Επιστροφή στην κορυφή
Τρίτη, 27 Ιουν 2017
 
 

Η Τ. Μέι, ο Τζ. Κόρμπιν και το μήνυμα των Βρετανών

Δευτέρα, 12 Ιούνιος 2017 - 10:32

-a Μέγεθος κειμένου +A





Άρθρο του Γιάννη Κουτσοκώστα

Σκίτσα του Γιάννη Κουτσοκώστα

 

    Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι μια νίκη μπορεί να είναι μικρή, μεγάλη,  σαρωτική ακόμα και «Πύρρειος». Από χθες τα ξημερώματα μάθαμε και άλλη μια εκδοχή της: την …ταπεινωτική νίκη. Μπήκε στο παγκόσμιο πολιτικό λεξιλόγιο μετά τα αποτελέσματα των εκλογών στη Βρετανία και την …πέτυχε η Τερέζα Μέϊ, η οποία …πήγαινε για μαλλί και βγαίνει κουρεμένη από τις κάλπες. Αν και διέθετε άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, πήρε το ρίσκο να προκαλέσει πρόωρες εκλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο, ευελπιστώντας ότι θα ενίσχυε τη θέση της και θα αποκτούσε ισχυρή λαϊκή εντολή προκειμένου να διαχειριστεί την κολοσσιαίων διαστάσεων διαδικασία του Brexit. Λογάριασε όμως χωρίς τον …ξενοδόχο, δηλαδή τους Βρετανούς ψηφοφόρους. Οι Τόρις, ήρθαν τελικά πρώτοι αλλά …καταϊδρωμένοι. Έχουν χάσει 17 έδρες και την πλειοψηφία ενώ την ίδια ώρα οι Εργατικοί του Τζέρεμι  Κόρμπιν ενισχύονται με επιπλέον 34 έδρες.

    Το τοπίο στην επόμενη ημέρα παραμένει θολό ακόμα και αν οι Συντηρητικοί καταφέρουν να συγκροτήσουν κυβέρνηση συνεργασίας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η Βρετανία εισέρχεται, έχει εισέλθει ήδη σε περίοδο πολιτικής αστάθειας. Επίσης βέβαιο είναι ότι από την ετυμηγορία των Βρετανών ψηφοφόρων οι Συντηρητικοί δεν χάνουν απλά έδρες και πλειοψηφία αλλά βγαίνουν τραυματισμένοι σε πολιτικό κύρος και δυναμική. Και ταυτόχρονα οι Εργατικοί του Τζέρεμι Κόρμπιν κατοχυρώνουν τη θέση τους ως η ανερχόμενη, εναλλακτική πολιτική δύναμη εξουσίας στη Βρετανία. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, που ξεπερνά τα όρια του Ηνωμένου Βασιλείου, αφορά, επηρεάζει και έχει την αντανάκλασή του σε ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο.

                      Το «φαινόμενο» Tζ. Kόρμπιν

   Το φαινόμενο Κόρμπιν δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία, ούτε έχει τα χαρακτηριστικά ενός κομήτη, που ήρθε και χάθηκε. Είναι μαρξιστής και δεν το κρύβει. Μιλάει με πάθος για τον σοσιαλισμό, τις εθνικοποιήσεις, την ξενοφοβία, τον αναχρονιστικό θεσμό της μοναρχίας και ακούγεται. Ο ίδιος δέχτηκε αμείλικτο πόλεμο από την εσωκομματική δεξιά πλειοψηφία και τους επιγόνους του Τόνι Μπλερ, που παραμένουν …γοητευμένοι από τον νεοφιλελευθερισμό, και άντεξε. Και όχι μόνο άντεξε αλλά κατάφερε να το αναγεννήσει, να το ανοίξει στην κοινωνία, να δώσει λόγο και ρόλο στα νέα μέλη του και να διαμορφώσει μέσα από δημοψηφίσματα και τοπικά συνέδρια ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για μια άλλη πολιτική στη Βρετανία κόντρα στη λιτότητα και ταξικά προσανατολισμένη στις ανάγκες των πολλών. Και έπεισε τους νέους αλλά και μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, όπως φάνηκε στις εκλογές.

  Βεβαίως – και αυτό είναι το ελπιδοφόρο – ο Τζ. Κόρμπιν δεν είναι ο μόνος αριστερός ηγέτης, που μίλησε για μια άλλη πολιτική και παρουσίασε ένα άλλο σχέδιο για το μέλλον της χώρας του και της Ευρώπης. Όσο και αν δεν αρέσει σε ορισμένους, το δρόμο τον άνοιξε όταν …όλα τάσκιαζε η φοβέρα, ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό εξηγεί τον λυσσαλέο πόλεμο, που δέχθηκε και δέχεται από τα πανίσχυρα ιερατεία του νεοφιλελευθερισμού. Όμως ο Τζ. Κόρμπιν είναι ο μόνος αριστερός ηγέτης σε τόσο μεγάλη χώρα, όπως είναι η Βρετανία, ο οποίος με αυτό το σχέδιο, βρέθηκε τόσο ψηλά στην επιλογή των ψηφοφόρων.

                    Κάτι αλλάζει στην Ευρώπη

  Με όλες τις ιδιαιτερότητές της είχε προηγηθεί η περίπτωση του Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο οποίος εξέπληξε τους πάντες με τις εκλογικές επιδόσεις της «Ανυπότακτης Γαλλίας» στον πρώτο γύρο των Προεδρικών εκλογών στη Γαλλία. Αλλά και η περίπτωση της Πράσινης Αριστεράς του 30χρονου Γιέσε Κλαβέ στην Ολλανδία, η οποία τετραπλασίασε τα ποσοστά της και αναδείχθηκε πρώτη δύναμη στους νέους ψηφοφόρους. Φυσικά υπάρχει πάντα η περίπτωση του κινήματος των Podemos στην Ισπανία καθώς και άλλων αριστερών κινημάτων και κομμάτων στην Ευρώπη, που καταγράφουν υψηλά ποσοστά σε δημοσκοπήσεις και εκλογικές αναμετρήσεις. Και κυρίως συμβάλλουν στον απογαλακτισμό από τον νεοφιλελευθερισμό και στη στροφή προς τα αριστερά αρκετών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

   Είναι φανερό ότι …κάτι αλήθεια συμβαίνει εδώ και όποιος δεν το καταλαβαίνει, απλά, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει, που θα έλεγε και ο Σαββόπουλος. Όλα δείχνουν ότι στην Ευρώπη, μετά από περίπου δύο δεκαετίες πολιτικής κυριαρχίας του νεοφιλελευθερισμού κάτι αλλάζει, κάτι καινούριο πάει να γεννηθεί. Είναι ένα ολοένα και μεγαλύτερο ρεύμα αμφισβήτησης των βάρβαρων πολιτικών της λιτότητας, της φτώχειας, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας. Δεν έχει ακόμα σχηματοποιηθεί, δεν έχει ενιαία χαρακτηριστικά, είναι ακόμα εγκλωβισμένο σε αντιφάσεις, αυταπάτες και παλινωδίες. Αλλά  υπάρχει. Έρχεται από τα κάτω και αργά ή γρήγορα θα βάλλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις στην Ευρώπη.

 

***Γιάννης  Κουτσοκώστας   (gkoutsok@gmail.com)

 

 



Μοιράσου το...!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: