια του νησιού, κτισμένος αμφιθεατρικά σε μια καταπράσινη πλαγιά, διατηρεί τον παραδοσιακό του χαρακτήρα με τα γραφικά του δρομάκια, τις παλιές συνοικίες και τα όμορφα καπετανόσπιτα. Η άρρηκτη σχέση του νησιού με τη θάλασσα φυλάσσεται καλά στο Αρχαιολογικό Μουσείο, καθώς ένα μεγάλο μέρος των εκθεμάτων έχουν αλιευθεί από το βυθό του Πελάγους.

Εύδηλος: το δεύτερο λιμάνι και παλιά πρωτεύουσα του νησιού με πανέμορφα σπίτια και καλντερίμια που χαρίζουν ιδιαίτερο χρώμα στον οικισμό.

Γιαλισκάρι: παραθαλάσσιο χωριό με ανεπτυγμένη τουριστική υποδομή. Η αμμουδερή παραλία της Μεσακτής και το κοντινό ψαροχώρι Αυλάκι συγκεντρώνουν τις προτιμήσεις πολλών επισκεπτών του νησιού.

Καρκινάγρι: χτισμένο σε περιοχή με εντυπωσιακούς γρανιτένιους σχηματισμούς, το γραφικό αυτό ψαροχώρι συνδέεται με τον Άγιο Κήρυκο με πλοίο. Αξίζει μια επίσκεψη στο ακρωτήρι του Πάπα με τον ομώνυμο φάρο.

Χριστός Ραχών: ορεινό κεφαλοχώρι, από τα ωραιότερα του νησιού, χτισμένο αμφιθεατρικά σε καταπράσινη περιοχή. Οι κάτοικοί του διατηρούν, εδώ και πολλά χρόνια, την παράδοση της νυκτερινής λειτουργίας των καταστημάτων (λειτουργούν από τη δύση μέχρι την ανατολή του ηλίου).

Παραλίες και Ικαρία

Από τις πιο εντυπωσιακές, οι εξωτικές Σεϋχέλλες με τα γαλαζοπράσινα νερά και τους επιβλητικούς βράχους ολόγυρα, κοντά στο χωριό Μαγγανίτης.

Οι νεότερες ηλικίες προτιμούν τις παραλίες Λιβάδι και Μεσακτή (ιδιαίτερα δημοφιλής στους λάτρεις του surfing) κοντά στο χωριό Αρμενιστής, στα βορειοδυτικά της Ικαρίας.

«Γειτόνισσες» του Άγιου Κήρυκου είναι οι παραλίες Πριόνι, Λευκάδα, Φάρος και Δράκανο, ενώ ο Εύδηλος χαίρεται τη θάλασσα στο Φύτεμα, τις Φλες και το Κυπαρίσσι.

Θερμές πηγές και Ικαρία

Η Ικαρία φημίζεται για τις ιαματικές της θερμοπηγές, μοναδικές στον κόσμο για την χημική τους σύσταση. Η σημαντικότερη λουτρόπολη του νησιού είναι τα Θέρμα. Η αρχαία πόλη των Θερμών αναπτύχθηκε χάρη στο φυσικό φαινόμενο με τις θεραπευτικές ιδιότητες. Αν και η πόλη καταστράφηκε από σεισμό, κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους, οι πηγές εξακολούθησαν να χαρίζουν στο νησί τη θεραπευτική ευλογία τους συγκεντρώνοντας μέχρι σήμερα πλήθος επισκεπτών σε αναζήτηση θεραπείας.

 

ΚΑΣΤΡΟ ΚΟΣΚΙΝΑ

Βρίσκεται σχεδόν  στο κέντρο της ΙΚΑΡΙΑΣ. Το κάστρο του Κοσκινά λέγεται και κάστρο της Νικαριάς επειδή υπήρξε το σημαντικότερο φρούριο του νησιού. Με ένα δεκάλεπτο περπάτημα θα δείτε το βασικό αμυντήριο που χρονολογείται από την εποχή του βυζαντίου και λέγεται πως κατακτήθηκε μόνο μία φορά.

ΜΟΝΗ ΘΕΟΚΤΙΣΤΗΣ

Μοναστήρι που είναι χτισμένο κάτω από δύο βράχους. Η Μονή βρίσκεται στα βόρεια της Ικαρίας στο χωριό Πηγή σε όμορφο πευκόφυτο περιβάλλον. Ο ιερός ναός είναι εξ ολοκλήρου τοιχογραφημένος με μορφές Αγίων και παραστάσεις της Παλαιάς και Κοινής Διαθήκης, ενώ δεξιά από την εξωτερική είσοδο είναι ζωγραφισμένες και οι μορφές των δωρητών της αγιογραφήσεως. Σώζονται επίσης και διάφορες επιγραφές που μαρτυρούν επιμέρους προσφορές (δεήσεις) δωρητών. Το ακριβές έτος ιδρύσεως της Ιεράς Μονής δεν είναι ιστορικά βεβαιωμένο, από σωζόμενη επιγραφή πληροφορούμαστε ότι το έτος ιδρύσεως είναι 1688, μήνας Οκτώβριος. Συμπεραίνουμε πάντως ότι το Μοναστήρι έχει ιδρυθεί πριν από το έτος 1688. Στην ακμή του, το 1500 μ.Χ., το μοναστήρι είχε περίπου 100 καλόγηρους, ενώ το 1982 έφυγαν και οι δύο τελευταίες μοναχές. Σήμερα, ο ταξιδιώτης μπορεί να επισκεφτεί το μοναστήρι, το οποίο επιβλέπει μια χωρική. Η Μονή πλην του καθολικού έχει επίσης και περίπου 15 κελιά και βοηθητικούς χώρους. Στην Μονή αυτή υπάρχει επίσης και “θεοσκέπαστη” όπου σύμφωνα με την παράδοση όταν βρέθηκαν τα τίμια λείψανα της Αγίας, χωρίς να γνωρίζουν σε ποιον ή ποια ανήκουν, τα μετέφεραν στο πλησίον ευρισκόμενο σπήλαιο “Θεοσκέπαστη”, μέσα στο οποίο κατασκεύασαν το μικρό παρεκκλήσι, ενώ δεν έπαψαν να παρακαλούν το Θεό να τους αποκαλύψει σε ποιόν ανήκουν τα τίμια λείψανα. Στο παρεκκλήσι γνωστό ως “Θεοσκέπαστη” σώζεται το παλαιό ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού της Μονής. Η μνήμη της Όσιας τιμάται πανηγυρικά στην Μονή στις 9 Νοεμβρίου.

ΜΟΝΗ ΜΟΥΝΤΕ

Γυναικείο μοναστήρι  του 13ου αιώνα με τοιχογραφίες και παλιές εικόνες. Βρίσκεται κοντά στον Χριστό Ραχών σε μαγευτική καταπράσινη τοποθεσία με εκπληκτική θέα. Όσοι επισκεφθείτε το μοναστήρι αξίζει να δοκιμάσετε τα χειροποίητα εδέσματα της παπαδιάς.

Σπήλαια

Στην Ικαρία υπάρχουν πάρα πολλά σπήλαια, πολλών διαφορετικών ειδών, αν και οι περισσότεροι κάτοικοι του νησιού αγνοούν την ύπαρξη τους, με αποτέλεσμα να μένουν ανεκμετάλλευτα. Σε πολλά από αυτά έχουν βρεθεί ίχνη από τελετές λατρείας ή αρχαιολογικά ευρήματα, ενώ πολλά σχετίζονται με μύθους και παραδόσεις του νησιού που γνωρίζουν οι μεγαλύτεροι σε ηλικία.

Μυθολογία

Η λατρεία των θεών, που ήρθαν στον Ελληνικό χώρο από την Ασία, διαμορφώθηκε κατ’ αρχήν στα νησιά. Αργότερα διαδόθηκε και στη στερεά Ελλάδα. Πολλοί από τους μύθους που υπήρχαν αναφέρονταν στη γέννηση και την ανατροφή των θεών στο ευχάριστο και επιβλητικό περιβάλλον των νησιών. Σε όλα σχεδόν τα νησιά, ακόμα και στα μικρότερα, συναντάμε ναούς και βωμούς, καθώς και εορτασμούς και τελετές.

Ο πιο γνωστός και πιο στενά συνδεμένος με το νησί μύθος, δεν είναι άλλος από τον μύθο του Ικάρου. Ο Ίκαρος, γιος του Δαίδαλου, που με τον πατέρα του δραπέτευσαν από τον λαβύρινθο του Μίνωα, χρησιμοποιώντας φτερά από πούπουλα και κερί. Όμως ο Ίκαρος πέταξε πολύ κοντά στον ήλιο, με αποτέλεσμα να λιώσει το κερί και να πέσει στο Ικάριο Πέλαγος.

Και φυσικά δεν είναι ο μόνος μύθος που υπάρχει στο νησί. Υπάρχουν κι εκείνοι που αναφέρονται στον Διόνυσο, στην Άρτεμις, στις Νύμφες, στον Ασκληπιό, στον Απόλλωνα και στον Ποσειδώνα και την Περσεφόνη.

Και δεν είναι μόνο η ιστορία, η θρησκεία, η μυθολογία, τα όμορφα τοπία και κάθε είδους κάλλος που στολίζουν αυτό το νησί. Είναι και οι άνθρωποι που με τη ζεστή καρδιά τους και την πλούσια παράδοση, που τοποθετούνται ως πολύτιμα πετράδια στο ελληνικό αυτό πάζλ και λάμπουν στο στερέωμα μέρα και νύχτα.

Ο ρυθμός του Ικαριώτικου χορού στα πανηγύρια, τα εύγευστα τοπικά εδέσματα, το βαθυκόκκινο κρασί και το μεράκι, πλέκουν ένα ανεπανάληπτο σκηνικό που δεν θες ν’ αποχωριστείς με τίποτα.

Εγώ ακόμα θυμάμαι, τους ανθρώπους που άνοιξαν τα σπίτια τους και με καλωσόρισαν, με φίλεψαν και μου τραγούδησαν ικαριώτικους σκοπούς, πίνοντας γλυκό κόκκινο ντόπιο κρασί. Θυμάμαι ακόμα και τώρα, την ευωδιά από ζεστό ψωμί, που γαργαλούσε τις αισθήσεις μου, κάθε φορά που άνοιγα το παράθυρο του δωματίου μου κι έτρεχα να πάρω το καυτό ακόμα σπιτικά φτιαγμένο ζεστό καρβέλι, από τον παλιό φούρνο στο διπλανό στενό.  Θυμάμαι τους γηραιότερους στο καφενείο του χωριού που διηγούνταν μύθους και ιστορίες για νεράιδες και ξωτικά, για πολέμους και δυστυχίες, για θαύματα κι ευτυχία. Για εκείνο το ένα και μοναδικό μαστιχόδεντρο που φύτρωσε πριν πολλά πολλά χρόνια στο νησί. Για τον οδηγό ταξί που έφτιαξε το πέτρινο ομοίωμα του αυτοκινήτου του σ’ έναν τοίχο έξω από το χωριό. Για το μυστικό της μακροζωίας που ίσως να μην μάθουμε ποτέ, παρά μόνο αν επισκεφθούμε την Ικαρία ή Νικαριά, όπως την λένε οι ντόπιοι……

Καλό ταξίδι φίλοι μου!!!

 

 



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: