Επιστροφή στην κορυφή
Δευτέρα, 27 Φεβ 2017
 
 
Δημοφιλείς λέξεις : .καιρος now24 Nέα podosfero video Αντώνης Σαμαράς Για Ελλάδα Θεσσαλονίκη Καιρός Με Νέα Δημοκρατία Νεκροί Ο Οι Ολυμπιακός ΠΑΣΟΚ Πρωθυπουργός Συριζα Τι Το Τρόικα Χρυσή Αυγή από αστυνομία βροχές γερμανια είναι θα και κυβέρνηση κόσμος να οικονομία ομάδα σήμερα σε στη στην στο τα την τις τον του

Αλέξανδρος Νίκας : Όλοι θα ήθελαν να ζήσουν ένα μεγάλο έρωτα στη ζωή τους

Σάββατο, 02 Απρίλιος 2016 - 11:24

-a Μέγεθος κειμένου +A





 

Από την Μαίρη Γκαζιάνη

 

 

«29 Φλεβάρη είναι η μέρα που βρίσκει τον χειμώνα αγκαλιά με την άνοιξη. 29 Φλεβάρη είναι η μέρα που βρίσκει τον Πάρη αγκαλιά με την Ελένη. Ο έρωτας των δυο μαθητών το 1972 περνάει μέσα από τις συμπληγάδες του Πολυτεχνείου, κορυφώνεται με τη Μεταπολίτευση και, πιστοί στο ραντεβού τους, αναβιώνει κάθε 29 Φλεβάρη» (από το οπισθόφυλλο του βιβλίου).

ΕΡ. Κύριε Νίκα γεννηθήκατε στο Σεβαστό Θεσπρωτίας. Πως θυμάστε τα πρώτα παιδικά σας χρόνια; 

ΑΠ. Με νοσταλγία. Και με μυρωδιές. Μυρωδιές από τους ώριμους καρπούς των δέντρων. Χρόνια δύσκολα, χρόνια σε μεγάλη φτώχια τόσο στην οικογένεια όσο και στην περιοχή, που φυσικά σαν παιδί δεν το καταλάβαινα αφού έτσι θεωρούσα πως είναι η ζωή. Πριν γίνω πέντε χρονών ήμουν κιόλας παιδί με μετανάστες και τους δυο γονείς, να μεγαλώνω δίπλα σε παππούδες, γιαγιάδες και θείες.

ΕΡ. Τα σχολικά σας χρόνια μοιράστηκαν ανάμεσα στο χωριό σας, στον Πειραιά, στη Θεσσαλονίκη και στα Ιωάννινα. Ήταν εύκολη ή δύσκολη η προσαρμογή στα εκάστοτε δεδομένα, εντός και εκτός σχολείου;

ΑΠ. Ούτε δύσκολη, ούτε εύκολη. Ανάγκη ήταν και εξ αυτής προσαρμοζόμουν εύκολα και μέσα στο σχολείο και στην κάθε πόλη. Μεγάλη εμπειρία αφού ζούσα με τον μικρότερο αδελφό, με τους γονείς όπως προείπα μετανάστες.

ΕΡ. Καταλήξατε στην Αθήνα να σπουδάζετε μαθηματικά. Γιατί επιλέξατε την συγκεκριμένη επιστήμη;

ΑΠ. Θεωρούσα πως ήταν η επιστήμη του παρόντος (1975), αλλά και του μέλλοντος. Μου άρεσαν και τα μαθηματικά, οπότε … καταλαβαίνετε.

ΕΡ. Κι από τα μαθηματικά, στραφήκατε στη λογοτεχνία. Τι σας ώθησε προς τη συγγραφή;

ΑΠ. Όχι κάτι συγκεκριμένο. Αρχικά έγραφα για το κέφι μου. Από μικρός έγραφα στιχάκια και μικρές ιστορίες για την «πλάκα» μου. Τα μοιραζόμουν με τους φίλους μου και γελάγαμε. Αργότερα, πολύ αργότερα, και αφού είχα περάσει τα πενήντα, άρχισα να γράφω και πάλι για το κέφι μου. Αλλά αυτήν τη φορά δεν τα μοιράστηκα με φίλους, αλλά με τις Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ που αποφάσισαν να εκδώσουν το πρώτο μου μυθιστόρημα  με τίτλο «Κάθε 29 του Φλεβάρη». Μετά από αυτό συνέχισα να γράφω και ακόμη συνεχίζω.

ΕΡ. Έχετε βραβευτεί για διηγήματά σας από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Πως αισθανθήκατε με αυτές τις βραβεύσεις;

ΑΠ. Ικανοποίηση που κάποιες ιστορίες μου έτυχαν ευμενούς αντιμετώπισης από ανθρώπους που γνωρίζουν από Λογοτεχνία.

ΕΡ. Το 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Πύλες εξόδου». Σε ποιες πύλες και σε ποια έξοδο αναφέρεται;

ΑΠ. Αυτές που πήραν οι γονείς μου τη δεκαετία του ’60 για τη Γερμανία, τότε που εκείνη η χώρα ζητούσε «γερά κορμιά» και τις ίδιες που παίρνουν σήμερα τα παιδιά μου, αφού η ίδια χώρα παίρνει τα «γερά μυαλά». Αναρωτιέμαι, η χώρα μου γιατί δεν βρίσκει τρόπο να κρατήσει εδώ τα γερά μυαλά, στα οποία μάλιστα έχει επενδύσει σπουδάζοντας τα με έξοδα της; Πως ανέχεται να βλέπει αυτήν την επένδυση να την καρπώνεται μια άλλη χώρα; Πως θα πάει μπροστά η χώρα μας όταν τις δεκαετίες του ’50-‘60 που χρειάζονταν ανοικοδόμηση, αφού εκτός του Β’ παγκοσμίου πολέμου έβγαινε και από τον αναμεταξύ μας πόλεμο, έδιωχνε τα γερά κορμιά, ενώ τώρα που έρχονται στη χώρα μας «γερά κορμιά» από άλλες χώρες  διώχνουμε τα γερά μυαλά;

ΕΡ. Το 2015 κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Ένας αιώνας και μια νύχτα». Μια σχέση μίσους, αγάπης και έρωτα ανάμεσα σε δυο θρησκείες, δυο γυναίκες και μια πατρίδα. Η θρησκεία χωρίζει, η αγάπη μπορεί να ενώσει;  

ΑΠ. Όχι μόνο η θρησκεία χωρίζει, αλλά και οι πατρίδες. Ειδικά μεταξύ των χωρών υπάρχουν και σύνορα. Τώρα βλέπουμε να υψώνονται σύνορα και μέσα στην ίδια την Ευρώπη. Ε, λοιπόν, όσα σύνορα και να υψωθούν, όταν έρχεται ο έρωτας και η αγάπη αυτά τα σύνορα γκρεμίζονται. Ο έρωτας και η αγάπη, ναι, μπορούν να ενώσουν!

ΕΡ. Το βιβλίο σας «Κάθε 29 του Φλεβάρη» κυκλοφόρησε το 2012 και επανεκδόθηκε πρόσφατα. Τι συμβαίνει κάθε 29 του Φλεβάρη;

ΑΠ. Κάθε 29 του Φλεβάρη, ο Πάρης και η Ελένη συναντιούνται στο ίδιο σημείο που το 1972 μαθητές στην ΣΤ’ Γυμνασίου έδωσαν το πρώτο τους φιλί. Μια υπόσχεση ότι ανεξάρτητα απ’ ότι μπορεί να συμβεί στις ζωές τους εκείνοι εκείνη τη μέρα θα συναντιούνται στο μέρος που έδωσαν το πρώτο τους φιλί, γίνεται πράξη κάθε 29 του Φλεβάρη. Εκεί συζητάνε για όσα τους ένωσαν κι εκείνα που τους χώρισαν, ενώ έχουν στη διάθεση τους μόνο ένα βράδυ κάθε τέσσερα χρόνια για να ξαναζήσουν τον μεγάλο τους έρωτα.

ΕΡ. Στο βιβλίο σας, μέσα από τη σχέση των δυο ηρώων σας, αναφέρετε όλα τα σημαντικά γεγονότα της Ελλάδας από το 1972 έως το 2000. Παράλληλα αναφέρεστε και σε παγκόσμια σημαντικά γεγονότα. Θέλατε να καταγράψετε την ιστορία και εμπνευστήκατε τη σχέση του ζευγαριού ή αντίστροφα;

ΑΠ. Εύστοχη η ερώτηση σας. Πράγματι ήθελα να καταγράψω την ιστορία. Θεωρώ τη γενιά μου πολύ τυχερή που έζησε τόσα πολλά. Όταν ήμουν μικρός έπινα νερό από πηγάδι, τώρα ανοίγω μια βρύση και γεμίζω πισίνα ενώ ταυτόχρονα ποτίζω κήπο με γκαζόν. Διάβαζα με λυχνάρι, τώρα πατάω ένα διακόπτη και φωταγωγείται όλο το σπίτι και η αυλή. Ιατρικά θέματα, επιστημονικές εξελίξεις, ανατροπές καθεστώτων, οικονομικές εξελίξεις, ίντερνετ και ένα σωρό άλλα επιτεύγματα του ανθρώπου που δεν είχε ζήσει η ανθρωπότητα τα χιλιάδες προηγούμενα χρόνια για τα οποία γνωρίζουμε την ιστορία τους. Αυτά τα γεγονότα έκρινα πως θα μπορούσα να τα περάσω μέσα από τη σχέση του πρωταγωνιστικού ζεύγους και τελικά βγήκε ένα μυθιστόρημα με πολύ δυνατή την ερωτική σχέση.

ΕΡ. Η Ελένη έχει έντονη προσωπικότητα, αγωνίζεται με το αριστερό φοιτητικό κίνημα, ξεχωρίζει, ωστόσο ακολουθεί το «αμερικάνικο όνειρο». Πιστεύετε ότι παγιδεύτηκε σ΄ αυτό;

ΑΠ. Ναι. Πράγματι παγιδεύτηκε από το «αμερικάνικο όνειρο» όπως λέτε. Αν δεν «παγιδεύονταν» όμως, ίσως να μην είχε τόσο ενδιαφέρον η ιστορία τους.

ΕΡ. Ο Πάρης προέρχεται από φτωχούς γονείς, αριστερών πεποιθήσεων, πολιτικούς πρόσφυγες στη Γερμανία. Ωστόσο, έρχεται η στιγμή που σκοπός του γίνεται το χρήμα. Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος ανάλογα με τις καταστάσεις;

ΑΠ. Οι γονείς του Πάρη ήταν οικονομικοί μετανάστες και όχι πολιτικοί πρόσφυγες. Ανήκει στη γενιά του Πολυτεχνείου και πράγματι κάποια στιγμή το χρήμα ρέει άφθονο στις τσέπες του. Ναι, θεωρώ πως ο άνθρωπος αλλάζει ανάλογα με τις καταστάσεις και κυρίως με την οικονομική κατάσταση του. Ελάχιστοι είναι τελικά εκείνοι που κρατούν τις ίδιες αρχές και ιδέες που έχουν στα φοιτητικά τους χρόνια. Εκείνοι βέβαια δικαιολογούνται πως δεν αλλάζουν οι ίδιοι αλλά οι καταστάσεις. Στην ουσία όμως αλλάζουν και οι ίδιοι και οι καταστάσεις.

ΕΡ. Η Ελένη κατά τη διάρκεια των φοιτητικών αγώνων διακρίνεται σε πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Πάρης συμμετέχει στους αγώνες αλλά δεν είχε ηγετικά προσόντα. Το ίδιο ίσχυε και για τη σχέση τους;

ΑΠ. Κατά κάποιον τρόπο ναι. Ο Πάρης έδινε πολύ «χώρο» στην Ελένη, αλλά και να μην τον έδινε ο ίδιος, η Ελένη με το δυναμικό της χαρακτήρα θα τον κατακτούσε. Ίσως όμως ο Πάρης το είχε διαβλέψει αυτό και γι’ αυτό συμπεριφέρονταν όπως στην ιστορία που διαβάζουμε στο βιβλίο.

ΕΡ. Και οι δυο ήρωες δημιουργούν οικογένειες, με σεβασμό και με αγάπη. Γιατί ποτέ δεν καταφέρνουν να ξεπεράσει ο ένας τον άλλον;

ΑΠ. Επειδή ήταν ο πρώτος έρωτας της ζωής του καθενός και ήταν πάρα πολύ μεγάλος. Είχε περάσει από τις συμπληγάδες του Πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης, είχε οικοδομηθεί σε γερά θεμέλια και είχε σφυρηλατηθεί μέσα από τους αγώνες της γενιάς τους.

ΕΡ. Οι συναντήσεις του Πάρη και της Ελένης μοιάζουν με «χρεωστικό συμβόλαιο» αγάπης που «εξοφλείται» με δόσεις κάθε 29 Φλεβάρη. Ποιο κενό προσπαθούσαν να καλύψουν;

ΑΠ. Από τη πλευρά του Πάρη το κενό της απρόσμενης απόφασης της Ελένης να ζήσει το «αμερικάνικο όνειρο» και από την πλευρά της Ελένης το κενό που άφησε η ίδια απόφαση της. Ότι και να έγινε στη ζωή της, ποτέ δεν ξεπέρασε αυτόν τον έρωτα.

ΕΡ. Σύμφωνα με τις καθιερωμένες συναντήσεις τους και όσα έλεγαν μεταξύ τους, αυτοί οι δυο άνθρωποι, χώρισαν ποτέ;

ΑΠ. Από κάποια στιγμή και μετά ζούσε ο καθένας τους τη δική του ζωή. Μαζί ζούσαν σωματικά μόνο ένα βράδυ κάθε τέσσερα χρόνια. Αλλά όπως πολύ σωστά αναρωτιέστε και με την έννοια που εννοείτε, κατά βάθος όχι, δεν χώρισαν ποτέ.

ΕΡ. Πιστεύετε ότι υπάρχουν τέτοιες ιστορίες στην αληθινή ζωή;

ΑΠ. Φυσικά! Βασικά πιστεύω πως οτιδήποτε γράφεται, έχει αφετηρία ένα ερέθισμα. Η ιστορία του Πάρη και της Ελένης ξεχώρισε όχι επειδή ήταν μοναδική, αλλά επειδή όλοι θα ήθελαν να ζήσουν μια τέτοια σχέση. Ο έρωτας μπορεί να είναι χιλιογραμμένος, χιλιοδιαβασμένος, χιλιοτραγουδισμένος, αλλά ταυτόχρονα είναι και τόσο μοναδικός για τον καθένα και πιστεύω πως όλοι θα ήθελαν να ζήσουν ένα μεγάλο έρωτα στη ζωή τους και τους το εύχομαι ολόψυχα.

ΕΡ. Το τέλος του βιβλίου είναι συγκλονιστικό. Και πάλι ο Πάρης είναι αυτός που «αναγκάστηκε» να αποδεχτεί την εξέλιξη. Μήπως τελικά ο Πάρης ήταν ο πιο δυνατός από τους δυο;

ΑΠ. Όπως είπα και νωρίτερα, ο Πάρης είχε διαβλέψει τα ηγετικά προσόντα της Ελένης και της είχε παραχωρήσει πολύ χώρο στη σχέση τους. Ουσιαστικά όμως έχετε δίκιο, ο Πάρης ήταν πιο δυνατός από την Ελένη. Η Ελένη μπορεί να ήταν ένα δυναμικό άτομο αλλά συνάμα ήταν ένα ευαίσθητο πλάσμα και ιδιαίτερα αγαπητό. Ο Πάρης μπορεί να φαίνεται χαμηλών τόνων, αλλά ναι, κατά βάθος ήταν πολύ δυνατός.

ΕΡ. Αν συνέβαινε το αντίθετο, πιστεύετε ότι η Ελένη θα μπορούσε εύκολα να αποδεχθεί το ίδιο γεγονός;

ΑΠ. Με πολύ πόνο καρδιάς, ναι, θα μπορούσε να το αποδεχτεί.

ΕΡ. «Αποδείχτηκε για άλλη μια φορά, ότι οι κινητοποιήσεις των λαών μπορεί να φέρνουν αλλαγές στην κοινωνία, αλλά τις μεγάλες ανατροπές τις προκαλούν μόνο πραξικοπήματα και μεγάλες εθνικές συμφορές» γράφετε σε κάποιο σημείο του βιβλίου. Πόσο κοντά στη σημερινή πραγματικότητα, με το τεράστιο κύμα προσφύγων, είναι αυτά τα λόγια σας;

ΑΠ. Θεωρώ πως είναι πολύ κοντά. Το πιστεύω και ο ίδιος αυτό που αναφέρετε παραπάνω. Αυτήν τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχει πραξικόπημα, ούτε μεγάλη εθνική συμφορά για εμάς, αλλά υπάρχει μεγάλη εθνική συμφορά στους ανθρώπους που έχουν πάρει το δρόμο για μια άλλη ζωή. Φοβάμαι πως δεν τα έχουμε δει ακόμη όλα. Πολύ φοβάμαι πως θα δούμε χειρότερα πράγματα. Ουσιαστικές αλλαγές όμως θα δούμε στην κοινωνία μόνο αν τελικά πρυτανεύσει η λογική και όχι ο φόβος. «Ο φόβος παιδί μου σκοτώνει και μια νύχτα φόβου μπορεί να διαγράψει τη ζωή ενός ολόκληρου αιώνα!» αναφέρεται σε κάποιο σημείο του τρίτου μου βιβλίου «Ένας Αιώνας και Μία Νύχτα». Θέλω να ελπίζω πως τελικά δεν θα πρυτανεύσει ο φόβος που επικρατεί αυτήν τη στιγμή σε πολλά μυαλά που κυβερνάνε χώρες!

ΕΡ. Τι θα θέλατε να πείτε ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Έχουν εκδοθεί τρία βιβλία μου. Στο πρώτο με τίτλο «Κάθε 29 του Φλεβάρη» ασχολήθηκα με τα τελευταία 28 χρόνια του προηγούμενου αιώνα, με τη λεγόμενη «Γενιά του Πολυτεχνείου». Στο δεύτερο με τίτλο «Πύλες Εξόδου» με το θέμα της μετανάστευσης: της σύγχρονης και της δεκαετίας του ’60, ουσιαστικά μισό αιώνα ζωής. Στο τρίτο με τίτλο «Ένας Αιώνας και Μία Νύχτα» όπως λέει και ο τίτλος ασχολήθηκα με έναν αιώνα ζωής. Δηλαδή από την ημέρα της απελευθέρωσης όλης της Ηπείρου 23/2/1913 μέχρι στις 24/2/2013, με μια ιστορία αγάπης και έρωτα ανάμεσα σε δυο γυναίκες, δυο θρησκείες, αλλά μία πατρίδα. Νιώθω πολύ όμορφα που αυτά τα τρία μυθιστορήματα μου οι υπεύθυνοι στις Εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ τα εξέδωσαν και τους ευχαριστώ πολύ.

Ευχαριστώ πολύ κι εσάς για τη δυνατότητα που μου δώσατε να εκφραστώ, με λίγα λόγια όμως είναι η αλήθεια, στις πολύ εύστοχες ερωτήσεις σας και ευελπιστώ να τα ξαναπούμε σε μια επόμενη έκδοση βιβλίου μου.

*** Το βιβλίο «Κάθε 29 του Φλεβάρη» του Αλέξανδρου Νίκα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 



Μοιράσου το…!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: