Επιστροφή στην κορυφή
Σαββάτο, 23 Σεπ 2017
 
 

Γ.Χριστοφιλοπούλου : Ο δημοσιογράφος υπηρετεί την επικαιρότητα, ο συγγραφέας το διηνεκές.

Παρασκευή, 17 Μάρτιος 2017 - 11:12

-a Μέγεθος κειμένου +A





_MG_9210_resize

 

Mairi-Gaziani-febr-2016Από τη Μαίρη Γκαζιάνη

  

Η Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ, εξειδικευμένη στο οικονομικό ναυτιλιακό ρεπορτάζ. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Ναυτιλιακά & Ναυτικό Δίκαιο στο Λονδίνο και στη συνέχεια πήρε Μaster στον τομέα του Shipping Management.

Ασχολήθηκε αρχικά με το επιχειρηματικό ρεπορτάζ στην εφημερίδα Κέρδος και στη συνέχεια εργάστηκε ως ναυτιλιακή συντάκτις στην εφημερίδα Εξπρές, στον Οικονομικό Ταχυδρόμο, στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία και στο Shipping Outlook, ενώ παράλληλα αρθρογραφούσε για πολιτιστικά θέματα σε διάφορες εφημερίδες και περιοδικά.

Από το 1986 μέχρι το κλείσιμο της ΕΡΤ, τον Ιούνιο του 2013, ήταν υπεύθυνη του ναυτιλιακού ρεπορτάζ στη ΝΕΤ 105,8, ενώ παρουσίασε στην τηλεόραση της ΝΕΤ τη σειρά ντοκιμαντέρ με τίτλο «Οι κυρίαρχοι των θαλασσών», με σημείο αναφοράς το ελληνικό ναυτιλιακό θαύμα.

Έχει κάνει δεκάδες εισηγήσεις και παρουσιάσεις σε διεθνή συνέδρια, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, ως πρόεδρος ή βασική εισηγήτρια, προσκεκλημένη πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, διεθνών ναυτιλιακών οργανισμών και φορέων της ναυτιλίας.

_MG_9255_resizeΕίναι ιδρυτικό μέλος και διετέλεσε γενική γραμματέας της διεθνούς οργάνωσης Women’s International in Shipping and Trading Association, επίτιμο μέλος της Ναυτιλιακής Λέσχης Πειραιά, καθώς και του Greek Children Found – New York Memorial Cancer Center.

Το πρώτο της διήγημα, με τίτλο Πειραιάς και Piraeus, απέσπασε το δεύτερο βραβείο στον ετήσιο διαγωνισμό διηγήματος της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς, ενώ τον Απρίλιο του 2004 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο Η Τέχνη της Ζωής αποσπώντας διθυραμβικές αναφορές στις ειδικές σελίδες βιβλιοκριτικής.

Το 2005 κυκλοφόρησε μια εμπεριστατωμένη πολιτιστική μελέτη, με τίτλο Στου Κύκλου τα Γυρίσματα, ξετυλίγοντας ήθη, έθιμα, λαϊκές παραδόσεις και δοξασίες.

Το προηγούμενο μυθιστόρημά της, με τίτλο το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη, ταξιδεύει τον αναγνώστη στις άγνωστες και απόκρυφες πτυχές της ιστορίας από το 287 π.Χ μέχρι σήμερα.

 

 

_MG_9204_resizeΕΡ. Κυρία Χριστοφιλοπούλου είστε δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τι είναι για σας η δημοσιογραφία και τι η συγγραφή;

 

ΑΠ. Εξ ορισμού, δύο αντίθετες και απολύτως διακριτές έννοιες οι οποίες, ατυχώς, συγχέονται από ορισμένους. Η Δημοσιογραφία σε όλες της τις εκφάνσεις (ρεπορτάζ, ανάλυση, αρθογραφία) εμπεριέχει την Είδηση. Και η είδηση, δεν μπορεί να επιβιώσει στο διηνεκές. Ζει στο παρόν. Ο δημοσιογράφος, ως εκ τούτου, υπηρετεί την επικαιρότητα, σε αντίθεση με τον συγγραφέα που υπηρετεί το διηνεκές. Επίσης υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά με τη Συγγραφή, καθώς έχει ιερή υποχρέωση να υπηρετεί την Αλήθεια. Στον αντίποδα, η Συγγραφή, υπηρετεί τη σεβάσμια τέχνη του Ψεύδους! Αποθεώνει τη φαντασία, τη μυθοπλασία, το ουτοπικό, το μη υπάρχον, το ονειρικό. Εφευρίσκει κόσμους, πλάθει υπερφυσικούς ήρωες, συχνά αποδομεί την πραγματικότητα και εν τέλει δρα με πλήρη ελευθερία, αφού δεν απευθύνεται στη λογική, αλλά στο θυμικό, το συναίσθημα, την αγωγή της ψυχής.

Ας μη συγχέουμε λοιπόν τους δημοσιογράφους με τους συγγραφείς, επειδή απλώς και οι δύο τυχαίνει να καταπιάνονται με τις λέξεις, στο βαθμό που τους επιτρέπουν η Παιδεία και η ικανότητα τους. Ίσως, η μόνη περίπτωση που οι δύο έννοιες συγκλίνουν, είναι το ιστορικό μυθιστόρημα. Εκεί, είσαι υποχρεωμένος να αναζητήσεις με ευλάβεια την αλήθεια πίσω από τα γεγονότα και οφείλεις να προσεγγίζεις με ακρίβεια τις περιγραφές σου. Τέλος, μια ακόμη ειδοποιός διαφορά είναι ότι ο δημοσιογράφος, αδιαφορεί για το αν το κείμενο του θα κερδίσει ή όχι τους αναγνώστες του, σε αντίθεση με τον συγγραφέα, ο οποίος, γνωρίζοντας ότι εκθέτει το έργο του σε ένα ευρύ κοινό και απευθύνεται στο διηνεκές, υποσυνείδητα προσέχει το λόγο του. Ο όρος λογοτεχνία δεν είναι τυχαίος. Έστω κι αν κακοποιείται βάναυσα από κάποιους, που αυτοπροσδιορίζονται ως συγγραφείς.

 

EfaptomenesZoesEx_Layout 1ΕΡ. Πότε αρχίσατε να ασχολείσθε με τη συγγραφή;

 

ΑΠ. Θα σας απαντούσα, χαριτολογώντας, στο Δημοτικό, όταν η δασκάλα, μας άφηνε να γράψουμε Έκθεση με ελεύθερο θέμα. Η αλήθεια είναι ότι έχοντας καθημερινή υποχρέωση να γράφω χιλιάδες λέξεις, αφού εργαζόμουν στις μεγαλύτερες Οικονομικές Εφημερίδες και περιοδικά, που υπήρξαν σημεία αναφοράς στο πρόσφατο παρελθόν, μου ήταν αδύνατο να μείνω ήσυχη τα καλοκαίρια. Έτσι, το καλοκαίρι του 2001, συμμετείχα σε ένα διαγωνισμό διηγήματος της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς, αποσπώντας το δεύτερο βραβείο και παράλληλα, άρχισα να γράφω το πρώτο μου μυθιστόρημα, που εκδόθηκε το 2004. Ακολούθησε μια εμπεριστατωμένη συγκριτική μελέτη, πάνω στα ήθη και τα έθιμα των Ελλήνων, από το απώτατο παρελθόν μέχρι σήμερα και ύστερα, ήρθε στη ζωή μου ο Αρχιμήδης και το περίφημο Παλίμψηστο, που μετουσιώθηκαν στο τρίτο βιβλίο μου.

 

ΕΡ. Τι είναι αυτό που σας εμπνέει κυρίως ώστε ν΄ αρχίσετε τη συγγραφή ενός βιβλίου;

 

ΑΠ. Ο Alessandro Baricco, έλεγε, ότι κανείς δεν είναι ξεγραμμένος, αν έχει μια καλή ιστορία και κάποιον να του τη διηγηθεί. Στη διάρκεια της ζωής μου, άκουσα, ανακάλυψα κι  συνέλεξα εκατοντάδες ενδιαφέρουσες ιστορίες που ήθελα να τις διηγηθώ για να τις διασώσω, να τις μοιραστώ και να τις επικοινωνήσω. Αυτό που με εμπνέει να γράψω ένα βιβλίο, είναι πρόσωπα που αξίζει να τα συναντήσεις και να συνδιαλλαγείς μαζί τους, αφού η ζωή τους δεν ήταν γραμμική και ανούσια, αλλά συναρπαστική και ενδιαφέρουσα. Σε αυτούς τους ανθρώπους επικεντρώθηκα με αφοσίωση, επιμέλεια και ξεχωριστή φροντίδα και διηγούμαι αποσπάσματα από τον όλβιο βίο τους. Επειδή όμως η Ιστορία, είναι ο τρόπος ζωής των ανθρώπων κάθε εποχής, αναπόδραστα, με ενδιαφέρουν τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα, που βρίσκονται πίσω από τους ήρωες μου, αφού ευθύνονται για τις μικρές αλυσιδωτές εκρήξεις της συμπεριφοράς τους. Εμπνέομαι λοιπόν, από την απόκρυφη Ιστορία και από τους λαμπερούς ανθρώπους, που θεωρώ ότι αξίζει να διασώσω, καταγράφοντας στιγμές που εξαργυρώνονται με συναίσθημα. Προσέξτε, δεν εννοώ με κλάμα! Αυτό μπορεί να το κάνει κι ένα εντελώς αδιάφορο κρεμμύδι. Εννοώ, με όλη την παλέτα των αισθημάτων, που οδηγούν τον αναγνώστη στην ευδαιμονία της απόλαυσης, την οποία σου προξενεί ένα καλό βιβλίο.

 

_MG_9208_resizeΕΡ. Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο σας «Εφαπτόμενες ζωές». Πότε οι ζωές θεωρούνται εφαπτόμενες;

 

ΑΠ. Το γεγονός ότι δανείζομαι από τα Μαθηματικά έναν εξαιρετικά σαφή όρο, για να περιγράψω κάτι το εύθραυστο, ασταθές, συνεχώς μεταβαλλόμενο και υπέροχο, όπως είναι οι συνάψεις μεταξύ των ανθρώπων, δεν ήταν τυχαίο. Ο τίτλος, αποδίδει στο ακέραιο τις σχέσεις ανθρωπίνων υπάρξεων, που συναντώνται για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα ή περνάει ο ένας δίπλα στον άλλον, ίσως χωρίς να τον αγγίξει. Οι ζωές τους εφάπτονται, συχνά χωρίς να το γνωρίζουν. Μπορεί να το ανακαλύψουν κάποια μαγική στιγμή ή να μην το μάθουν ποτέ. Το σημείο επαφής είναι απροσδιόριστο και μεταβλητό, καθώς τίποτα στη ζωή δεν είναι δεδομένο, ασφαλές και σταθερό σε βάθος χρόνου. Οι ζωές των ηρώων εφάπτονται με εκείνες των αναγνωστών, στο βαθμό που αναγνωρίζουν δικά τους βιώματα, σκέψεις και συναισθήματα.

 

ΕΡ. Με αφορμή τη φιλοξενία της νεαρής Δάφνης από τη συνονόματη  αδερφή του παππού της ξεδιπλώνετε την ιστορία της οικογένειας του Στασινού Μπουονοντίο και των απογόνων του. Υπάρχουν πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα στην ιστορία σας ή αφορά εξ ολοκλήρου μυθοπλασία;

 

ΑΠ. Αν είχα αφεθεί στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω τα πραγματικά ονόματα των μελών της οικογένειας Μπουονοντίο και είχα αφήσει κατά μέρος το συνεκτικό υφάδι της μυθοπλασίας, που οδηγεί στη συνάντηση γιαγιάς και εγγονής, θα είχα γράψει ένα αυθεντικό ιστορικό αφήγημα. Τα ιστορικά γεγονότα στα οποία γίνεται μνεία, είναι απολύτως αληθή και έχουν διασταυρωθεί από περισσότερες της μιας, πηγές. Προφανώς, βγήκε στην επιφάνεια η δημοσιογραφική ματιά και ο χρόνιος εθισμός στην έρευνα. Το παράδοξο είναι ότι η πραγματικότητα, αποδεικνύεται συνήθως, εξόχως πιο συναρπαστική και ενδιαφέρουσα από τη συγγραφική φαντασία, που, κάποιες φορές, οδηγεί σε κλισέ και κάνει τη συνέχεια άκοπα αντιληπτή και προβλέψιμη.

 _MG_9326_resize

ΕΡ. Σε κάθε γενιά της οικογένειας που αναφέρεσθε περιλαμβάνετε αναλυτικά τις καταστάσεις, π.χ. τη ναυσιπλοΐα. Σας βοήθησαν οι σχετικές σπουδές σας ή αναγκαστήκατε να κάνετε κάποια έρευνα για τα στοιχεία που παραθέτετε;

 

ΑΠ. Οι σπουδές βοηθούν, στο βαθμό που σου παρέχουν βασικές γνώσεις, σε θέματα του αντικειμένου σου. Χρειάστηκε ως εκ τούτου μια ενδελεχής έρευνα και μελέτη, για να δω, παραδείγματος χάριν, πως γίνονταν η καθέλκυση και η ονοματοδοσία ενός ιστιοφόρου πλοίου. Να ληφθεί υπ΄ όψιν ότι το βιβλίο καλύπτει ένα διάστημα 190 ετών και αναφέρεται, στο μεγαλύτερο μέρος του, σε εποχές και συμβάντα που δεν έχω ζήσει. Ως εκ τούτου, απαιτήθηκε επιστροφή και μελέτη στις πηγές που είχα στη διάθεση μου, για να εξασφαλιστεί η ιστορική ταυτοποίηση, με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ορθότητα και αξιοπιστία. Μη με ρωτήσετε γιατί. Δεν έχω απάντηση. Απλώς θέλω να τεκμηριώνω αυτό που γράφω. Προφανώς, η δημοσιογράφος συγκρούεται με τη συγγραφέα και διεκδικεί το δικό της ζωτικό χώρο.

 

ΕΡ. Η Δάφνη τόλμησε να ακολουθήσει τον έρωτά της και δικαιώθηκε. Μεγαλωμένη σ΄ ένα περιβάλλον με αυστηρά ήθη, από που άντλησε τη δύναμη να τον ακολουθήσει;

 

ΑΠ. Η ερώτηση σας εμπεριέχει την απάντηση! Ο Έρωτας ήταν αυτός που της έδωσε τη δύναμη να αψηφήσει την πατρική οργή και να επαναστατήσει ενάντια στα στερεότυπα της εποχής της. Συμβαίνει εδώ και αιώνες, ξέρετε. Οι γυναίκες που ερωτεύονται βαθειά, αδιαφορούν για τις συνέπειες. Αναπόδραστα, ακολουθούν τον άντρα που αγάπησαν, χωρίς να δίνουν σημασία στις σειρήνες της κοινωνικής κατακραυγής, αν η αγάπη τους δεν συνταιριάζει με τα κοινώς παραδεκτά ή τα ειωθότα. Συμβαίνει, σχεδόν, σαν φυσική επιλογή. Μοιραία; Δεν ξέρω αν είναι η κατάλληλη λέξη. Ως γυναίκα επικροτώ τη στάση της. Δεν με αφορά το μετά. Κανείς δεν το γνωρίζει, εξάλλου, όταν παραδίδεται στον Έρωτα. Όμως στην περίπτωση της, ανεξάρτητα με τη δικαίωση ή όχι της επιλογής της, θα είχε ένα μοναδικό κέρδος: θα είχε ζήσει με όλη της την ψυχή και τη διάνοια την αγάπη της. Δεν θα βασανίζονταν ποτέ από το σαράκι του «Αν». Γιατί αυτό θα κατέτρωγε την ύπαρξη της, αν είχε θάψει την επιθυμία της και είχε υποταχθεί στην πατρική βούληση. Οι ανεκπλήρωτοι έρωτες είναι διαβρωτικοί. Πληγές, που κουβαλάμε στωικά μαζί μας και μας πονάνε δια βίου.

 

ΕΡ. Ο Κωνσταντίνος διέγραψε οριστικά την κόρη του Δάφνη μετά τη φυγή της. Γιατί αρνιόταν πεισματικά να τη συγχωρέσει;

 

ΑΠ. Κοιτάξτε, αν κρίνουμε τον Κωνσταντίνο με τα δεδομένα του 2017, η στάση του είναι προφανώς ακατανόητη και καταδικαστέα. Όμως εκείνος, έζησε έναν αιώνα πριν. Σε μια εποχή, που η ανυπακοή στην πατρική επιθυμία ήταν θανάσιμο αμάρτημα. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, ότι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’60, η ελληνική επαρχία σπαράσσονταν από εγκλήματα τιμής! Το να φύγει μια κοπέλα από το σπίτι της, ακολουθώντας τα θέλω της, ισοδυναμούσε με ηθική έκπτωση, ανάλογη της πορνείας. Η οικογένεια στιγματίζονταν αμετάκλητα. Δεν ήταν, λοιπόν, εύκολο για τον Κωνσταντίνο, να αποδεχθεί ότι η μοναχοθυγατέρα του, έγραψε στα παλιά της παπουτσάκια το προξενιό που της ετοίμαζε με επιμέλεια και τον εξέθεσε βάναυσα στην τοπική κοινωνία, με τις επιλογές της. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην την είχε καταδικάσει στην ανυπαρξία, αλλά να την είχε σκοτώσει για να ξεπλύνει το άγος.

 

ΕΡ. «Η μακρόχρονη επιτυχής συμβίωση συνυπάρχει με τη διαρκή αποπλάνηση και απαιτεί ισόβια στράτευση στη λεπτή τέχνη της εφαρμοσμένης γοητείας» αναφέρει η Δάφνη προς τη μικρή συνονόματή της. Αν αυτό ισχύει, πότε μπορεί να χαλαρώσει κάποιος/α μέσα σε μια σχέση;

 

ΑΠ. Απολύτως, αρκεί να έχει συνηθίσει σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής. Κοιτάξτε γύρω σας. Πόσες φορές δεν έχετε δει εκπροσώπους ΚΑΙ των δύο φύλων, στις αρχές της σχέσης τους, να μεταβάλλονται σε κάτι ιδιαιτέρως ελκυστικό, προκειμένου να γοητεύσουν το αντικείμενο του πόθου τους και όταν επιτευχθεί ο στόχος, να μετατρέπονται σε κάτι εντελώς απωθητικό, που δεν έχει καμία σχέση με τον άντρα ή τη γυναίκα που ερωτεύθηκαν; Θα ανακαλύψετε εκατοντάδες παραιτημένες γυναίκες, να παραπονούνται για τις παρασπονδίες του συζύγου τους, τη στιγμή, που οι ίδιες εμφανίζουν μια εικόνα πλήρους εγκατάλειψης της θηλυκότητας τους. Το ίδιο συμβαίνει και με τους τέλειους συντρόφους, που έβγαλαν τη στολή του ιππότη και έβαλαν τις πυτζάμες τους, βουλιάζοντας σε καναπέδες. Το να συντηρήσεις την ερωτική επιθυμία και την ομορφιά στην καθημερινότητα είναι εύκολο, αρκεί, να μην αφεθείς στην απατηλή βεβαιότητα της σιγουριάς. Στη χυδαιότητα, του να συμπεριφέρεσαι σαν κυρίαρχος του αποκτήματος σου. Αρκεί να θυμάσαι, ότι οι άνθρωποι δεν είναι δεδομένοι, για να περιφρουρείς με τη στάση σου τα πολύτιμα, σαν να ανασαίνεις: χωρίς κανένα ιδιαίτερο κόπο.

 _MG_9203_resize

ΕΡ. «Λίγα χιλιόμετρα δρόμου, αλλά αμέτρητα χιλιόμετρα εχθρότητας, αποστροφής και οδύνης» αναφέρει και πάλι η (μεγάλη) Δάφνη. Τι εμποδίζει τους ανθρώπους να καταργήσουν αυτά τα χιλιόμετρα;

ΑΠ.  Άλλες φορές η στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας, άλλες πάλι, το πείσμα, πίσω από το οποίο οχυρώνονται οι άνθρωποι, για να περιφρουρήσουν τις στρεβλώσεις τους. Το να μη δίνεις ευκαιρία στην αντίθετη άποψη είναι ολέθριο. Η ζωή τιμωρεί όσους εμμένουν πεισματικά σε θέσφατα, αδυνατώντας να αποδεχτούν ότι δεν υφίσταται ούτε το αλάθητο της γνώμης, ούτε οι απαρασάλευτες βεβαιότητες. Μόνο με τη σύγκλιση, την κατανόηση, τη σύνθεση και τις αμοιβαίες υποχωρήσεις μπορεί να υπάρξει ευτυχής συμβίωση. Αν δεν συνυπάρξουν τα παραπάνω, αδυνατείς να καταργήσεις, όχι μόνο τα χιλιόμετρα, αλλά συχνά, τα ελάχιστα εκατοστά που σε χωρίζουν από τον διπλανό σου.

ΕΡ. Η ιστορία του βιβλίου σας ξεκινά στην Τεργέστη του 1824 και φτάνει ως την Κηφισιά του σήμερα. Οι γενιές των Μπουονοντίο «κλυδωνίζονται, αλλά δεν βυθίζονται». Που οφείλεται η δύναμή τους;

ΑΠ.  Προφανώς, στην βαθειά αντίληψη που διατρέχει το DNA τους, ότι οφείλουν να αντισταθούν στα χτυπήματα που δέχονται και να πολεμήσουν θαρραλέα, για τα ιερά και όσια της ζωής τους. Η άνευ όρων παράδοση, στις μικρές ή μεγάλες δυσκολίες που παρουσιάζονται, δεν είναι στη Φύση τους. Δεν τους συνιστά η απαισιοδοξία. Έχουν την ικανότητα να κοιτάνε μπροστά και να δίνουν τις μάχες τους με σθένος και τη βεβαιότητα, ότι ακόμα κι αν ηττηθούν, θα έχουν κάνει ό,τι περνάει από το χέρι τους, για την επιτυχή έκβαση της υπόθεσης τους.

_MG_9250_resizeΕΡ. Τι αποκομίζει κυρίως η (νεαρή) Δάφνη από τη φιλοξενία της (μεγάλης) Δάφνης και μαζί της οι αναγνώστες σας;

ΑΠ.  Ίσως είναι καλύτερα να σας το πει η ίδια. Οπότε, θα δώσω το λόγο στη μικρή Δάφνη. «Με τη δική σου τη βοήθεια, έμαθα να μη στριμώχνω τα όνειρα μου στη μιζέρια της πραγματικότητας. Να ερωτευτώ την Ελλάδα, το φως της, το οικουμενικό πνεύμα του πολιτισμού της. Μοιράστηκα μαζί σου τις γνώσεις και το πάθος σου για τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, την κλασσική μουσική, την ιστορία. Λατρεύω την αρχαιολογία. Υπερασπίζομαι παθιασμένα την ελευθερία της σκέψης. Υιοθέτησα την κομψότητα και την καλαισθησία σου. Η κουζίνα μου συναγωνίζεται επάξια σε ποικιλία,  γεύσεις κι ευωδιές τη δική σου. Στο σπιτικό μου βρίσκεις τη θαλπωρή των παραδοσιακών Χριστουγέννων, τα κυριακάτικα γεύματα στον κήπο, τα δείπνα κοντά στη ζεστασιά του τζακιού, τις μεγάλες οικογενειακές συγκεντρώσεις, τις φιλικές βραδιές. Με προγύμνασες στη δίκαια κρίση, στην ουσία των πραγμάτων, στις γλυκές ισορροπίες, στην ευγένεια, στη διαύγεια του λόγου και των πράξεων. Τα λόγια σου παλιννοστούν κάθε φορά που το καράβι της δικής μου ζωής χτυπάει στις ξέρες της ανθρώπινης μικρότητας. Στους αστείρευτους χείμαρρους της δικής σου αισιοδοξίας ξεδιψάω όταν η ζωή αποφασίζει να παίξει μαζί μου τα γνωστά της άσχημα παίγνια. Στα ταξίδια μας ανά τον κόσμο μου έμαθες να σέβομαι τη διαφορετικότητα, να ανακαλύπτω την ομορφιά των μικρών πραγμάτων, να ικανοποιούμαι με ‘κείνα που προσφέρονται από καρδιάς.»

ΕΡ. Αφού σας ευχαριστήσω και σας ευχηθώ καλοτάξιδο το βιβλίο σας, θα σας ζητήσω να κλείσετε με μια δική σας φράση αυτή τη συνέντευξη.

ΑΠ. Μακριά από τις περιφερόμενες μετριότητες. Το μυστικό είναι, να αντικαθιστάς το κοινό με το μοναδικό. Να μετατρέπεις το καθημερινό σε εξαιρετικό και να απολαμβάνεις το δώρο της ζωής που σου δόθηκε. Το παρελθόν δεν μας ανήκει πια, το αύριο είναι άδηλο. Απολαύστε με όλες σας τις αισθήσεις το σήμερα και συνεχίστε τη ζωή σας, με όσους είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να συμπορευτούν μαζί σας. Σε καμία περίπτωση, μην αφήνετε τη ζωή να κυλάει ερήμην σας.

* Το βιβλίο «Εφαπτόμενες ζωές» της Γκρέτας Χριστοφιλοπούλου κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ

**Φωτογραφίες ΦΩΤΕΙΝΗ ΜΟΙΡΑ

Μαιρη-ΓκαζιανηΜαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Υπό έκδοση βρίσκεται το επόμενο μυθιστόρημά της με τίτλο ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από διακόσιες συνεντεύξεις. Το Φθινόπωρο του 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών.

Γράφει στίχους για τραγούδια ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 



Μοιράσου το...!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: