Επιστροφή στην κορυφή
Τρίτη, 30 Μαι 2017
 
 

Αίγινα… σκηνές από παλιά, ασπρόμαυρη, ελληνική ταινία…

Κυριακή, 19 Ιούλιος 2015 - 10:52

-a Μέγεθος κειμένου +A





 

Γράφει η Δήμητρα Τράκα

 

Κατέβηκα από το δελφίνι κι έκανα τα πρώτα βήματά μου στο νησί της Αίγινας. Το μικρό εκκλησάκι του Αϊ-Νικόλα του Θαλασσινού, δυο κανόνια και μια μεγάλη άγκυρα με καλωσόρισαν και προχώρησα στον παραλιακό δρόμο. Μικρά μαγαζάκια εστίασης και διασκέδασης στριμωγμένα το ένα δίπλα στο άλλο, έσφυζαν από κόσμο από την μια πλευρά και από την άλλη, μικρά ιδιωτικά σκάφη αραγμένα και παραταγμένα κι αυτά στη σειρά.

Στους παράλληλους δρόμους με τον παραλιακό, η ψαραγορά, τα ταβερνάκια και τα μαγαζάκια με είδη λαϊκής τέχνης. Ένα πολύβουο πλήθος ανέβαινε και κατέβαινε διαρκώς δίχως σταματημό και ο ήχος των κουδουνιών από τις άμαξες που βολτάριζαν τους τουρίστες, μου θύμισαν παλιές, ασπρόμαυρες, ελληνικές ταινίες.

Ένας παγωμένος καφές και η ιδέα να γίνω κι εγώ κομμάτι ενός σκηνικού ταινίας και μάλιστα παλιάς και ασπρόμαυρης, μου καλάρεσε και κάθισα σ’ ένα μικρό καφέ με σιδερένια, στρογγυλά τραπεζάκια. Τελικά παρήγγειλα έναν ελληνικό βαρύ γλυκό. Το άρωμά του από το διπλανό τραπέζι μου γαργαλούσε τη μύτη και δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ και μάλιστα πήρα και γλυκό του κουταλιού φιστίκι. Αυτό από περιέργεια και μόνο, γιατί δεν είχα δοκιμάσει ξανά και ήθελα να δω πώς ένας ξηρός καρπός γίνεται γλυκό. Νόστιμο ήταν τελικά!

Μέχρι να έρθει η παραγγελία μου, έβγαλα από την τσάντα μου τον τουριστικό οδηγό και τον ξεφύλλισα για να δω από πού θα ξεκινούσα την περιπλάνησή μου στο νησί.

Το πρώτο που μου κέντρισε το ενδιαφέρον ήταν ο Πύργος του Μάρκελλου. Θα συνεχίσω με την Μητρόπολη της Αίγινας κι έπειτα θα πάω στο Κυβερνείο, που είναι το σημαντικότερο κτίριο για τη νεότερη ελληνική ιστορία. Θα συνεχίσω με το ιστορικό Μουσείο της Αίγινας κι από εκεί θα πάω στο μουσείο του Χρήστου Καπράλου. Τη βόλτα μου στην χώρα της Αίγινας θα την κλείσω με μια επίσκεψη στο Ορφανοτροφείο και στη Δημοτική βιβλιοθήκη.

Δεν θα μπορούσα όμως να μην κάνω και μια γύρα στο νησί. Εκτός από όλα τα ωραία που θα συναντήσω όπως διάβασα στον οδηγό μου, δύο είναι τα σημεία που θα ήθελα να γνωρίσω οπωσδήποτε! Το πρώτο είναι το μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου. Κτίστηκε γύρω στο 1904-1910, από τον Επίσκοπο Πενταπόλεως  Νεκτάριο. Ο Νεκτάριος έζησε στο Μοναστήρι και πέθανε το 1920. Το 1961 ανακηρύχθηκε Άγιος. Το Μοναστήρι βρίσκεται στο δρόμο για την Αγία Μαρίνα και απέχει 6 περίπου χιλιόμετρα  από την πόλη της Αίγινας. Η εκκλησία έχει δύο ψηλά καμπαναριά και τέσσερις σειρές από παράθυρα, που για επιστέγασμα, έχουν όλα κόκκινα τόξα. Το Μοναστήρι του Αγίου Νεκταρίου είναι γυναικεία Μονή και σε αυτό ζουν 14 μοναχές. Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 9 Νοεμβρίου, οπότε συγκεντρώνονται στο Μοναστήρι χιλιάδες πιστών, προερχόμενοι από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Στο Μοναστήρι υπάρχουν πολλά τάματα και αφιερώματα που προέρχονται από μεγάλο αριθμό προσκυνητών.

Θέλω να κατεβώ τα πολλά σκαλοπάτια στην αυλή της Μονής και να δροσιστώ κάτω από τον ίσκιο που κάνουν οι πολύχρωμες τεράστιες μοκαμβίλιες. Κι αφού πιω από το κρυστάλλινο αγίασμα και δροσίσω ψυχή και σώμα, να συνεχίσω την περιπλάνησή μου.

Κι έτσι ακριβώς έκανα. Όμως κατά την επιστροφή μου από το χωριό Αγία Μαρίνα, όπου έκανα το μπάνιο μου στην μεγάλη οργανωμένη παραλία κι έφαγα λαχταριστούς ψαρομεζέδες, σκαρφάλωσα πάνω ψηλά στον Ναό της Αθηνάς Αφαίας. Η θέα από εκεί επάνω μου έκοψε την ανάσα και η περιπλάνηση ανάμεσα σε όσα απέμειναν από τον αρχαίο ναό, με αποζημίωσαν για την ανάβαση κάτω από τον καυτό ήλιο.

Βόρεια του νησιού, είναι κτισμένος ο Ναός της Αθηνάς Αφαίας, μέσα στα πεύκα με θέα την απέραντη γαλάζια θάλασσα. Είναι σε πολύ καλή κατάσταση. Σώζονται 24 από τις 34, συνολικά, κολώνες του ναού. Έχει κτιστεί το 480 π.Χ. μετά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Περισσότερες πληροφορίες για την Αφαία μας δίνει ο Παυσανίας από κάποιες παραδόσεις της Κρήτης. Σύμφωνα με αυτές, από το Δία και την Κάρμη γεννήθηκε η Βριτόμαρτις που αγαπούσε πολύ το κυνήγι και γι’ αυτό τη συμπάθησε ιδιαίτερα η θεά Άρτεμις. Την ερωτεύτηκε όμως ο Μίνωας και για να γλιτώσει από αυτόν έπεσε στη θάλασσα και μπλέχτηκε στα δίχτυα κάποιων ψαράδων που την πήραν μαζί τους στο καράβι.

Κι αφού περπάτησα ανάμεσα στα αρχαία, έκανα μια βόλτα και στα «νέα» του νησιού. Ένα από αυτά είναι το Κέντρο Αγρίων Ζώων στην Αίγινα. Το ΕΚΠΑΖ, το πρώτο κέντρο του είδους αυτού στα Βαλκάνια, ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1984 και από το 1990 είναι Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρία. Κάθε χρόνο παραλαμβάνει περισσότερα από 3.500 τραυματισμένα, κακοποιημένα ή εξαντλημένα άγρια ζώα που χρειάζονται φροντίδα. Πάνω από τα μισά, αφού θεραπευθούν, απελευθερώνονται και επανεντάσσονται στο φυσικό τους περιβάλλον. Η συμβολή του ΕΚΠΑΖ είναι αποφασιστική, κυρίως για τα είδη που απειλούνται με εξαφάνιση, τόσο στην Ελλάδα όσο και πανευρωπαϊκά.

Παράλληλα, το κέντρο έχει να επιδείξει πλούσια δραστηριότητα στη μελέτη και την παρέμβαση για την προστασία των άγριων ζώων, όσο και στους τομείς της σχετικής ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης του κοινού. Καταβάλλοντας ένα μικρό, συμβολικό αντίτιμο μπορείτε να περιηγηθείτε στους χώρους με τα σπάνια πουλιά και ζώα, να δείτε πως κερδίζουν και πάλι τη ζωή και φυσικά, αν είστε τυχεροί, να στείλετε κάποια από αυτά και πάλι στην ελευθερία.

Η τελευταία μου εικόνα από το κέντρο αυτό, ήταν ένα ζευγάρι κατάλευκων κύκνων. Γλιστρούσαν παρέα στα ήρεμα νερά της λιμνούλας τους και μου έδωσαν την εντύπωση ότι κρατιόταν «χέρι-χέρι». Πτηνά περήφανα, συντροφικά, αγέρωχα κι ερωτικά. Δεν ζουν ποτέ μόνα τους και δεν αποχωρίζονται με τίποτα το ταίρι τους. Σχεδόν τα ζήλεψα…

Κι όταν σε δέκα λεπτά από το Κέντρο Αγρίων Ζώων, βρέθηκα στο λιμάνι, κάθισα σε ένα μικρό καφενεδάκι και ζήτησα να μου φέρουν γλυκό φιστίκι. Ήθελα πριν φύγω από το νησί, να έχω αυτή την παράξενη αλλά γλυκιά γεύση στο στόμα. Άλλωστε, όλες οι παλιές ελληνικές ασπρόμαυρες ταινίες, έχουν πάντα ευχάριστο τέλος, όπως ευχάριστη είναι και η γεύση του γλυκού…

 

 

 



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: